Ballet comique de la Reyne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ballet 1582.png

Ballet comique de la Reyne (Komiczny Balet Królowej) – przedstawienie choreograficzne, dramatyczne, muzyczne z zastosowaniem technik scenicznych w prologu, 2 częściach i z wielkim baletowym finałem. Wystawione na dworze Katarzyny Medycejskiej. Przedstawienie jest uznawane za pierwszy balet.

  • Choreografia: Baltazarino di Belgioioso (Balthazar de Beaujoyeux);
  • strofy: La Chesnaye;
  • muzyka: L. de Beaulie, Salmon, Beaujoyeux i inni;
  • sceny i kostiumy: Jaques Patin.

Premiera: Paryż 15 października 1581, Salle du Petit Bourbon.

Osoby i wykonawcy[edytuj | edytuj kod]

  • Circé - M.lle de Saint-Mesme
  • Le gentilhomme (aktor) - M. de la Roche
  • Glaucus - M. de Beaulie
  • Thetys - M.lle de Beaulieu
  • Nymphes - M.lles de Vitry, de Surgeres, de Laverny, d'Estavay
  • Pan - M. de Jutigny
  • Mercure - M. du Pont
  • dwie Najady - Królowa Francji i Księżna di Lorena
  • dwór Henryka III

Streszczenie[edytuj | edytuj kod]

Widowisko opierało się na dziesiątej księdze Odysei Homera opowiadającej o czarodziejce Kirke. Akcja rozgrywała się w wielkiej, prostokątnej sali wyobrażającej jej pałac, na drugim końcu zasiadał król z dworem.

Prolog (ouverture)[edytuj | edytuj kod]

Kawaler, więzień czarodziejki, ucieka z jej pałacu, kiedy dociera na wprost króla prosi go o pomoc recytując długą kwiecistą tyradę.

Pierwsza część[edytuj | edytuj kod]

Trzy syreny i tryton wchodzą tańcząc i śpiewając, podczas gdy wjeżdża, ciągnięta przez trzy koniki morskie, wielka fontanna wypełniona najadami, trytonami i muzykami. Glauco i Tetis, w towarzystwie dwunastu najad, kierują się w stronę króla i śpiewają w duecie, towarzyszą im ukryci w sklepieniu sali: chór i orkiestra. Pojawia się dziesięciu skrzypków grających entrée de ballet dołącza do nich dwanaście par tańczących paziów z najadami. Wchodzi Kirke i jednym gestem swojej czarodziejskiej różdżki wszystkich unieruchamia, nawet samego Merkurego, który właśnie sfruwał z nieba. Pod koniec aktu widać w dali park przepełniony mężczyznami zamienionymi w zwierzęta, a Merkury leży u stóp Kirke.

Druga część[edytuj | edytuj kod]

Wchodzą driady i ośmiu satyrów grających na fletach, śpiewając składają hołd królowi. Z boku pojawia się grota boga Pana i nimfa Opi prosząca go o wyzwolenie lasu z zaklęcia. Po wejściu czterech Cnót, na wielkim wozie wjeżdża Minerwa i zwraca się do króla z tyradą, towarzyszy jej chór dziesięciu głosów. Wezwany przez boginię schodzi z nieba Jowisz, dołącza się do nich Pan z ośmioma satyrami i wszyscy ruszają w stron zamku Kirke. Rozwścieczona czarodziejka, wśród pisku swych zwierząt wkracza na pole walki, lecz zostaje porażona piorunem Jowisza. Bogowie, boginie, satyrzy i nimfy składają hołd królowi i przekazują mu zakutą w kajdany Kirke. Grupa driad tańczy skomplikowane entrée, na zakończenie którego Jowisz śpiewa partię solową.

Grand ballet[edytuj | edytuj kod]

Grand ballet otwiera królowa prowadząca grupę najad, dołącza się do nich cały dwór, wykonując układ choreograficzny skomponowany z kombinacji czterdziestu przeplatających się między sobą figur geometrycznych, ułożonych tak aby królowa zajmował zawsze główne miejsce. Po wielkim ukłonie wszystkich tancerzy przed tronem, królowa ceremonialnie wręcza władcy dar, a wszystkie damy imitują ją wręczając podobny swym partnerom.

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Widowisko zostało wystawione z okazji zaślubin Małgorzaty di Lorena z księciem di Joyeuse. Był to najdroższy spektakl jaki wystawiono w XVI w., za niebagatelną sumę 3.600.000 franków, przemieniono sale Luwru w czarodziejski ogród. Zachowało się do naszych czasów luksusowo wydane libretto, w którym Baltazino di Belgioioso definiuje balet jako: 'geometryczną mieszaninę wielu osób tańczących wspólnie przy dźwiękach wielu instrumentów'.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]