Banastre Tarleton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Banastre Tarleton (obraz Joshua Reynolds'a)

Banastre Tarleton (ur. 21 sierpnia 1754 w Liverpoolu, zm. 16 stycznia 1833 w Leintwardine w Shropshire w Anglii) - brytyjskiej generał, polityk.

Był synem kupca, Johna Tarletona. Kształcił się w Middle Temple w Londynie, a w 1771 rozpoczął studia na uniwersytecie w Oxfordzie, następnie wstąpił do angielskiej armii. W 1775 został wysłany do Ameryki, gdzie u boku Charlesa Cornwallisa brał udział w działaniach przeciwko amerykańskiej milicji; podczas amerykańskiej wojny o niepodległość dosłużył się stopnia podpułkownika.

Był znany z tego, że w trakcie działań zbrojnych kazał swoim żołnierzom palić domy, niszczyć zapasy i dobijać rannych. 29 maja 1780 dowodził oddziałem angielskim w bitwie pod Waxhaw, gdzie jego podkomendni, mimo wywieszenia przez Amerykanów białej flagi, zamordowali 113, ranili 150 i schwytali 53 żołnierzy z oddziału płk. Abrahama Buforda; straty brytyjskie wyniosły zaledwie 5 zabitych i 12 rannych; według źródeł amerykańskich to Tarleton wydał rozkaz dokonania masakry, natomiast sam Tarleton twierdził później, że jego żołnierze, błędnie przekonani o tym, że zginął na początku starcia (Tarleton spadł z rannego konia, po czym zaginął w bitewnej zawierusze), zaczęli samowolnie masakrować Amerykanów. 16 sierpnia 1780 Tarleton był jednym z dowódców, obok gen. Cornwallisa, sił angielskich w bitwie pod Camden, gdzie amerykańska armia gen. Horatio Gatesa poniosła klęskę z rąk Anglików. 17 stycznia 1781 został pokonany w bitwie pod Cowpens przez oddział gen. Daniela Morgana. Kilka miesięcy później zakończył swoją misję w USA.

W 1784 zaczął brać udział udział w posiedzeniach parlamentu, gdzie m.in. opowiadał się za utrzymaniem handlu niewolnikami. W 1812 roku awansował na generała, a w 1815 otrzymał tytuł baroneta.

Przez 15 lat związany z aktorką Mary Robinson. W 1798 ożenił się z Susan Bertie, nieślubną córką księcia Ancaster. Małżeństwo to było bezdzietne.

Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Łaźni.


Jego postać została przedstawiona w kilku filmach, m.in. w "Słodkiej wolności" (1986), gdzie zagrał go Michael Caine; "Patriocie" (2000) (pod zmienionym nazwiskiem "Tavington"), zagrany przez Jasona Isaacsa, i "Głosie wolności" (2006), w którym jego rolę odegrał Ciaran Hinds.