Bandar-e Anzali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bandar-e Anzali
بندر انزلی
Państwo  Iran
Ostan Gilan
Powierzchnia 31 km²
Populacja (1991)
• liczba ludności

94 697
Położenie na mapie Iranu
Mapa lokalizacyjna Iranu
Bandar-e Anzali
Bandar-e Anzali
Ziemia 37°28′N 49°28′E/37,466667 49,466667

Bandar-e Anzali (do rewolucji islamskiej Bandar-e Pahlavi; także: Pahlevi) — miasto w północnym Iranie, w ostanie Gilan, nad Morzem Kaspijskim, na północny zachód od miasta Raszt. Około 113 tys. mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założone w XVI wieku, w okresie panowania dynastii Safawidów. W 1805 zrównane z ziemią przez Rosjan, którzy na jego miejscu zbudowali nowoczesne miasto portowe pod nazwą Enzeli. Powstała tu wówczas pierwsza w Iranie biblioteka publiczna. W czasie pierwszej wojny światowej epidemia malarii zdziesiątkowała ludność.

Polacy w Bandar-e_Anzali w czasie II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

1 kwietnia 1942 r. przybyła tu Armia Andersa po ewakuacji z ZSRR. Od kwietnia 1942 r. przez ponad trzy miesiące przebywali tam polscy uchodźcy (Sybiracy) oraz dzieci polskie, które ewakuowały się z ZSRR z Armią Andersa. Do Pahlavi dzieci przejechały pociągiem z miejsca zgrupowania w Narpaju do portu w Krasnowodsku, a przez Morze Kaspijskie przepłynęły statkiem "Mołotow".

W Pahlavi podczas obowiązkowej miesięcznej kwarantanny ludzi szczepiono, golono zawszone włosy, palono odzież. Wyczerpanie, choroby nabyte w Rosji dały się we znaki, toteż mimo starań lekarzy polskich i brytyjskich oraz pomocy Amerykańskiego Czerwonego Krzyża, śmiertelność była duża. 639 osób, które nie przeżyły ewakuacji, bądź zmarły wkrótce po przybyciu pochowano na miejscowym cmentarzu ormiańskim, na którym wydzielono kwaterę polską[1].

Obóz był usytuowany na plaży, składał się z szeregu namiotów o długości około 3 km. Choć dzieci w tym czasie się nie uczyły, jadły chociaż 3 razy dziennie dobre posiłki[2], co pomogło im nabrać sił po okresie wyczerpania wskutek głodowania i niewolniczej pracy w ZSRR.

Po wyjeździe wojska polskiego z Pahlavi do Teheranu, dzieci przewieziono do sierocińca utworzonego w Isfahanie, rozlokowanego w rezydencjach dygnitarskich.

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

Głównie rybołówstwo, w tym produkcja kawioru; transport morski.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Rewolucja islamska przerwała bujny rozwój portu i spowodowała upadek turystyki zagranicznej (głównie z ZSRR). Anzali pozostaje jednak celem turystów krajowych. Największą atrakcją jest ogromna laguna pokrywająca się w miesiącach letnich roślinnymi "dywanami". Liczne restauracje i domy zbudowane są na palach wśród trzcinowych wysepek.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Interdyscyplinarny klub sportowo-kulturalny Malawan – m.in. piłka nożna, koszykówka, boks, karate. Główne irańskie centrum sportów wodnych. Klub piłkarski Malawan gra w irańskiej ekstraklasie.

Przypisy

  1. Anna Kubajak, Wywózki Polaków na Sybir w czasie II wojny światowej, Cz. IV. Polska Armia w ZSRS
  2. Tadeusz Janiszewski, „…wiedzieliśmy, że do Polski wrócimy” [w] Wspomnienia Sybiraków. Zbiór tekstów źródłowych. Część II, red. Jerzy Kobryń, Janusz Kobryń, wyd. Koło Związku Sybiraków w Bystrzycy Kłodzkiej, Bystrzyca Kłodzka 2010, s. 89

Galeria zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Klub sportowy Malavan