Bank Pekao
| Bank Pekao S.A. | |
.JPG&filetimestamp=20080126180023) Warszawa, Bank Pekao S.A.
|
|
| Forma prawna | Spółka akcyjna |
| Rok założenia | 1929 |
| Lokalizacja | Warszawa |
| Numer KRS | 0000014843 |
| Prezes | Luigi Lovaglio – prezes Zarządu |
| Rodzaj banku | bank uniwersalny, inwestycyjny |
| Kapitał akcyjny | 262 333 198,00 złotych, według stanu na dzień 8 stycznia 2010 r. |
| Strona internetowa banku | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Bank Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna (w skrócie Bank Pekao S.A.[1], PEKAO) – bank uniwersalny z siedzibą w Warszawie, działający głównie na obszarze Polski. Spółka akcyjna pod kontrolą włoskiej grupy UniCredit, notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Jeden z dwóch największych (obok PKO BP) banków w Polsce.
[edytuj] Historia
Spółka powstała w roku 1929 jako bank państwowy, którego celem było ułatwienie operacji finansowych Polonii na całym świecie. Pekao miało w roku 1939 przedstawicielstwa w stolicach państw, gdzie osiedlili się Polacy. Po roku 1946 bank zajął się obsługą międzynarodowych operacji finansowych prowadzonych przez władze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Z jego pomocą Polacy na emigracji mogli wspierać swoje rodziny za żelazną kurtyną. Kiedy w latach 70. zezwolono obywatelom Polski Ludowej na posiadanie dolarów oraz innych walut wymienialnych, Pekao rozpoczęło obsługę indywidualnych „kont dewizowych” („rachunki typu A”) na prowadzenie których posiadało monopol do 1989. Znacznie wcześniej, bo już w 1960 r. bank rozpoczął emisję własnych „bonów towarowych PeKaO” zdenominowanych w dolarach. Początkowo za bony te (jak również bezpośrednio za waluty wymienialne wpłacane w krajowych i zagranicznych przedstawicielstwach banku) można było nabywać zagraniczne i/lub deficytowe towary w sieci sprzedaży dewizowej prowadzonej bezpośrednio przez PeKaO SA. W ofercie banku dla klientów indywidualnych znajdowała się bardzo różnorodna gama towarów obejmująca m.in. artykuły spożywcze (na czele z szynką „Krakus” i zachodnią gumą do żucia), alkohole, kosmetyki, tkaniny, sprzęt AGD, rowery, motory, samochody, ciężarówki, ciągniki, maszyny rolnicze, opał, materiały budowlane, urządzenia instalacyjno-sanitarne, a także mieszkania i meble[2]. Ta sieć sprzedaży detalicznej została wraz z utworzeniem w 1972 przedsiębiorstwa „eksportu wewnętrznego” Pewex wyprowadzona ze struktur banku.
W roku 1989 bank rozpoczął działalność komercyjną, a w 1991 powołał jedno z pierwszych biur maklerskich obracających akcjami na GPW. Po szeregu przekształceń oraz połączeń z innymi bankami na początku roku 1999 powstał Bank Pekao SA. 23 czerwca 1999 roku rząd Jerzego Buzka podpisał umowę prywatyzacyjną. Grupa UniCredit przejęła 52,09% akcji Pekao stając się głównym udziałowcem.
W roku 2005 UniCredit połączył się z HVB, posiadającym pakiet kontrolny Banku BPH. W marcu 2006 roku UniCredit wystąpił o prawo głosu z akcji BPH, aby móc dokonać fuzji BPH oraz Pekao. Po burzliwym kilkumiesięcznym sporze między głównym właścicielem a polskim rządem i ostrzeżeniach Komisji Europejskiej niewyrażającej zgody na zablokowanie fuzji w Polsce, polski rząd 5 kwietnia 2006 parafował, a 19 kwietnia podpisał umowę z UniCredit, w której wyraził zgodę na fuzję pod pewnymi warunkami, m.in. odsprzedaży 200 oddziałów BPH. Z dniem 1 grudnia 2007 r. dokonało się oficjalne włączenie tej części oddziałów do PEKAO, nazwanych odtąd „PEKAO 285”. „Stare” PEKAO nosi nazwę „PEKAO 800”.
Przeniesienie oddziałów z banku BPH do PEKAO wiązało się z koniecznością dokonania istotnych zmian w systemie informatycznym. W tym czasie została zmieniona numeracja rachunków prowadzonych w oddziałach, które weszły do PEKAO. W czasie trwania migracji klienci doświadczali licznych problemów technicznych: długi czas realizacji wpłat i przelewów, blokady kart bankomatowych i kredytowych, zakłócenia w pracy bankowości internetowej.
12 lipca 2008 odkryto, że dane osób starających się o staż w Pekao stały się publicznie widoczne w Internecie[3]. Kontrola GIODO zakończyła się stwierdzeniem naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych i wnioskiem „o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec osób winnych naruszenia wewnętrznych procedur obowiązujących w Banku, gwarantujących poszanowanie zasad ochrony danych osobowych, w tym polityki bezpieczeństwa.”[4].
[edytuj] Prezesi Pekao
- Marian Kanton od czerwca 1989 do sierpnia 1996 (zginął w wypadku samochodowym)[5]
- Andrzej Dorosz od 30 sierpnia 1996 do 4 lutego 1998 (odwołany przez radę nadzorczą)[6][7]
- Maria Pasło-Wiśniewska od 26 lutego 1998 do 30 września 2003 (rezygnacja ze stanowiska)[8]
- Jan Krzysztof Bielecki od 1 października 2003 do 10 stycznia 2010 (rezygnacja ze stanowiska)[9]
- Alicja Kornasiewicz od 11 stycznia 2010 do 30 kwietnia 2011 (rezygnacja ze stanowiska)[10]
- Luigi Lovaglio od 1 maja 2011[11]
-
Kamienica Banku Pekao SA w Krakowie
-
Oddział w Katowicach
-
Oddział w Bydgoszczy
-
Oddział w Policach
Przypisy
- ↑ Nazwa ta, choć nieortograficzna i zastępowana np. w logo i materiałach reklamowych poprawnym językowo Bank Pekao SA, jest oficjalnym skrótem nazwy banku – statut banku, [1].
- ↑ Cennik Nr 44 w dolarach obowiązujący od 1 października 1972. Bank Polska Kasa Opieki SA Centrala, Warszawa.
- ↑ Jak PeKaO S.A. chroni prywatne dane osobowe? – vBeta.pl – blog o internecie, baza wiedzy o nowych programach, Web 2.0.
- ↑ Oficjalna informacja GIODO: http://www.giodo.gov.pl/259/id_art/2270/j/pl.
- ↑ Prezes Pekao S. A. zginął w wypadku (pol.). archiwum.rp.pl, 16 sierpnia 1996. [dostęp 7 maja 2011].
- ↑ Andrzej Dorosz prezesem Pekao SA (pol.). archiwum.rp.pl, 31 sierpnia 1996. [dostęp 7 maja 2011].
- ↑ Maria Wiśniewska kandydatem na prezesa (pol.). archiwum.rp.pl, 5 lutego 1998. [dostęp 7 maja 2011].
- ↑ Biuro Prasowe Pekao S.A., Zmiany w Zarządzie Banku Pekao SA, 25 lipca 2003.
- ↑ Jan Krzysztof Bielecki rezygnuje ze stanowiska prezesa banku Pekao S.A. (pol.). Forsal.pl, 24 listopada 2009. [dostęp 7 maja 2011].
- ↑ Alicja Kornasiewicz została nowym prezesem Pekao S.A. (pol.). Forsal.pl, 12 stycznia 2010. [dostęp 7 maja 2010].
- ↑ Nieoczekiwana zmiana na stanowisku prezesa Pekao, „Rzeczpospolita”, 2011-04-15, s. 1.
|
|||||
|
|||||
