Barbara Kostrzewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Barbara Kostrzewska
Maria
Barbara Kostrzewska w "Dziewczęciu z Holandii"
Barbara Kostrzewska w "Dziewczęciu z Holandii"
Data i miejsce urodzenia 21 października 1915
Jodłowa
Data i miejsce śmierci 14 listopada 1986
Warszawa
Zawód śpiewaczka, reżyserka teatralna, łączniczka
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Barbara Kostrzewska (ur. 21 października 1915 w Jodłowej, zm. 14 listopada 1986 w Warszawie[1][2]) – polska śpiewaczka (sopran liryczno-koloraturowy), reżyser, dyrektor i kierownik artystyczny teatru.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła seminarium nauczycielskie i rozpoczęła studia w Konserwatorium Muzycznym w Krakowie, po jej ukończeniu otrzymała tytuł nauczyciela muzyki i śpiewu dla szkół średnich. Zamieszkała w Przemyślu, występowała na scenie Teatru Fredreum. Równocześnie pracowała w seminarium nauczycielskim oraz jeździła na lekcje śpiewu do Lwowa u Augusta Dianniego. Pierwszy występ miał miejsce we Lwowie i był transmitowany przez lokalną rozgłośnię radiową. Wkrótce wystąpiła podczas lwowskich Targów Wschodnich. Następnie pojechała do Warszawy na organizowane przesłuchania wstępne do Teatru Wielkiego, otrzymała angaż z rąk ówczesnego dyrektora Adama Dołżyckiego[3].

Debiutowała w 1937 w warszawskim Teatrze Wielkim, śpiewając partie Micaeli w Carmen i Małgorzaty w Fauście.

W czasie wojny występowała w repertuarze operetkowym i rewiowym w jawnych teatrach Warszawy i Krakowa, równocześnie należała do Armii Krajowej (ps. „Maria”), gdzie była łączniczką i sanitariuszką. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim.

Po wojnie była solistką Opery Śląskiej w Bytomiu (1946–1949), Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu (do 1954) i Opery Narodowej w Warszawie (do 1957). Zagrała rolę Pauliny Rivoli w filmie Warszawskiej premierze (1951). Następnie była kierownikiem artystycznym i solistką Teatru Muzycznego Spółdzielczego w Warszawie (do 1959), Teatru Muzycznego w Lublinie (do 1966), gdzie występowała także jako solistka i dyrektorem Operetki Dolnośląskiej we Wrocławiu (do 1979).

Po przejściu na emeryturę wróciła do Warszawy, jednak nadal poświęcała się pracy zawodowej. W ostatnich lata życia zajmowała się reżyserowaniem oraz pracą pedagogiczną. Była jedną z ostatnich primadonn w starym stylu.

Spektakle teatralne (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Manewry jesienne
  • 1937 – Carmen (Opera Warszawska)
  • 1937 – Faust (Opera Warszawska)
  • 1937 – Słońce Meksyku (Teatr Wielki w Warszawie)
  • 1937 – Ptasznik z Tyrolu
  • 1938 – Książę Szirasu "Teatr Malickiej"
  • 1939 – Dziewczę z Holandii (Teatr Wielki w Warszawie)

Przypisy

  1. Józef Kański: "Słowik Warszawy" Barbara Kostrzewska. W: Józef Kański: Mistrzowie sceny operowej. Wyd. 2. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1988, s. 271-272-30. ISBN 83-224-1774-8.
  2. Zbigniew Adrjański: Kalejdoskop estradowy : leksykon polskiej rozrywki 1944-1989 : artyści, twórcy, osobistości. Warszawa: Bellona, 2002. ISBN 83-11-09191-9.
  3. Wacław Panek, Barbara Kostrzewska i jej uśmiech

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Kański: "Słowik Warszawy" Barbara Kostrzewska. W: Józef Kański: Mistrzowie sceny operowej. Wyd. 2. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1988, s. 271-272-30. ISBN 83-224-1774-8.
  • Zbigniew Adrjański: Kalejdoskop estradowy : leksykon polskiej rozrywki 1944-1989 : artyści, twórcy, osobistości. Warszawa: Bellona, 2002. ISBN 83-11-09191-9.
  • Ludwik Sempoliński: Wielcy artyści małych scen. Warszawa: Czytelnik, 1977.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]