Barbatos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pieczęć Barbatosa wg Goecji Crowleya i Mathersa.

Barbatos – w tradycji okultystycznej upadły anioł, demon, książę, a według Dictionnaire Infernal hrabia piekła. Rozporządza 30 legionami duchów. W Sztuce Goecji jest ósmym, a w Pseudomonarchii Daemonum szóstym duchem. Przed upadkiem należał do drugiego kręgu, do Chóru Cnót albo Chóru Potęg.

W demonologii[edytuj | edytuj kod]

Można go przywołać tylko, gdy słońce znajduje się w znaku strzelca. Zawsze pojawia się w towarzystwie czterech szlachetnych królów, którzy grają na rogach i oddziału wojska. By go przywołać i podporządkować potrzebna jest jego pieczęć, która według Sztuki Goecji powinna być zrobiona z miedzi.

Obdarza darem zrozumienia mowy innych stworzeń, np. szczekania psa albo śpiewu ptaków. Potrafi złamać rzucone klątwy i pomaga w odkryciu ukrytych skarbów. Można się od niego dowiedzieć, co kryje przyszłość i przeszłość. Potrafi doprowadzić do ugody przyjaciół i ludzi władzy.

Ukazywany jest jako łucznik bądź myśliwy. Wierzono, że można spotkać go w lasach.

Dodatkowe informacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Collin de Plancy: Słownik wiedzy tajemnej. Warszawa-Kraków: 1993, s. 24. ISBN 83-85272-11-9. (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]