Bareter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bareter 0,85Б5,5-12 prod. radzieckiej o natężeniu stabilizacji 0,85 A w zakresie napięć od 5,5 V do 12 V
Bareter prod. firmy OSRAM o natężeniu stabilizacji 0,1 A w zakresie napięć od 2 V do 6 V
Charakterystyka napięciowo-prądowa przykładowego baretera z zakresem stabilizacji ograniczonym punktami A i B

Bareter (inaczej: lampa oporowa) – drutowy opornik wykonany z żelaza i umieszczony w hermetycznej obudowie, np. szklanej bańce wypełnionej gazem (najczęściej wodorem) pod zmniejszonym ciśnieniem.

Prąd przepływający przez drut nagrzewa go do temperatury 200-600 °C. W tym zakresie temperatur żelazo wykazuje bardzo duży współczynnik temperaturowy oporności, w wyniku czego wzrost natężenia prądu wywołuje wzrost temperatury i wzrost oporu, co ogranicza dalszy wzrost natężenia prądu.

Podstawowe parametry bareteru to wartość natężenia prądu stabilizacji – Is oraz zakres napięć dla których zachodzi stabilizacja – od U1 do U2.

Bareter był używany do stabilizacji natężenia prądu w obwodach elektrycznych, szczególnie w obwodach żarzenia szeregowego lamp elektronowych stosowanych w sprzęcie radiowo-telewizyjnym. Obecnie praktycznie wyparty z użycia przez układy elektroniczne.

Baretery są wrażliwe na zewnętrzne pole magnetyczne. Szczególnie wrażliwe są typy o cienkim i długim drucie żelaznym, a więc o niskim prądzie znamionowym oraz szerokim zakresie napięć pracy. Podczas pracy przy prądzie przemiennym i w stałym polu magnetycznym (w odbiorniku radiowym wytwarzanym na przykład przez magnes głośnika) drut drga z częstotliwością sieci zasilającej, co w konsekwencji prowadzi po pewnym czasie do jego zerwania. Z tego powodu baretery pracujące w dawnych odbiornikach radiowych były zaopatrywane w ekrany magnetyczne wykonane z grubej blachy ferromagnetycznej. Niektóre baretery zawierały dodatkowo urdoks – rodzaj termistora NTC, którego zadaniem było ograniczenie natężenia prądu przy włączeniu zasilania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Antoniewicz (redakcja), Poradnik Radio- i Teleelektryka. B – Elementy i podzespoły, PWT, Warszawa 1959.
  • Czesław Klimczewski, Jak czytać schematy radiowe, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, wydanie 7 zmienione i uzupełnione, Warszawa 1973.