Barka turystyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barka turystyczna Pénichettes 1106 FB
Barka turystyczna Nautika 1000 prod. Delphia Yachts Olecko
Barka turystyczna firmy Seemobil na Pojezierzu Meklemburskim
Barka turystyczna firmy Le Boat budową przypominająca jacht motorowy
Barka turystyczna firmy Kuhnle-Tours stylizowana na starą niemiecką barkę
Angielska barka turystyczna tzw. Narrowboat

Barka turystyczna – (niem. Hausboot, ang. Pleasure barge) rodzaj jachtu motorowego o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m, których prędkość maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h[1].

Budowa i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

W zależności od typu, w swoim wyglądzie nawiązują do dawnych barek transportowych (np. rodzina barek Pénichettes produkowanych dla firmy czarterowej Locaboat) lub do nowoczesnych jachtów motorowych (np. rodzina barek Europa firmy Cardinal Boating Holidays). Mają długość od 9 do max. 15 metrów. Swoim wyposażeniem przypominają przyczepy kempingowe. Mają do 12 miejsc sypialnych – częściowo w kajutach, w pełni wyposażoną kuchnię oraz łazienkę lub łazienki z prysznicem i toaletą. Ze względów ekologicznych ścieki przechowywane są w przeznaczonym do tego zbiorniku, opróżnianym w marinie. W czasie dłuższego rejsu uzupełnia się też wodę pitną, paliwo oraz wymienia butle z gazem. Informacje o marinach świadczących takie usługi zamieszczone są na mapach żeglownych dróg śródlądowych.

Niektóre z barek mają możliwość sterowania nią z drugiego stanowiska na górnym pokładzie (tzw. flying bridge). Większe z jednostek wyposażone są w ster strumieniowy ułatwiający manewry w śluzach i marinach.

Niektóre typy barek turystycznych[edytuj | edytuj kod]

  • Barki typu Pénichettes przypominające tradycyjną francuska barkę.
  • Narrowboat – angielska barka turystyczna przystosowana do żeglugi w wąskich angielskich kanałach i śluzach.
  • Barki typu Kormoran firmy Kuhnle-Tours kształtem kadłuba przypominające dawną niemiecką Frachtkähnen lub berlinkę.

Żegluga[edytuj | edytuj kod]

Ten rodzaj jachtingu jest formą turystyki dla grup od trzech-czterech do maksymalnie dwunastu osób. Dodatkowymi atutami są: możliwość wysiadania na brzeg w niemal dowolnym miejscu, wiele miejsc do postoju, możliwość przewożenia rowerów (a więc i dokonywania wypraw w głąb lądu), możliwość opalania się na jednostce. Jachting motorowy na barkach jest mało męczącym sposobem podróżowania i wymagającym minimum nakładu pracy w trakcie jego uprawiania. Poza śluzami, gdzie wymagane jest współdziałaniem większej liczby osób, podczas rejsu jedna osoba nią steruje, a reszta oddaje się swoim zajęciom. Poza prowadzeniem jednostki wykonuje się bardzo mało innych czynności związanych z jej obsługą. Uprawiać ten rodzaj turystyki mogą praktycznie wszystkie osoby, także starsze lub niepełnosprawne[2]

Unia Europejskia[edytuj | edytuj kod]

W większości państw Unii Europejskiej do prowadzenia barki turystycznej nie jest potrzebne posiadanie stopnia żeglarskiego. Przed rozpoczęciem rejsu załoga przechodzi trwające około 3 godzin przeszkolenie.

Kanał Południowy (Canal du Midi), wlot do tunelu Malpas

Turystyka na barkach jest popularna na zachodzie Europy, gdzie istnieje dobrze rozwinięta sieć kanałów śródlądowych. Kanały w Europie Zachodniej są dobrze utrzymane, posiadają mariny przystosowane do obsługi tego typu ruchu turystycznego. Na południu Europy z kanałów można korzystać przez cały rok. Kanały Europy Zachodniej stanowią jednorodny system. Można też tak układać trasy, aby tworzyły pętlę.

Belgia, Francja, Holandia, Włochy,[edytuj | edytuj kod]

We Francji, Holandii, Włoszech do uprawiania żeglugi barkami nie są wymagane uprawnienia. Personel bazy czarterującej przeprowadza krótki instruktaż (ok. 2-3 godziny), który odbywa się podczas wynajmowania jednostki. W Irlandii, Wielkiej Brytanii i w Polsce od obywateli polskich wymagany jest odpowiedni paten żeglarski. Dostępne w czarterach nowsze typy barek turystycznych są dobrze wyposażone. Mogą być wyposażone w ciepłą wodę i pełne węzły sanitarne.

Trasy wiodą przez całe Niemcy, Holandię, Belgię i Francję aż po Pireneje. Kanałami jest usiana również cała Anglia i Szkocja oraz Irlandia. W Paryżu marina dla turystów znajduje się w samym centrum miasta przy placu Bastylii, a wodą można się wybrać nawet szlakiem zamków nad Loarą. Przeważająca większość kanałów we wszystkich państwach zachodniej Europy powstała w XIX wieku, a często wcześniej, na przykład Kanał Południowy na południu Francji, łączący Morze Śródziemne i Atlantyk, powstał w XVII wieku (jego trasa wiedzie m.in. akweduktami oraz około 160-metrowym tunelem[3].

Polska[edytuj | edytuj kod]

Sieć kanałów w Polsce nie jest rozbudowana. Gotowy jest np. szlak z Bydgoszczy do Berlina. Drugą drogą wodną jest Odrzańska Droga Wodna, gdzie rekreacyjne wykorzystanie szlaku rozpoczyna się w Koźlu (Marina Lasoki[4]), a kończy w Szczecinie. Szlak ten ma też powiązanie z europejską siecią śródlądowych dróg wodnych. Brak tylko infrastruktury, głównie przystani, choć dla barek nie jest to niezbędne. Barki są na tyle płytkie i płaskodenne, że bez trudu można wysiadać z nich suchą nogą na brzeg.

W Polsce (na podstawie art. 37a. ust. 4. ustawa z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857) od 16 października 2010 nie wymaga się jakichkolwiek uprawnień do prowadzenia jachtów motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m, których prędkość maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h. W przypadku jachtów przeznaczonych do najmu konieczne jest odbycie przez prowadzącego jacht szkolenia z zakresu bezpieczeństwa na wodzie. Barki przekraczające te parametry prowadzić może osoba posiadająca odpowiedni patent żeglarski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857
  2. Shafran-Sail
  3. Mapa 1:25 000, wyd Béziers, seria IGN « TOP 25 » n°2545ET, wydanie 3, 2007.
  4. Marina Lasoki – przystań Kędzierzyn-Koźle.