Barrakudowate
| Barrakudowate | |
| Sphyraenidae[1] | |
 Sphyraena borealis |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | promieniopłetwe |
| Rząd | okoniokształtne |
| Podrząd | makrelowce |
| Rodzina | barrakudowate |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Barrakudowate (Sphyraenidae) – rodzina drapieżnych, morskich ryb okoniokształtnych, do której zaliczany jest jeden rodzaj – barrakuda. Są uważane za potencjalnie niebezpieczne dla człowieka. Na niewielką skalę poławia się je gospodarczo dla smacznego mięsa, ale w mięśniach dużych, starszych osobników niektórych gatunków gromadzi się toksyczna dla ludzi ciguatoksyna.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie
Tropikalne i subtropikalne wody mórz i oceanów. Zasiedlają wody pelagialne i przybrzeżne. Młode czasami wpływają do estuariów.
[edytuj] Budowa ciała
Są to średniej wielkości i duże, drapieżne ryby, kształtem przypominające szczupaka.
Mają wydłużone, niemal cylindryczne ciało, długą głowę i takiż pysk, silne szczęki z dużymi, ostrymi zębami podobnymi do kłów. Dolna szczęka jest wysunięta do przodu, co nadaje rybie groźnego wyglądu i przyczyniło się do uznania barrakud za potencjalnie niebezpieczne dla ludzi. Brak jednak potwierdzonych doniesień o dokonywanych przez barrakudy atakach na ludzi[2].
Powierzchnia ciała pokryta jest małymi łuskami cykloidalnymi. Linia boczna jest wyraźna, dobrze rozwinięta. Cechą charakterystyczną barrakud są dwie płetwy grzbietowe położone daleko od siebie. Ubarwienie ciała srebrzyste, stalowoszare lub brązowe, brzuch biały. Na ciele, w dolnej jego części, widoczne są ciemne plamki. Dymorfizm płciowy nie jest uwidoczniony. Długość ciała poszczególnych gatunków mieści się w przedziale od 0,3 m do 3 m, masa ciała największych osobników dochodzi do kilkudziesięciu kilogramów[2].
Najmniejsze z barrakud to Sphyraena chrysotaenia występująca w obszarze indo-pacyficznym, Sphyraena pinguis z północno-zachodniego Pacyfiku i Sphyraena waitii z Oceanu Indyjskiego i zachodniego Pacyfiku.
Największe gatunki to Sphyraena barracuda (tropikalna i subtropikalna strefa Atlantyku oraz Indo-Pacyfik z wyjątkiem wschodniej części Pacyfiku), Sphyraena guachancho (Atlantyk) oraz Sphyraena afra (atlantyckie wybrzeże Afryki).
[edytuj] Rozmnażanie
Biologia rozrodu tych ryb jest słabo poznana. Do końca nie wiadomo, kiedy się zaczyna i jak długo trwa sezon rozrodczy, niektórzy mówią o wiośnie, niektórzy o lecie a inni twierdzą, że jest to cały rok z wyjątkiem zimy. W każdym razie ikra barrakud jest pelagiczna, tzn. unosi się w toni wodnej (czyli pelagialu). Ryby nie opiekują się ikrą. Larwy, po wylęgnięciu się, znajdują schronienie w płytkich wodach przybrzeżnych, np. przy ujściach rzecznych (estuariach). W miarę wzrostu stopniowo wpływają na otwarte wody. Zamieszkują płytkie rafy.
[edytuj] Systematyka
Rodzaj: Sphyraena Artedi in Röse, 1793, syn. Sphyrena – barrakuda:
- Sphyraena acutipinnis
- Sphyraena afra – barrakuda gwinejska
- Sphyraena africana
- Sphyraena argentea – barrakuda srebrzysta[3]
- Sphyraena barracuda – barrakuda wielka[3]
- Sphyraena borealis
- Sphyraena chrysotaenia – barrakuda żółtopłetwa
- Sphyraena ensis
- Sphyraena flavicauda
- Sphyraena forsteri
- Sphyraena guachancho – barrakuda złotawa[3]
- Sphyraena helleri
- Sphyraena idiastes
- Sphyraena japonica
- Sphyraena jello
- Sphyraena lucasana
- Sphyraena nigripinnis
- Sphyraena novaehollandiae – barrakuda australijska[3]
- Sphyraena obtusata
- Sphyraena pinguis
- Sphyraena putnamae
- Sphyraena qenie
- Sphyraena sphyraena – barrakuda europejska[3], świrena
- Sphyraena tome
- Sphyraena viridensis – barrakuda atlantycka
- Sphyraena waitii
Przypisy
- ↑ Sphyraenidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Polskie nazwy gatunków za: Eugeniusz Grabda, Tomasz Heese: Polskie nazewnictwo popularne krągłouste i ryby - Cyclostomata et Pisces. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1991.
