Barry O'Farrell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Barry O'Farrell
Premier Barry O'Farrell - Flickr - Eva Rinaldi Celebrity and Live Music Photographer (1).jpg
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1959
Melbourne
Premier Nowej Południowej Walii
Przynależność polityczna Liberalna Partia Australii
Okres urzędowania od 28 marca 2011
Poprzednik Kristina Keneally
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Barry O'Farrell (ur. 28 maja 1959 w Melbourne) – australijski polityk, członek Liberalnej Partii Australii (LPA). Od 28 marca 2011 zajmuje stanowisko premiera Nowej Południowej Walii, najludniejszego australijskiego stanu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w stanie Wiktoria, gdzie jego przodkowie przybyli z Irlandii w latach 60. XIX wieku[1]. Jego ojciec był zawodowym żołnierzem i w związku z jego przydziałem służbowym rodzina przeniosła się na północne wybrzeże Australii, do Darwin, gdy Barry był nastolatkiem. Studiował na Australian National University w Canberze, gdzie uzyskał dyplom licencjacki z historii i polityki Australii oraz studiów aborygeńskich. Od początku swojej kariery zawodowej był związany z administracją państwową i polityką. Najpierw pełnił stanowisko urzędnicze w Departamencie Spraw Konsumenckich rządu federalnego, a następnie związał się z Partią Liberalną, gdzie pracował jako członek personelu politycznego dwóch senatorów federalnych[2]. W 1985 dołączył do zespołu zapewniającego zaplecze administracyjno-polityczne dla ówczesnego federalnego lidera opozycji, Johna Howarda.

W 1988 przeniósł się z polityki federalnej na szczebel stanowy w Nowej Południowej Walii. Początkowo był szefem personelu politycznego Bruce'a Bairda, ministra w rządzie stanowym. W 1992 pokonał Tony'ego Abbotta w wyborach na dyrektora stanowego partii, kierującego całym jej aparatem na terenie stanu. W 1995 postanowił rozpocząć własną karierę parlamentarną i został wybrany do Zgromadzenia Ustawodawczego Nowej Południowej Walii. W 1998 został powołany w skład stanowego gabinetu cieni jako minister ds. małych przedsiębiorstw i technologii. Rok później został zastępcą lidera Partii Liberalnej w Nowej Południowej Walii. Po wyborach stanowych w marcu 1999 roku, które LPA po raz kolejny przegrała, Farrell został przeniesiony na stanowisko ministra innowacji w gabinecie cieni. W 2002 przestał pełnić funkcję stanowego wicelidera partii, ale pozostał w gabinecie cieni, gdzie odpowiadał teraz za sprawy zdrowia i oświaty.

W 2003 odzyskał stanowisko zastępcy szefa stanowej LPA, pozostając jednocześnie ministrem zdrowia w gabinecie cieni. Kiedy w 2005 stanowy lider LPA John Brogden podał się do dymisji, po skandalu na tle obyczajowym, Farrell był początkowo wymieniany jako najpoważniejszy kandydat do następstwa po nim. Dzień po swej dymisji Brogden dokonał nieudanej próby samobójczej, po której głęboko wstrząśnięty Farrell zrezygnował z kandydowania na lidera[3]. Nowym liderem został Peter Debnam, a Farrell zadowolił się stanowiskiem ministra transportu i dróg wodnych w jego gabinecie cieni. W 2006 został przeniesiony na wyższe stanowisko ministra skarbu w gabinecie cieni.

W 2007 LPA kolejny raz przegrała wybory stanowe. Wkrótce potem Farrel zmusił Debnama do dymisji, otwarcie grożąc wewnątrzpartyjnym przewrotem[4] i sam został wybrany na stanowisko lidera LPA w Nowej Południowej Walii i zarazem lidera opozycji w parlamencie stanowym. Kierował partią przez całą kadencję, po czym w 2011 poprowadził LPA, wraz z jej tradycyjnym partnerem koalicyjnym Narodową Partią Australii, do zwycięstwa wyborczego nad rządzącą dotąd Australijską Partią Pracy (ALP), którą od grudnia 2009 kierowała stosunkowo mało doświadczona politycznie premier stanowa Kristina Keneally. 28 marca 2011 został zaprzysiężony na 43. w historii premiera Nowej Południowej Walii.

Przypisy

  1. David Marr, Out of the ordinary, Brisbane Times, (ang.), 2009-08-29 [dostęp 2011-04-02]
  2. Imre Salusinszky, Man in the middle, "The Australian", (ang.), 2011-02-12 [dostęp 2011-04-02]
  3. Andrew Clennell, Robert Wainwright, Leadership fight to be cliffhanger, "Sydney Morning Herald", (ang.), 2005-08-31 [dostęp 2011-04-02]
  4. O'Farrell to challenge Debnam, ABC News, (ang.), 2007-03-26 [dostęp 2011-04-02]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]