Bartłomiej Bonk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bartłomiej Bonk
Bartłomiej Bonk 2012.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 października 1984
Więcbork
Dyscypliny podnoszenie ciężarów
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Londyn 2012 podnoszenie ciężarów
kat. 105 kg
Mistrzostwa Świata
Brąz
Wrocław 2013 kat. 105 kg – dwubój
Mistrzostwa Europy
Złoto
Tbilisi 2015 kat. 105 kg – dwubój
Brąz
Kazań 2011 kat. 105 kg – dwubój
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Bartłomiej Wojciech Bonk (ur. 11 października 1984 w Więcborku) – polski sztangista. Wychowanek klubu MLKS Krajna[1] Sępólno Krajeńskie, od 2001 reprezentant Budowlanych Opole, gdzie jego trenerem jest Ryszard Szewczyk; olimpijczyk z Pekinu (2008) (w kategorii do 94 kg) i Londynu (2012) (w kategorii 105 kg). Brązowy medalista olimpijski z Londynu, mistrz Europy (2015).

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Polski debiutował w 2000 na mistrzostwach Europy juniorów młodszych, zajmując 6 miejsce w kategorii 70 kg, z wynikiem 250 kg (107,5 kg + 142,5 kg). W 2002 zadebiutował w mistrzostwach świata juniorów, zajmując 11 miejsce w kategorii 94 kg z wynikiem 327,5 kg (140 +182,5), mistrzostwach Europy juniorów , zajmując 9 miejsce w kategorii 94 kg z wynikiem 347,5 kg (157,5 kg + 190 kg) oraz mistrzostwach świata seniorów w Warszawie, zajmując 11 miejsce w kategorii 94 kg z wynikiem 357,5 kg (162,5 kg +195 kg). W 2003 zajął 4 miejsce w mistrzostwach świata juniorów w kategorii 94 kg z wynikiem 370 kg (165 kg + 205 kg). W 2004 wystąpił w mistrzostwach Europy seniorów, zajmując 7 miejsce w kategorii 94 kg z wynikiem 382,5 kg (172,5 kg + 210 kg). W tym samym roku został wicemistrzem świata juniorów w kategorii 94 kg z wynikiem 385 kg (172,5 kg + 212,5). W 2004 sięgnął także po mistrzostwo Polski seniorów w tej samej kategorii z wynikiem 377,5 kg, ale został zdyskwalifikowany za doping. Ukarany trzyletnim zakazem startów, poza utratą mistrzostwa Polski został także wycofany z kadry na Igrzyska Olimpijskie w Atenach[2] Karę skrócono mu po upływie półtora roku i powrócił do startów w 2006[3]

Po powrocie do sportu wystąpił jeszcze pięć razy w Mistrzostwach Świata seniorów (2006, 2007 i 2009 w kategorii 94 kg, 2010 i 2011 w kategorii 105 kg), a jego najlepszym wynikiem było 4 miejsce w 2010 w kategorii 105 kg z wynikiem 402 kg (180 kg + 222 kg). W podrzucie na tych mistrzostwach zajął trzecie miejsce. Dwukrotnie po dyskwalifikacji startował w mistrzostwach Europy (2006 w kategorii 94 kg, 2011 w kategorii 105 kg). W 2011 zdobył w mistrzostwach Europy brązowy medal wynikiem 394 kg (180 kg + 214 kg).

W 2008 na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w rwaniu uzyskał wynik 175 kg, który dawał mu 8 miejsce, ale w podrzucie spalił wszystkie podejścia (2 x 211 kg, 1 x 212 kg) i nie został sklasyfikowany. 6 sierpnia 2012 roku podczas Igrzysk Olimpijskich w Londynie prowadził po rwaniu w kategorii 105 kg wynikiem 190 kg, a ostatecznie wywalczył brąz wynikiem 410 kg (190 kg + 220 kg).

Sześciokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski seniorów, w tym trzykrotnie w kategorii 94 kg (2007 - 367 kg, 2008 - 369 kg, 2009 - 377 kg) i trzykrotnie w kategorii 105 kg (2010 - 400 kg, 2011 - 411 kg, 2012 - 390 kg)[4]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mąż Barbary Sachmacińskiej-Bonk – zawodniczki CLKS Mazovii Ciechanów, mają syna Mateusza, urodzonego w 2004 r; oraz córeczki, bliźniaczki, urodzone w 2012[5][6][7]. Jedna z bliźniaczek, Julia zmarła 13 lutego 2014 roku[8][9].

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Olimpiada Miejsce Data Konkurencja Rezultat
Pekin 2008 Pekin 2008 kat. 94 kg Nie ukończył
Londyn 2012 Londyn 2012 kat. 105 kg 3. miejsce - 410 kg

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata Miejsce Data Konkurencja Rezultat
Warszawa 2002 Warszawa 2002 kat. 94 kg 11. miejsce – 357,5 kg (162,5 kg + 195 kg)
Santo Domingo 2006 Santo Domingo 2006 kat. 94 kg 11. miejsce – 375 kg (170 kg + 205 kg)
Chiang Mai 2007 Chiang Mai 2007 kat. 94 kg 8. miejsce – 383 kg (173 kg + 210 kg)
Goyang 2009 Koyang 2009 kat. 94 kg 10. miejsce – 376 kg (172 kg + 204 kg)
Antalya 2010 Antalya 2010 kat. 105 kg 4. miejsce – 402 kg (180 kg + 222 kg)[a]
Paryż 2011 Paryż 2011 kat. 105 kg 5. miejsce – 406 kg (185 kg + 221 kg)
Wrocław 2013 Wrocław 2013 kat. 105 kg 3. miejsce – 404 kg (188 kg + 216 kg)[10][b]

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Europy Miejsce Data Konkurencja Rezultat
Kijów 2004 Kijów 2004 kat. 94 kg 7. miejsce – 382,5 kg (172,5 kg + 210 kg)
Władysławowo 2006 Władysławowo 2006 kat. 94 kg 4. miejsce – 387 kg (179 kg + 208 kg)
Kazań 2011 Kazań 2011 kat. 105 kg 3. miejsce – 394 kg (180 kg + 214 kg)
Tbilisi 2015 Tbilisi 2015 kat. 105 kg 1. miejsce – 408 kg (185 kg + 223 kg)[c]

Mistrzostwa Polski[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Polski Miejsce Data Konkurencja Rezultat
Ciechanów 2007 Ciechanów 2007 kat. 94 kg 1. miejsce – 367 kg
Zakliczyn 2008 Zakliczyn 2008 kat. 94 kg 1. miejsce – 369 kg
Polkowice 2009 Polkowice 2009 kat. 94 kg 1. miejsce – 377 kg
Opole 2010 Opole 2010 kat. 105 kg 1. miejsce – 400 kg
Płońsk 2011 Płońsk 2011 kat. 105 kg 1. miejsce – 411 kg
Zakliczyn 2012 Zakliczyn 2012 kat. 105 kg 1. miejsce – 390 kg
Ciechanów 2013 Ciechanów 2013 kat. 105 kg 1. miejsce – 395 kg

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Brązowy medal w podrzucie (222 kg)
  2. Srebrny medal w rwaniu (188 kg)
  3. Rekord życiowy w podrzucie (223 kg)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]