Bartolomeo Pacca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bartolomeo Pacca
kardynał biskup
Bartolomeo Pacca
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1756
Benewent
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1844
Rzym
Prosekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania czerwiec 1808 – maj 1814
Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania 5 lipca 1830 – 19 kwietnia 1844
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 14 sierpnia 1785
Nominacja biskupia 26 września 1785
Sakra biskupia 17 kwietnia 1786
Kreacja kardynalska 23 lutego 1801
Pius VII
Kościół tytularny biskup Ostii

Bartolomeo Pacca (ur. 25 grudnia 1756 w Benewencie, zm. 19 kwietnia 1844) – włoski kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał doktorat utroque iure na uniwersytecie La Sapienza w Rzymie w 1775 roku. Tytularny arcybiskup Damietty od 1785. Nuncjusz apostolski w Kolonii 1786-94 i Portugalii 1794-1801. W Kolonii sprzeciwiał się przyznaniu wolności kultu protestantom, popadł też w konflikt z arcybiskupami-elektorami Kolonii i Trewiru.

W 1801 został mianowany kardynałem przez Piusa VII. Prosekretarz stanu w latach 1808-14, przez większą część tego okresu był więziony przez Napoleona. Po uwolnieniu w kwietniu 1814 powrócił do Rzymu i stanął tam na czele Junty Państwowej, która rządziła miastem do czasu powrotu papieża. Początkowo reprezentował Stolicę Apostolską na kongresie wiedeńskim, szybko jednak zastąpił go sekretarz stanu Ercole Consalvi. Prefekt Kongregacji Kościelnych Immunitetów od 1809-20, kamerling Św. Kościoła Rzymskiego 1814-24 i prefekt Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów 1818-28. Protoprezbiter Św. Kolegium od października do grudnia 1818. W grudniu 1818 uzyskał promocję do diecezji suburbikarnej Frascati. Biskup Porto i subdziekan kolegium kardynałów 1821-30. Zarządzał Rzymem podczas konklawe 1823. Prodatariusz jego Świątobliwości od 1824. Był legatem w Velletri za pontyfikatu Leona XII, działał aktywnie przeciw karbonariuszom. W 1830 papież Pius VIII mianował go biskupem Ostii, dziekanem Św. Kolegium, sekretarzem Św. Oficjum i archiprezbiterem Bazyliki Laterańskiej.

W dniu 7 kwietnia 1820 r. papież Pius VII zatwierdził edykt kardynała Bartholomeo Pacca zwany w historiografii lex Pacca, który w oparciu o edykt z 1 października 1802 r. (lex Doria Pamfili – od nazwiska kard. Giuseppe Maria Doria Pamphili) określił zasady ochrony zabytków i dzieł sztuki, tworząc Urząd Kamerlinga (czyli Stałą Radę Kamery Apostolskiej) jako najwyższego zwierzchnika nad zabytkami [źródło: Dariusz Matelski, Znaczenie prawodawstwa Państwa Kościelnego dla ochrony zabytków w XIX i XX wieku, [w:] Prawna ochrona zabytków. Red. Teresa Gardocka i Jacek Sobczak, Wyd. Adam Marszałek w Toruniu i Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej w Warszawie, Toruń 2010, s. 304-338].

Na konklawe w 1829 i 1830-31 wysuwano jego kandydaturę do tronu papieskiego, jednak wskutek sprzeciwu Francji nie został wybrany.

Był protektorem pisarzy i artystów oraz autorem pamiętników z okresu jak był nuncjuszem w Kolonii i Lizbonie. Zmarł w Rzymie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]