Barwa dźwięku
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Barwa dźwięku – cecha dźwięku, która pozwala odróżnić brzmienia różnych instrumentów lub głosu. Uzależniona jest od ilości, rodzaju i natężenia tonów składowych, ponieważ jest związana ze spektrum harmonicznym. Barwa danego instrumentu może zmieniać się nieznacznie w zależności od:
- sposobu wzbudzania drgań (pociągnięcie smyczkiem, szarpnięcie lub uderzenie)
- siły wzbudzenia (zatem i głośności dźwięku)
- częstotliwości (różne struny mogą wydawać dźwięki nieco różniące się barwą)
- zmian w czasie[1] (obwiednia dźwięku)
Przypisy
- ↑ Ozimek E., "Dźwięk i jego percepcja : Aspekty fizyczne i psychoakustyczne", PWN 2002, ISBN:9788301137724