Barwa dźwięku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Barwa dźwięku – cecha dźwięku, która pozwala odróżnić brzmienia różnych instrumentów lub głosu. Uzależniona jest od ilości, rodzaju i natężenia tonów składowych, ponieważ jest związana ze spektrum harmonicznym. Barwa danego instrumentu może zmieniać się nieznacznie w zależności od:

  • sposobu wzbudzania drgań (pociągnięcie smyczkiem, szarpnięcie lub uderzenie)
  • siły wzbudzenia (zatem i głośności dźwięku)
  • częstotliwości (różne struny mogą wydawać dźwięki nieco różniące się barwą)
  • zmian w czasie[1] (obwiednia dźwięku)

Przypisy

  1. Ozimek E., "Dźwięk i jego percepcja : Aspekty fizyczne i psychoakustyczne", PWN 2002, ISBN:9788301137724