Bayern Monachium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Football pictogram.svg Bayern Monachium
Bayern Monachium
Pełna nazwa Fußball-Club Bayern München e. V.
Przydomek Der FCB (FCB)
Die Bayern (Bawarczycy)
Stern Des Südens (Gwiazda Południa)
FC Hollywood
La Bestia Negra[1]
"Die Roten
Maskotka niedźwiedź Berni
Barwy czerwono-białe, trzeci kolor: niebieski
Data założenia 27 lutego 1900
Liga Bundesliga
Debiut w najwyższej lidze 1965
Adres Säbener Straβe 51 81547 Monachium
Stadion Allianz Arena
Prezes Karl Hopfner
Trener Josep Guardiola
Asystent trenera Hermann Gerland
Peter Hermann
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Bayern Monachium (niem. Fußball-Club Bayern München) – niemiecki klub sportowy z siedzibą w Monachium w Bawarii. Jest to najbardziej znany i najbardziej utytułowany niemiecki klub, a także jeden z najbardziej utytułowanych europejskich klubów. 24 razy zdobył tytuł Mistrza Niemiec, 17 razy wygrał Puchar Niemiec. Ponadto w rozgrywkach europejskich dwukrotnie triumfował w Lidze Mistrzów i trzykrotnie (przed jej utworzeniem) w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych oraz po jednym razie wygrał Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar UEFA oraz Superpuchar Europy co czyni go jednym z nielicznych klubów, który triumfował we wszystkich możliwych turniejach rozgrywanych w Europie.

Klub został założony w 1900 przez jedenastu piłkarzy pod przewodnictwem Franza Johna[2]. Pomimo iż Bayern zdobył swoje pierwsze Mistrzostwo w 1932 roku[3], klub nie został wybrany do powstałej w 1963 r. nowej Bundesligi[4]. Czasy największych sukcesów przypadły na połowę lat 70., gdy zespół z Franzem Beckenbauerem jako kapitanem trzy razy z rzędu wygrywał Puchar Europy (1974–76).

Od początku sezonu 2005/06 Bayern rozgrywa mecze w roli gospodarza na stadionie Allianz Arena. Wcześniej przez 33 lata zespół występował na Stadionie Olimpijskim. Barwami klubu są czerwień i biel, zaś na herbie znajdują się też barwy Bawarii[5].

Bayern obecnie zrzesza 152 000 członków[6]. Istnieje również 2400 zarejestrowanych fanklubów zrzeszających około 177 000 fanów[6]. Klub posiada sekcje zajmujące się szachami, piłką ręczną, koszykówką, gimnastyką, kręglami, tenisem stołowym, sędziowaniem sportowym oraz seniorską piłką nożną i zrzeszają one w sumie 1100 zawodników[7].

Głównym sponsorem klubu jest obecnie Deutsche Telekom.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1900–1945[edytuj | edytuj kod]

Klub został założony w lutym 1900 roku[8] za sprawą berlińczyka Franza Johna, i jedenastu innych piłkarzy, którzy po konflikcie z włodarzami odeszli z klubu MTV 1879 Monachium. Drużyna zaczęła się wzbogacać w 1907 r., kiedy Bayern przeniósł się do nowej siedziby, na Leopoldstrasse w Monachium. Ich historycznym pierwszym osiągnięciem było wygranie z klubami z Monachium i zajęcie najwyższego miejsca w mieście, ale na większy sukces czekali do 1910 r., gdy wygrali mistrzostwa wschodniego regionu. W następnym roku Bayern obronił tytuł. W tamtym okresie mieli już reprezentanta. Był nim Max Gaberl Gablonsky, który zadebiutował w przegranym przez Niemcy meczu 0:3 z Belgią. Wkrótce nastąpił szybki rozwój klubu. W 1920 r. Bayern miał już 700 członków i stał się tym, czym jest do dzisiaj – największym klubem w Monachium. W 1926 r. drużyna wygrała mistrzostwa południowych Niemiec, a w 1932 r. zdobyła swój pierwszy tytuł mistrzowski. Trenerem, organizatorem i menedżerem był wtedy Richard Dombi. Bayern stał się popularny w Niemczech. Wybuch II wojny światowej odwrócił jednak uwagę od piłki nożnej.

1945–1967[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie niemiecka piłka wymagała rekonstrukcji i odbudowy. W 1954 drużyna narodowa pod wodzą Seppa Herbergera zdobyła swój pierwszy tytuł mistrza świata, dość niespodziewanie pokonując w finale Węgry 3:2. W kadrze grał wtedy kapitan Bayernu Jakob Streitle, ale finał przesiedział na ławce rezerwowych, patrząc jak Fritz Walter i reszta drużyny pokonuje zespół węgierski. Minęło jeszcze trochę czasu, zanim w drużynie narodowej czołowe miejsca zajęli piłkarze Bayernu. Sytuacja nie zmienia się nawet po zdobyciu przez monachijską drużynę Pucharu Niemiec w 1957 r. Następnie nastąpił okres bez sukcesów. Wielki zawód spotkał Bawarczyków, kiedy nie zostali dopuszczeni w 1963 do nowo powstałej Bundesligi. Ale już po dwóch latach Bayern pod wodzą Tschika Cajkovskiego wkroczył w okres dobrobytu, w którym rozwinęły się talenty takich graczy, jak Franz Beckenbauer, Sepp Maier czy Gerd Müller. Pierwszy sezon w Bundeslidze Bawarczycy zakończyli na trzecim miejscu. Beckenbauer i Maier trafili do drużyny narodowej, która wywalczyła srebro na Mistrzostwach Świata w 1966. W 1967 Bayern zdobył swój pierwszy tytuł w Europie. Pokonując po dogrywce Rangers F.C. 1:0 zdobył Puchar Zdobywców Pucharów, a zwycięskiego gola zdobył „Bulle” Roth w 109 minucie.

1968-1976[edytuj | edytuj kod]

W 1968 nastąpiła przebudowa. Branco Zebec zwolnił Cajkovskiego i wprowadził do drużyny kilka zakazów, mających na celu polepszenie gry piłkarzy. To nie mogło skończyć się dobrze, jednak kibice nie mieli powodu do narzekania. Tym razem Bayernowi udało się wygrać Mistrzostwo kraju i Puchar Niemiec. W międzyczasie w Bundeslidze pojawiła się Borussia Mönchengladbach, która w 1970 i w 1971 odebrała tytuł mistrza Bayernowi.

W 1972, już na nowym obiekcie Monachijczycy mieli powody do świętowania. Strzelający wówczas dla Bayernu bramki Gerd Müller ustanowił dotąd niepobity rekord. Zdobył 40 bramek w sezonie, a stosunek goli jego drużyny w ostatniej kolejce wyniósł 55:13, co również jest rekordem (wówczas za wygrany mecz otrzymywano 2 pkt.). Drużyna FCB oprócz mistrzostwa zdobyła jeszcze (w wygranym 2:1 meczu przeciwko 1. FC Köln) Puchar Niemiec. Trenerem w tym zwycięskim sezonie był Udo Lattek. W następnych latach Bayern zdobył kolejne 2 trofea mistrza Niemiec oraz, co najważniejsze, wygrał Puchar Europy Mistrzów Krajowych. Po przebyciu długiej drogi Monachijczycy spotkali w finale Atletico Madryt. Wtedy w ostatnich minutach meczu „Katsche” Schwarzenbeck wyrównał wynik na 1:1, zapewniając Bayernowi drugą szansę w meczu rewanżowym, w Brukseli, gdzie FCB wygrał 4:0 (po dwie bramki strzelili Uli Hoeness i Gerd Müller). W tym samym roku (1974) niemiecka reprezentacja wygrała 2:1 z Holandią finał MŚ. W składzie było aż sześciu Bawarczyków (Maier, Beckenbauer, Schwarzenbeck, Breitner, Hoeness i Müller), z których Breitner (karny) i Müller strzelili gole.

W 1975 Bayern powtórzył swój sukces. W wygranym 2:0 (Roth, Müller) meczu z Leeds w Paryżu FCB triumfował w Pucharze Mistrzów. W następnym sezonie klub z Monachium ponownie zwyciężył europejski Puchar (1:0 przeciwko St. Etienne w Glasgow, bramkę strzelił Roth). Dodatkowo Bayern w tym roku zdobył Puchar Świata (0:0 i 2:0 z Belo Horizonte). W tych udanych latach drużyną kierował Dettmar Cramer. Niestety po tylu sukcesach FCB do 1980 pauzował w Bundeslidze.

1977-1990[edytuj | edytuj kod]

1977 był rokiem przemian, zarazem rokiem bez tytułów. Beckenbauer, a rok później Müller wyjechali do USA kontynuować grę w tamtejszej lidze. W 1979 Uli Hoeness został menedżerem zespołu w wieku zaledwie 27 lat. Nowym trenerem został Pal Csernai, a prezydentem Willi O. Hoffman. Nastąpił lepszy okres w dziejach klubu. W 1980 Breitner i młody Rummenigge poprowadzili Bawarczyków do pierwszego od 6 lat mistrzostwa. W 1981 Bayern ponownie wygrał ligę i doszedł do finału Pucharu Mistrzów, gdzie jednak lepsza okazała się Aston Villa, wygrywając 1:0. W tym samym roku Niemcy przegrali finał Mistrzostw Świata z Włochami 1:3. Bramkę dla Niemców zdobył Breitner i jest on jedynym piłkarzem niemieckim, który celnie strzelił do siatki w dwóch finałach Mistrzostw Świata. W 1983 r. powrócił Udo Lattek; rok później Bayern zdobył Puchar Niemiec, pokonując po rzutach karnych Borussię Mönchengladbach. Lothar Matthäus strzelił w tym finale swojego ostatniego gola dla Borussii przed transferem do Monachium. Niedługo potem Rummenigge przeszedł do Interu Mediolan za rekordową wówczas sumę 11 milionów marek. W następnym roku Bayern ponownie zwyciężył w lidze. W 1987 doszedł do finału Pucharu Mistrzów, ale tak jak przed pięcioma laty przegrał, tym razem z FC Porto 1:2. W 1988 drużynę przejął Jupp Heynckes. Zbudował nowy zespół w oparciu o takich graczy, jak Matthäus, Bremhe, Eder, Hughes, Pfaff. W 1989 i 1990 zdobył mistrzostwo Niemiec, ale pozostawał nadal bez sukcesu w najważniejszym z europejskich pucharów; w tym samym czasie Niemcy zdobyli Mistrzostwo Świata z aż sześcioma graczami Bayernu w składzie.

1991-1999[edytuj | edytuj kod]

Heynckes opuścił zespół w sezonie 91/92, a zastąpił go Søren Lerby. Ten jednak, nie odnosząc sukcesów, został wkrótce zastąpiony przez Ericha Ribbecka; Karl-Heinz Rummenigge i Franz Beckenbauer zostali wiceprezydentami klubu. W sezonie 93/94 Beckenbauer zastąpił pechowego Ribbecka i zdobył mistrzostwo kraju. Następnie zespół przejął Giovanni Trapattoni; Włoch, niezwykle popularny wśród graczy i w mediach, nie przyniósł oczekiwanych sukcesów. Doprowadził drużynę do półfinału Ligi Mistrzów (porażka z Ajaksem Amsterdam), ale w lidze zajął zaledwie 6. miejsce. Trapattoniego zastąpił Otto Rehhagel, który przyprowadził do zespołu kilku graczy, takich jak Klinsmann czy Sforza. On jednak też nie osiągnął zadowalających wyników i tymczasowo zastąpił go Beckenbauer. Po dramatycznym półfinale (2:2 w Monachium i 2:1 na Camp Nou) z Barceloną Bayern pod wodzą Cesarza sięgnął po Puchar UEFA, pokonując w finałowym dwumeczu Girondins Bordeaux (2:0 i 3:1). Po krótkim epizodzie trenerskim Beckenbauera do klubu powrócił Trapattoni. Dwa lata i dwa tytuły: mistrzostwo 1997 i Puchar Niemiec 1998. W 1998 Trapattoniego zastąpił utytułowany Ottmar Hitzfeld. Zdobył kolejne mistrzostwo Niemiec, a Puchar Mistrzów był niezwykle blisko. Po dramatycznej końcówce finału wygrał Manchester United F.C. 2:1 (2 gole Anglików po 90 minucie – Sheringham i Solskjaer), w tym samym roku Puchar Niemiec też był blisko, jednak dopiero po rzutach karnych wygrał Werder Brema.

2000-2004[edytuj | edytuj kod]

W 2000 r. Bayern sięgnął po mistrzostwo kraju i zdobył również Puchar Niemiec. W 2001 r. Bawarczycy pokonali w finałowym meczu LM Valencię w rzutach karnych i tym samym osiągnęli to czego nie udało im się 2 lata wcześniej. Rok później monachijski klub zajmuje 3. miejsce w lidze, za Leverkusen i Borussią Dortmund.

W 2003 r. Bayern zdobył mistrzostwo Niemiec po raz 18. oraz Puchar Niemiec po raz 10.; królem strzelców ligi, na pożegnanie z klubem, został Brazylijczyk Giovanne Elber (21 bramek, wspólnie z Christiansenem z VfL Bochum).

2004-2010[edytuj | edytuj kod]

W 2004 Bayern doszedł do 1/8 finału Ligi Mistrzów gdzie zmierzył się z Realem Madryt. W pierwszym meczu po błędzie Olivera Kahna, który przepuścił strzał z rzutu wolnego Roberto Carlosa padł remis 1:1. Na Santiago Bernabéu lepszy był Real i Bayern pożegnał się z Champions League. W Bundeslidze „Bawarczycy” musieli uznać wyższość Werderu Brema, zajmując ostatecznie 2. miejsce, natomiast z Pucharem Niemiec pożegnali się odpadając z drużyną 2. Bundesligi Alemannią Akwizgran. Po sezonie z klubem rozstał się Ottmar Hitzfeld, który prowadził Bayern od 1998 r. Nowym trenerem został mianowany Felix Magath, prowadzący wcześniej VfB Stuttgart. Zmieniło się również miejsce rozgrywania meczów: Bayern przeniósł się na Allianz Arenę, zupełnie nowy stadion wybudowany na Mistrzostwa Świata 2006 r. w Niemczech. Na początku dzielił go z innym monachijskim klubem – TSV 1860, jednak latem 2006 r. z powodu kłopotów finansowych „Lwy” odsprzedały swoje udziały.

W sezonach 2003/2004 i 2005/2006 zespół zdobywał dublet, jednak nie osiągał sukcesów w Lidze Mistrzów. Następny sezon okazał się dla bawarskiej drużyny katastrofalny – tylko 4. miejsce w lidze, które nie dawało możliwości wystąpienia w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów, oprócz tego zespół nie zdobył żadnego trofeum. Z prowadzeniem drużyny już w trakcie sezonu pożegnał się Magath a jego miejsce zajął ponownie Ottmar Hitzfeld. Przed sezonem 2007/2008 gruntownie przebudowano drużynę. Do zespołu dołączyło 8 piłkarzy m.in. włoski snajper Luca Toni, gwiazda Bundesligi Miroslav Klose oraz Franck Ribéry. Wzmocnienia te okazały się strzałem w dziesiątkę ponieważ „Bawarczycy” zdobyli w tym sezonie Puchar Ligi, Puchar Niemiec, a także Mistrzostwo Kraju. W Pucharze UEFA osiągnęli półfinał, w którym boleśnie ulegli późniejszemu zdobywcy tytułu – Zenitowi Sankt Petersburg, remisując najpierw w Monachium 1:1 i przegrywając 0:4 w Sankt Petersburgu. W trakcie sezonu Ottmar Hitzfeld zapowiedział pożegnanie z Bayernem i przyjął propozycję przejęcia reprezentacji Szwajcarii po Mistrzostwach Europy 2008. Nowym trenerem Monachijczyków od 1 lipca 2008 został były piłkarz Bayernu i trener piłkarskiej reprezentacji Niemiec – Jürgen Klinsmann.

27 kwietnia 2009, po przegraniu ligowego meczu ze Schalke 04, a także wcześniejszych porażkach z FC Barceloną w Lidze Mistrzów oraz w lidze z VfL Wolfsburg, został zwolniony z posady szkoleniowca Bayernu. Tymczasowym trenerem Bayernu został Jupp Heynckes. 1 lipca 2009 na stanowisku trenera Heynckesa zastąpił Louis van Gaal, były trener Ajaxu, Barcelony i AZ Alkmaar. Nowy szkoleniowiec podpisał z klubem 2-letni kontrakt. 7 kwietnia 2010 Bayern Monachium wyeliminował Manchester United z Ligi Mistrzów i tym samym awansował do półfinału. Pierwszy mecz Bayern wygrał 2-1. Tydzień później na Old Trafford Manchester United wygrał 3-2, ale to Bayern awansował, gdyż strzelił więcej bramek na wyjeździe. W pierwszym półfinałowym meczu Ligi Mistrzów Bayern Monachium pokonał Olympique Lyon 1:0 po bramce Robbena. W drugim meczu półfinałowym Bayern pokonał OL 3-0 po hat tricku Ivicy Olicia i awansował do finału Ligi Mistrzów, gdzie zmierzył się z Interem Mediolan. W ostatniej kolejce Bundesligi w sezonie 2009/2010 Bayern pokonał drużynę Herthy Berlin i zdobył mistrzostwo Niemiec po raz 22. 15 maja Bayern pokonał Werder Brema 4:0 i tym samym zdobył Puchar Niemiec. 22 maja 2010 klub wystąpił w finale Ligi Mistrzów, przegrywając z Interem Mediolan 0:2. Mimo porażki był to najlepszy sezon Bawarczyków od 2001.

Lata 2011-2012[edytuj | edytuj kod]

Na początku 2011 roku, gdy klub pozostawał nadal w rywalizacji Ligi Mistrzów, lecz stało się pewne, że nie zdobędzie mistrzostwa Niemiec poinformowano z wyprzedzeniem czasowym, iż po zakończeniu sezonu zostanie rozwiązany za porozumieniem stron kontrakt trenera van Gaala z Bayernem (rok przed upłynięciem)[9]. 25 marca 2011 ogłoszono, że nowym trenerem od 1 lipca 2011 będzie po raz trzeci Jupp Heynckes (wcześniej był w latach 1987-1991 i od kwietnia do czerwca 2009 roku)[10]. Z powodu dalszych słabych wyników dnia 10 kwietnia 2011 zdecydowano o natychmiastowym zwolnieniu Louisa van Gaala. Drużynę do końca sezonu prowadził jego dotychczasowy asystent Andries Jonker[11], zaś Bayern pod jego wodzą ukończył sezon na trzecim miejscu – nie uzyskąjąc tym samym bezpośredniego awansu do Ligi Mistrzów (drużyna zagrała w kwalifikacjach do tych rozgrywek).

Przed sezonem 2011/12 Bayern zakupił: Manuela Neuera, Rafinhe oraz Nilsa Petersena. Pomimo udanego początku sezonu i zajmowania pierwszego miejsca po rundzie jesiennej, Bayern drugi rok z rzędu nie zdobył mistrzowskiej patery. Dotarł do finału Pucharu Niemiec, w którym zagrał z Borussią Dortmund i przegrał 5:2. Bayern wywalczył sobie także drogę do finału Ligi Mistrzów, w którym zagrał z Chelsea, który rozgrywali u siebie. Po raz pierwszy od 1984 roku zdarzyło się aby finał rozgrywek o Puchar Europy odbywał się na stadionie jednego z finalistów rozgrywek. Regulaminowy czas gry i dogrywka doprowadziły do wyniku 1:1, a w rzutach karnych drużyna Chelsea wygrała 4:3.

Po sezonie bez trofeów zarząd dokonał kilku wzmocnień. Do klubu dołączyli: Xherdan Shaqiri, Javier Martínez (najdroższy zawodnik w historii Bayernu), Mario Mandžukić, Dante oraz Claudio Pizarro. 12 sierpnia 2012 w meczu o Superpuchar Niemiec w Monachium na Allianz Arena Bayern pokonał Borussię Dortmund 2:1 po bramkach Mario Mandžukićia i Thomasa Müllera. Dla gości gola strzelił Robert Lewandowski.

Od 2013[edytuj | edytuj kod]

16 stycznia 2013 klub ogłosił, że zastępcą Juppa Heynckesa na stanowisku trenera będzie Josep Guardiola[12]. 6. kwietnia po zwycięstwie nad Eintrachtem Frankfurt Bayern zapewnił sobie 23. Mistrzostwo Niemiec (było to najszybsze w historii Bundesligi zdobycie mistrzowskiego tytułu bowiem rok później Bayern zdobył mistrzostwo już w marcu; FCB zwyciężyło rozrywki z rekordowym osiągnięciem 91. punktów); Bawarczycy odebrali paterę 11. maja na stadionie Allianz Arena jedną kolejkę przed końcem rozgrywek. W maju po pokonaniu Barcelony w dwumeczu 7:0 Bayern awansował do finału na Wembley, gdzie spotkał się z Borussią Dortmund. Bayern zapewnił sobie Puchar Europy dopiero w 89 minucie po golu Robbena na 2:1. Bayern po raz 5 został mistrzem Europy. W lipcu 2013 roku klub opuścił Mario Gómez, który za 20 mln euro przeniósł się do włoskiej Fiorentiny. Ponadto szeregi Bawarczyków opuścił Anatolij Tymoszczuk, który na zasadzie wolnego transferu powrócił do Zenitu Sankt-Petersburgu. Jeśli chodzi o wzmocnienia to klub pozyskał za 37 mln euro Niemca Mario Götze, oraz za 25 mln euro Hiszpana Thiago Alcântarę. 27 lipca Bayern został pokonany w finale Superpucharu Niemiec 2:4 przez Borussie Dortmund. Dwie bramki dla drużyny zdobył Arjen Robben. Kilka dni później piłkarze Guardioli wygrali turniej „Audi Cup”, eliminując w półfinale São Paulo oraz w finale Manchester City.

30 sierpnia 2013 w finale Superpucharu Europy rozegranego w Pradze, Bayern po konkursie rzutów karnych pokonał Chelsea F.C. 5:4, zdobywając to trofeum po raz pierwszy w swojej historii. 21 grudnia 2013 podopieczni Guardioli zdobyli po raz pierwszy w historii klubu Klubowe mistrzostwo świata. "Bawarczycy" wyeliminowali w półfinale Guangzhou (3:0), a w finale wygrali 2:0 z Rają Casablanca.

4 stycznia 2014 klub pozyskał Roberta Lewandowskiego, który podpisał 5-letni kontrakt. Umowa weszła w życie 1 lipca 2014.[13]

25 marca 2014, dzięki wygranej 3:1 na wyjeździe z Herthą Berlin, Bayern wyśrubował kolejny rekord, zapewniając sobie Mistrzostwo Niemiec na 7 kolejek przed końcem ligowego sezonu. Jest to 24 tytuł mistrzowski w historii klubu.

29 kwietnia drużyna Guardioli przegrała rewanżowy półfinał w Lidze Mistrzów z Realem Madryt 0:4. Bayern tym samym nie obronił wywalczonego w 2013 trofeum w Champions League.

28 sierpnia 2014 roku nowym zawodnikiem Bayernu został Xabi Alonso. Został on pozyskany z Realu Madryt.

Herb[edytuj | edytuj kod]

Herb Bayernu był kilkakrotnie zmieniany. Ten pierwszy był niebieski i składał się ze stylizowanych liter F, C, B, M połączonych w jeden symbol. Według niektórych źródeł barw Bawarii miano użyć po raz pierwszy w 1954[5], jednak w rzeczywistości pojawiły się one na herbie dopiero w roku 1961[14].

Obecna wersja herbu wiele razy ewoluowała. Początkowo był tylko jednej barwy, niebieskiej lub czerwonej, zaś od roku 1961 jest on niebieski, czerwony i biały (w różnych, lecz zbliżonych do siebie formach graficznych). Na czerwonym pierścieniu znajduje się biały napis FC Bayern München (w latach 1970-2002 FC Bayern München EV), zaś w centrum herbu umieszczone są bawarskie barwy[14].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Bayern jest najbardziej utytułowanym niemieckim klubem w historii krajowych rozgrywek, zdobył m.in. największą liczbę tytułów Mistrzowskich i najwięcej Pucharów Niemiec. Klub jest także najbardziej utytułowanym klubem Niemieckim w rozgrywkach międzynarodowych i zdobył w sumie sześć Europejskich Pucharów[15]. Bayern jest jednym z trzech klubów, które zdobyły wszystkie trzy najważniejsze Europejskie Puchary, a także ostatnim klubem, który zdobył Puchar Europy trzy raz z rzędu.

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

FIFA Logo (2010).svg Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 21-12-2013)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
FIFA Club World Cup.svg
Klubowe mistrzostwa świata
zdobywca 1 2013
finalista 0
Copa Intercontinental.svg
Puchar Interkontynentalny
zdobywca 2 1976, 2001
finalista 0
Coppacampioni.png
Puchar Europy/ Liga Mistrzów
zdobywca 5 1974, 1975, 1976, 2001, 2013
finalista 5 1982, 1987, 1999, 2010, 2012
UEFA Cup (adjusted).png
Puchar UEFA/ Liga Europy
zdobywca 1 1996
finalista 0
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 1 1967
finalista 0
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 1 2013
finalista 3 1975, 1976, 2001
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg
Puchar Miast Targowych
zdobywca 0
finalista 0
ćwierćfinalista 2 1963, 1971

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Niemcy Zdobyte trofea w rozgrywkach Niemiec
(Stan na 12-08-2014)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


Meisterschale.png
Mistrzostwo
I miejsce 24*
(rekord)
1932** [16], 1969, 1972, 1973, 1974, 1980, 1981, 1985, 1986, 1987, 1989, 1990, 1994, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014
II miejsce 10 1970, 1971, 1988, 1991, 1993, 1996, 1998, 2004, 2009, 2012
III miejsce 5 1966, 1976, 1982, 2002, 2011
Coppagermania.png
Puchar
zdobywca 17*
(rekord)
1957, 1966, 1967, 1969, 1971, 1982, 1984, 1986, 1998, 2000, 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014
finalista 3 1985, 1999, 2012

Superpuchar
zdobywca 5 1982, 1987, 1990, 2010, 2012
finalista 5 1989, 1994, 2008, 2013, 2014

Puchar Ligi
zdobywca 6*
(rekord)
1997, 1998, 1999, 2000, 2004, 2007
finalista 1 2006

II liga
I miejsce 1 1965
II miejsce 1 1964
III miejsce 4 1949, 1960, 1962, 1963
  • Süddeutsche Meisterschaft:
    • mistrz (3x): 1926, 1928, 1932 (Gruppe Südost)
    • wicemistrz (4x): 1908, 1910, 1911, 1929
    • 3 miejsce (2x): 1930, 1931
  • Gauliga Bayern:
    • mistrz (1x): 1945 (Südbayern)
    • 3 miejsce (4x): 1934, 1936, 1937, 1944 (Südbayern)
  • Süddeutsche Pokal:
    • zdobywca (1x): 1957

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

  • Fuji Cup:
    • zdobywca (5x): 1986, 1987, 1988, 1994, 1995
    • finalista (2x): 1993,1996
  • Liga Total:
    • zdobywca (1x): 2013
    • finalista (1x): 2010
  • Audi Cup:
    • zdobywca (2x): 2009, 2013
    • finalista (1x): 2011

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Ostatnie sezony[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce M Z R P G+ G- G +/− Pkt Puchar LE LM
2013/14 1 34 29 3 2 94 23 71 90 zwycięstwo PF
2012/13 1 34 29 4 1 98 18 80 91 zwycięstwo zwycięstwo
2011/12 2 34 23 4 7 77 22 55 73 Finał Finał
2010/11 3 34 19 8 7 81 40 41 65 PF 1/8
2009/10 1 34 20 10 4 72 31 41 70 zwycięstwo Finał
2008/09 2 34 20 7 7 71 42 29 67 ĆF ĆF
2007/08 1 34 22 10 2 68 21 47 76 zwycięstwo PF
2006/07 4 34 18 6 10 55 40 15 60 3R ĆF
2005/06 1 34 22 9 3 67 32 35 75 zwycięstwo 1/8
2004/05 1 34 24 5 5 75 33 42 77 zwycięstwo ĆF
2003/04 2 34 20 8 6 70 39 31 68 ĆF 1/8
2002/03 1 34 23 6 5 70 25 45 75 zwycięstwo 1R
2001/02 3 34 20 8 6 62 25 40 68 PF ĆF
2000/01 1 34 19 6 9 62 37 25 63 2R zwycięstwo
1999/00 1 34 22 7 5 73 28 45 73 zwycięstwo PF
1998/99 1 34 24 6 4 76 28 48 78 Finał Finał
1997/98 2 34 19 11 4 63 39 24 68 zwycięstwo ĆF
1996/97 1 34 20 11 3 68 34 34 71 ĆF 1R
1995/96 2 34 19 11 4 76 38 38 62 2R zwycięstwo

Aktualne na dzień 26 maja 2013[17]
Miejsce = Miejsce w tabeli Bundesligi na koniec sezonu; M = Mecze; Z = Zwycięstwa; R = Remisy; P = Porażki; G+ = Gole zdobyte; G- = Gole stracone; G +/− = Bilans bramkowy; Pkt = Punkty; Puchar = Puchar Niemiec; LE = Liga Europy UEFA; LM = Liga Mistrzów UEFA.
w = Jeszcze uczestniczy; – = Nie uczestniczył; 1R = 1. runda; 2R = 2. runda; 3R = 3. runda; 1/8 = 1/8 finału; ĆF = Ćwierćfinał; PF = Półfinał.

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Allianz Arena.
Stadion Allianz Arena

Konstrukcja stadionu Allianz Arena i zastosowane tutaj rozwiązania architektoniczne i techniczne sprawiają, że stadion ten uznawany jest za jeden z najnowocześniejszych sportowych obiektów świata. Całkowita pojemność stadionu wynosi 69 901 miejsc (w tym 13 769 stojących, 2152 dla osobistości, 1374 w loży honorowej i 165 dla niepełnosprawnych). Jest to trzeci co do wielkości obiekt piłkarski w Niemczech, po Westfalenstadion (obecnie Signal Iduna Park na mocy umowy sponsorskiej) w Dortmundzie i Stadionie Olimpijskim w Berlinie. Zastosowano tutaj ciekawe rozwiązanie techniczne, które umożliwia zwiększenie pojemności stadionu podczas meczów Bundesligi z 5200 miejsc dolnej kondygnacji południowego i północnego półkola do 6800 miejsc stojących. Osiągnięta dzięki temu większa pojemność równoważy cenę niesprzedanych biletów. Oficjalnie 16 stycznia 2006 r. liczba miejsc została określona na 69 901, czyli dokładnie tyle, ile wynosiła średnia liczba widzów w sezonie 2005/2006. Stadion posiada trzy poziomy trybun i jest skonstruowany tak, że zapewnia doskonałą widoczność z każdego miejsca. Stadion jest wyposażony w nowoczesne nadajniki GSM 900/1800 oraz UMTS. Pod dachem po przeciwległych stronach za bramkami umieszczono dwa telebimy o powierzchni 100 m² każdy.

Obiekty treningowe
Treningowe boisko Bayernu

To co najbardziej wyróżnia tę konstrukcję w porównaniu z innymi obiektami sportowymi, to charakterystyczny dach i fasada stadionu. Są one zbudowane z 2874 bardzo cienkich, foliowych poduszek napełnionych suchym powietrzem o łącznej powierzchni 64 000 m². Jest to największa foliowa konstrukcja świata. Powietrze jest stale pompowane przez wentylatory umieszczone pod stadionem. Każda z poduszek może zostać oddzielnie podświetlona na biało, czerwono, bądź niebiesko, w różnych odcieniach tych barw. Stadion jest podświetlany na kolory zgodne z barwami gospodarzy. Podświetlenie stadionu kosztuje około 60 € na godzinę, a ogromna moc do tego zużyta sprawia, że w przejrzystą noc Allianz Arenę można dostrzec nawet z odległych o 75 km austriackich szczytów. Stadion posiada rozbudowaną infrastrukturę. Na jego terenie znajdują się m.in. trzy żłobki, dwa sklepy dla fanów – „Megastore” Bayernu liczący 800 m² oraz TSV 1860 – z 400 m² powierzchni sklepowej. Poza tym wokół stadionu działa 28 kiosków z artykułami dla kibiców. Znajdują się tu sale konferencyjne, pomieszczenia biurowe, także kilka restauracji, które zajmują łącznie powierzchnię ok. 6500 m². Do stadionu należy także czteropoziomowy parking na 10 500 samochodów i jest to jednocześnie największy samochodowy parking w Europie.

Obiekty szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

W ośrodku szkoleniowym Bayernu Monachium trenują zarówno drużyny juniorskie jaki i pierwszy zespół. Znajduje się on w siedzibie klubu[18][19]. Znajdują się tam cztery boiska trawiaste, w tym jedno z podgrzewaną murawą, jedno boisko ze sztuczną murawą oraz wielofunkcyjna hala sportowa[20].

Ośrodek został otwarty w 1990 i przed sezonem 2007/08 przebudowany zgodnie z sugestiami ówczesnego szkoleniowca Jürgena Klinsmanna, który czerpał inspiracje z różnych utytułowanych klubów sportowych. W ośrodku znajdują się teraz m.in. centrum odnowy biologicznej, biura trenerów, szatnie oraz sala konferencyjna. Oprócz tego na jego terenie wybudowano kawiarnię, bibliotekę, pokój do E-learningu oraz pokój rodzinny[18].

W siedzibie Bayernu znajduje się także Akademia Młodzieżowa, a w niej m.in. domy dla talentów spoza miasta. Zawodnicy juniorskich zespołów mają tu warunki zapewniające im dobry piłkarski rozwój. W Akademii wychowali się tacy zawodnicy jak Owen Hargreaves, Bastian Schweinsteiger, Holger Badstuber i Thomas Müller[19].

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Bayernu Monachium.

Dotychczasowi trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Od chwili awansu do Bundesligi w 1965 Bayern prowadziło 18 trenerów (Josep Guardiola jest dziewiętnastym). Udo Lattek, Franz Beckenbauer, Giovanni Trapattoni, Ottmar Hitzfeld prowadzili zespół dwukrotnie[21], a Jupp Heynckes trzykrotnie.

Josep Guardiola – obecny trener Bayernu Monachium
Nr. Trener Od Do Dni Sukcesy
1 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Čajkovski, ZlatkoZlatko Čajkovski 01/07/63 30/06/68 1096 3 dwa Puchary Niemiec, jeden Puchar Zdobywców Pucharów
2 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Zebec, BrankoBranko Zebec 01/07/68 13/03/70 621 2 jedno mistrzostwo, jeden Puchar Niemiec
3 Niemcy Lattek, UdoUdo Lattek 14/03/70 02/01/75 1756 5 trzy mistrzostwa, jeden Puchar Niemiec, jeden Puchar Europy
4 Niemcy Cramer, DettmarDettmar Cramer 16/01/75 01/12/77 1051 3 dwa Puchary Europy, jeden Puchar Interkontynentalny
5 Węgry Lorant, GyulaGyula Lorant 02/12/77 28/02/79 454
6 Węgry Csernai, PalPal Csernai 01/03/79 16/05/83 1538 4 dwa mistrzostwa, jeden Puchar Niemiec, jeden Superpuchar Niemiec
7* Niemcy Saftig, ReinhardReinhard Saftig 17/05/83 30/06/83 45
8 Niemcy Lattek, UdoUdo Lattek 01/07/83 30/06/87 1461 5 trzy mistrzostwa, dwa Puchary Niemiec
9 Niemcy Heynckes, JuppJupp Heynckes 01/07/87 08/10/91 1561 4 dwa mistrzostwa, dwa Superpuchary Niemiec
10 Dania Lerby, SørenSøren Lerby 09/10/91 11/03/92 155
11 Niemcy Ribbeck, ErichErich Ribbeck 12/03/92 27/12/93 656
12 Niemcy Beckenbauer, FranzFranz Beckenbauer 07/01/94 30/06/94 175 1 jedno mistrzostwo
13 Włochy Trapattoni, GiovanniGiovanni Trapattoni 01/07/94 30/06/95 365
14 Niemcy Rehhagel, OttoOtto Rehhagel 01/07/95 27/04/96 302
15* Niemcy Beckenbauer, FranzFranz Beckenbauer 29/04/96 30/05/96 63 1 jeden Puchar UEFA
16 Włochy Trapattoni, GiovanniGiovanni Trapattoni 01/07/96 30/06/98 730 3 jedno mistrzostwo, jeden Puchar Niemiec, jeden Puchar Ligi
17 Niemcy Hitzfeld, OttmarOttmar Hitzfeld 01/07/98 30/06/04 2192 11 cztery mistrzostwa, dwa Puchary Niemiec, jeden Puchar Europy (Liga Mistrzów), trzy Puchary Ligi,
jeden Puchar Interkontynentalny
18 Niemcy Magath, FelixFelix Magath 01/07/04 31/01/07 945 5 dwa mistrzostwa, dwa Puchary Niemiec, jeden Puchar Ligi
19 Niemcy Hitzfeld, OttmarOttmar Hitzfeld 01/02/07 30/06/08 516 3 jedno mistrzostwo, jeden Puchar krajowy, jeden Puchar Ligi
20 Niemcy Klinsmann, JürgenJürgen Klinsmann 01/07/08 27/04/09 302
21* Niemcy Heynckes, JuppJupp Heynckes 27/04/09 31/05/09 35
22 Holandia Gaal, Louis vanLouis van Gaal 01/07/09 10/04/11 649 3 jedno mistrzostwo, jeden puchar Niemiec, jeden Superpuchar Niemiec
23* Holandia Jonker, AndriesAndries Jonker 10/04/11 01/06/11 125
24 Niemcy Heynckes, JuppJupp Heynckes 01/07/11 30/06/13 730 4 jedno mistrzostwo, jeden Puchar Niemiec, jeden Puchar Europy (Liga Mistrzów), jeden Superpuchar Niemiec
25 Hiszpania Guardiola, JosepJosep Guardiola 01/07/13 4 jedno mistrzostwo, jeden Puchar Niemiec, jeden Superpuchar UEFA, jedno Klubowe Mistrzostwo Świata

* Trenerzy tymczasowi.

Obecny sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Aktualne na dzień 15 lipca 2013[22]
Hiszpania Josep Guardiola Trener
Hiszpania Doménec Torren Asystent
Niemcy Hermann Gerland Asystent
Hiszpania Carles Planchart Asystent
Niemcy Toni Tapalovic Trener bramakrzy
Hiszpania Lorenza Buenaventura Trener przygotowania fizycznego
Brazylia Marcelo Martins Fizjoterapeuta
Niemcy Andreas Kornmayer Fizjoterapeuta
Niemcy Lars Konetka Analityk

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Bayernu Monachium.

Znani byli gracze[edytuj | edytuj kod]

"Greatest Ever" to skład wybrany przez ponad 66 000 fanów w 2005. Trenerem wybrano Ottmara Hitzfelda[23].

W swoim pożegnalnym spotkaniu Oliver Kahn został wybrany na honorowego kapitana Bayernu Monachium[24]. Sylwetki zawodników przedstawionych poniżej są częścią muzeum zasłużonych Bayernu Monachium[25].

  • 1970:

Franz Beckenbauer (OB), Paul Breitner (PO), Dieter Hoeneß (NA), Uli Hoeneß (NA), Sepp Maier (BR), Gerd Müller (NA), Hans-Georg Schwarzenbeck (OB)

  • 1980:

Klaus Augenthaler (OB), Karl-Heinz Rummenigge (NA), Roland Wohlfarth (NA)

  • 1990:

Stefan Effenberg (PO), Lothar Matthäus (OB/PO), Jürgen Klinsmann (NA), Mario Basler (PO)

  • 2000:

Giovane Elber (NA), Bixente Lizarazu (OB), Mehmet Scholl (PO)

Kapitanowie[edytuj | edytuj kod]

Philipp Lahm – obecny kapitan Bayernu Monachium

Po tym, jak po sezonie 2007/08 karierę zakończył dotychczasowy kapitan Oliver Kahn, Jürgen Klinsmann na jego następcę wybrał Marka van Bommela. Van Bommel został pierwszym kapitanem Bayernu Monachium bez niemieckiego obywatelstwa[26]. W sezonie 2009/10 menadżer Louis van Gaal postanowił podtrzymać decyzję Klinsmanna i van Bommel zachował opaskę kapitańską[27].

Lata Kapitan
1965–1970 Niemcy Werner Olk (OB)
1970–1977 Niemcy Franz Beckenbauer (OB)
1977–1979 Niemcy Sepp Maier (BR)
1979 Niemcy Gerd Müller (NA)
1979–1980 Niemcy Georg Schwarzenbeck (OB)
1980–1983 Niemcy Paul Breitner (PO)
1983–1984 Niemcy Karl-Heinz Rummenigge (NA)
1984–1991 Niemcy Klaus Augenthaler (OB)
1991–1994 Niemcy Raimond Aumann (BR)
1994–1996 Niemcy Lothar Matthäus (OB)
1997–1999 Niemcy Thomas Helmer (OB)
1999–2002 Niemcy Stefan Effenberg (PO) / Niemcy Oliver Kahn (BR)
2002–2008 Niemcy Oliver Kahn (BR)
2008–2011 Holandia Mark van Bommel (PO)
2011–obecnie Niemcy Philipp Lahm (OB)

Skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

Stan na 29 sierpnia 2014

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Niemcy Manuel Neuer
3 PO Hiszpania Xabi Alonso
4 OB Brazylia Dante
5 OB Maroko Mehdi Benatia
6 PO Hiszpania Thiago
7 PO Francja Franck Ribéry
8 PO Hiszpania Javi Martínez
9 NA Polska Robert Lewandowski
10 PO Holandia Arjen Robben
11 PO Szwajcaria Xherdan Shaqiri
13 OB Brazylia Rafinha
14 NA Peru Claudio Pizarro
17 OB Niemcy Jérôme Boateng
Nr Poz. Piłkarz
18 OB Hiszpania Juan Bernat
19 PO Niemcy Mario Götze
20 PO Niemcy Sebastian Rode
21 OB Niemcy Philipp Lahm (kapitan)
22 BR Niemcy Tom Starke
23 BR Hiszpania Pepe Reina
24 NA Niemcy Mitchell Weiser
25 NA Niemcy Thomas Müller
27 OB Austria David Alaba
28 OB Niemcy Holger Badstuber
31 PO Niemcy Bastian Schweinsteiger
34 PO Dania Pierre Højbjerg
Zastrzeżone numery

12Niemcy dla fanów klubu (tzw. dwunasty zawodnik)

Inne sekcje klubu[edytuj | edytuj kod]

Bayern Monachium II[edytuj | edytuj kod]

Zespół rezerw to miejsce, w którym utalentowani zawodnicy mogą dalej się rozwijać i być może kiedyś przebić się do pierwszej drużyny. Rezerwami opiekują się byli zawodnicy Bayernu, Mehmet Scholl i Gerd Müller[28]. Od 1994, gdy powstała Regionalliga Bayern II występuje w Regionallidze Süd, zaś wcześniej od 1978 grał w Oberlidze. W sezonie 2007/08 awansował do nowo-utworzonej III ligi. Od 1978 gra w najwyższej lidze, w jakiej DFB pozwala występować zespołom rezerwowym[29].

Kadra
Aktualne na dzień 31 stycznia 2011[30]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Niemcy Rouven Sattelmaier
2 OB Szwecja Carl Oscar Lewicki
3 PO Niemcy Nicolas Jüllich
4 OB Niemcy Julian Leist
5 PO Ghana Christian Saba
5 OB Niemcy Danny Schwarz
7 NA Francja Saër Sène
8 PO Holandia Boy Deul
9 NA Niemcy Thomas Kurz
10 NA Turcja Deniz Yilmaz
11 PO Włochy Nicola Sansone
12 OB Austria Marcel Holzmann
Nr Poz. Piłkarz
13 PO Chorwacja Ivan Cosic
15 OB Niemcy Mario Erb
16 OB Turcja Cüneyt Köz
23 PO Niemcy Taygun Kuru
24 OB Niemcy Stefan Schürf
25 BR Niemcy Maximilian Riedmülle
26 PO Niemcy Fabian Hürzeler
28 PO Austria Deniz Mujic
28 NA Bośnia i Hercegowina Nazif Hajdarovic
33 BR Niemcy Ferdinand Oswaldr
Sztab szkoleniowy
Holandia Andries Jonker Menadżer
Niemcy Gerd Müller Asystent menadżera
Niemcy Rainer Ulrich Asystent menadżera
Niemcy Peter Sirch Trener bramkarzy
Niemcy Walter Junghans Trener bramkarzy
Niemcy Andreas Kornmayer Trener odnowy biologicznej
Niemcy Klaus Maierstein Fizjoterapeuta

Juniorzy[edytuj | edytuj kod]

W juniorskich zespołach Bayernu Monachium wychowało się wielu znanych później w Europie zawodników, m.in. Owen Hargreaves, Thomas Hitzlsperger, Philipp Lahm i Bastian Schweinsteiger. Sekcja ta została utworzona w 1902, zaś obecnie zajmują się nią Werner Kern i Björn Andersson. Ogólnie Bayern posiada jedenaście zespołów juniorskich, w których występuje w sumie 170 zawodników (od lat 10 wzwyż)[31].

Skład kadry U-19
Nr Poz. Piłkarz
BR Niemcy Ferdinand Oswald
BR Niemcy Dan Twardzik
OB Niemcy Mike Baier
OB Niemcy Mario Erb
OB Niemcy Christopher Herberth
OB Niemcy Mino Kayser
PO Niemcy Vincent Bönig
PO Niemcy Taygun Kuru
Nr Poz. Piłkarz
PO Austria Dominik Burušić
PO Włochy Gianluca Simari
PO Peru Diego Pizarro
PO Niemcy Nikola Trkulja
PO Niemcy Dennis Vatany
NA Niemcy Marcel-Pascal Ebeling
NA Niemcy Dejan Radonjić
NA Niemcy Manuel Ring

Piłka nożna kobiet[edytuj | edytuj kod]

Drużyna kobiet prowadzona jest przez Günther Wörle. W sezonie 2008/09 zespół zajął drugie miejsce w Bundeslidze kobiet. Sekcja ta powstała w 1970 i obecnie obejmuje 4 zespoły, w których występuje 90 zawodniczek. Największym sukcesem kobiecej drużyny było zdobycie Mistrzostwa Niemiec w 1976[32].

Skład
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Niemcy Ulrike Schmetz
2 PO Niemcy Stefanie Mirlach
4 OB Niemcy Ramona Werner
5 PO Niemcy Tanja Wörle
6 OB Niemcy Katharina Baunach
7 OB Niemcy Carmen Roth
8 NA Niemcy Christina Eckmann
9 NA Szwajcaria Vanessa Bürki
10 PO Niemcy Julia Simic
11 OB Niemcy Bianca Eder
12 PO Austria Carina Wenninger
13 PO Niemcy Melanie Behringer
14 OB Niemcy Corinna Paukner
Nr Poz. Piłkarz
15 NA Niemcy Mandy Islacker
17 OB Niemcy Katharina Würmseer
18 PO Austria Nina Aigner
19 PO Niemcy Kathleen Krüger
20 NA Niemcy Ivana Rudelic
21 NA Niemcy Nicole Banecki
22 NA Niemcy Sylvie Banecki
23 OB Szwajcaria Sandra de Pol
24 NA Włochy Carolina Pini
33 OB Niemcy Bianca Rech (kapitan)
NA Niemcy Isabell Bachor
BR Niemcy Kathrin Längert

Inne sekcje sportowe[edytuj | edytuj kod]

Bayern ma swoich przedstawicieli[7] także w innych sportach:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przydomek używany w Hiszpanii.
  2. Dietrich Schulze-Marmeling: Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters. Die Werkstatt, 2003, s. 17–33. ISBN 389533426X. (niem.)
  3. Success from the Outset. W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 2003. [dostęp 11 sierpnia 2008].
  4. Dietrich Schulze-Marmeling: Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters. Die Werkstatt, 2003, s. 134. ISBN 389533426X. (niem.)
  5. 5,0 5,1 Dietrich Schulze-Marmeling: Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters. Die Werkstatt, 2003, s. 581. ISBN 389533426X. (niem.)
  6. 6,0 6,1 Jahresabschluss der FC Bayern München AG (niem.). W: Bayern Monachium [on-line]. 7 listopada 2008. [dostęp 9 listopada 2008].
  7. 7,0 7,1 Other Sports. W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 2007. [dostęp 3 lipca 2008].
  8. Germany – Foundation Dates Clubs.
  9. Bundesliga. Luis Van Gaal po sezonie odchodzi z Bayernu (pol.). sport.pl. [dostęp 2011-03-07].
  10. Jupp Heynckes nowym trenerem Bayernu (pol.). onet.pl. [dostęp 2011-03-25].
  11. Bayern zwolnił van Gaala (pol.). bayern.munchen.pl. [dostęp 2011-04-10].
  12. Guardiola ujawnił nazwiska swoich współpracowników (pol.). 2013-06-24.
  13. FC Bayern verpflichtet Robert Lewandowski. W: Oficjalna strona Bayernu Monchium [on-line]. 4 stycznia 2014. [dostęp 5 stycznia 2014].
  14. 14,0 14,1 DFS-Wappen.de.
  15. Klubstatistik. W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. czerwiec 2008. [dostęp 11 sierpnia 2008].
  16. Mistrzostwo zdobyte przed utworzeniem Bundesligi, Bayern wygrywał Bundesligę 23 razy, natomiast mistrzem Niemiec został 24 krotnie.
  17. Bundesliga Archive. W: Deutscher Fußball Bund [on-line]. lipiec 2008. [dostęp 14 lipca 2008].
  18. 18,0 18,1 Performance centre. W: Oficjalna strona Bayernu Monchium [on-line]. 2008. [dostęp 12 sierpnia 2008].
  19. 19,0 19,1 Youth academy. W: Oficjalna strona Bayernu Monchium [on-line]. 2008. [dostęp 12 sierpnia 2008].
  20. Training ground. W: Oficjalna strona Bayernu Monchium [on-line]. 2008. [dostęp 14 sierpnia 2008].
  21. Dietrich Schulze-Marmeling: Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters. Die Werkstatt, 2003, s. 595. ISBN 389533426X. (niem.)
  22. FC Bayern München – Mitarbeiter (niem.). W: transferkmarkt.de [on-line].
  23. Fans name greatest Reds of all time. W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 1 czerwca 2005. [dostęp 24 listopada 2007].
  24. Kahn wird Ehrenspielführer des FCB (niem.). W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 15 sierpnia 2008. [dostęp 2 września 2008].
  25. Hall of Fame. W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 2008. [dostęp 11 sierpnia 2008].
  26. Van Bommel named new Bayern captain. W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 8 sierpnia 2008. [dostęp 11 sierpnia 2008].
  27. Van Bommel bleibt Bayern-Kapitän (niem.). W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 2 sierpnia 2009. [dostęp 2 sierpnia 2008].
  28. FC Bayern München II (niem.). W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. czerwiec 2008. [dostęp 11 sierpnia 2008].
  29. Fussballdaten – Zahlen, Texte, Bilder (niem.). W: fussballdaten.de [on-line]. 17 maja May 2008. [dostęp 15 lipca 2008].
  30. FC Bayern München II (niem.). Oficjalna strona Bayernu Monachium, 2009. [dostęp 6 stycznia 2011].
  31. Junior Team (niem.). W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 2008. [dostęp 11 sierpnia 2008].
  32. Women. W: Oficjalna strona Bayernu Monachium [on-line]. 2005. [dostęp 7 lipca 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]