Bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla w Rzymie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla
Basilica del Sacro Cuore di Cristo Re
Kościół tytularny
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
Viale Mazzini 32
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Bazylika mniejsza
• nadający tytuł
od 3 lipca 1965
papież Paweł VI
Wezwanie Najświętszego Serca Chrystusa Króla
Wspomnienie liturgiczne ostatnia niedziela roku liturgicznego
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla
Bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla
Bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla
Ziemia 41°55′02,6″N 12°27′55,3″E/41,917389 12,465361Na mapach: 41°55′02,6″N 12°27′55,3″E/41,917389 12,465361
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla (ita. Basilica del Sacro Cuore di Cristo Re) – rzymskokatolicka bazylika mniejsza w Rzymie, Włochy.

Obecnie kościół tytularny Stanisława kardynała Ryłko.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysł na nowy kościół w dzielnicy Della Vittoria (dosłownie Zwycięstwo, po zwycięstwie w I wojnie światowej) pochodzi od Ottavio Gasparri, członka Zakonu Najświętszego Serca Pana Jezusa. Początkowo kościół miał mieć nazwę Tempio della Pace[1], aby upamiętnić poległych w I wojnie światowej.

Budowę rozpoczęto w maju 1920, pierwszy projekt zaproponowany przez Marcello Piacentini został zainspirowany kościołami zbudowanymi w Rzymie w XVI wieku.

Budowę wstrzymano ze względu na śmierć Ottavio Gasparri, w 1929 roku. W następnym dwóch latach Piacentini pracował dla radykalnymi zmianami, po pojawiających się racjonalizmie, jakim stał się włoski racjonalizm, architektura tego kościoła stała się punktem przełomowym dla architektury sakralnej w kontekście Rzymu. Budowę rozpoczęto jeszcze w 1931 roku, a kościół został otwarty w 1934 roku.

Kościół parafialny został ustanowiony przez papieża Piusa XI 31 października 1926 w Konstytucji Apostolskiej Regis Pacifici. 5 lutego 1965 został podniesiony do godności kościoła tytularnego przez papieża Pawła VI z apostolskim Sacrum konstytucji Collegium Cardinalium. W tym samym roku, z motu proprio Recentioris architecturae został bazyliką mniejszą.

Kardynałowie diakoni[edytuj | edytuj kod]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • AA. VV., Il moderno attraverso Roma - Guida a 200 architetture e alle loro opere d'arte, Roma, Croma Quaderni 9, 2000. ISBN 88-7621-099-7
  • A.A. V.V., Roma - Guide Rosse d'Italia, Touring Editore, 1999.
  • Massimo Alemanno, Le chiese di Roma moderna - Vol.II, Roma, Armando Editore, 2006. ISBN 88-8358-971-8 URL consultato il 4 luglio 2011.
  • Arianna Sara De Rose, Marcello Piacentini: opere 1903-1926, Franco Cosimo Panini, 1995.
  • Marcello Piacentini; Adriano Prandi, B. Zambetti, Tempio di Cristo Re, Le Chiese di Roma illustrate - Vol.65, Marietti, 1961.
  • Claudio Rendina, Le Chiese di Roma, Milano, Newton & Compton Editori, 2000, pp. 87.

Przypisy

  1. Roma - Guide Rosse d'Italia, Touring Editore, 1999, page 723

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]