Bazylika Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leżajsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bazylika Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leżajsku
bazylika mniejsza, kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg 18 z 13.11.1948 r. oraz 07.06.2004 r.[1]
Bazylika Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leżajsku
Państwo  Polska
Miejscowość Leżajsk
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Zwiastowania NMP w Leżajsku
Bazylika mniejsza od 1928
Wezwanie Zwiastowania NMP
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Bazylika Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leżajsku
Bazylika Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leżajsku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leżajsku
Bazylika Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leżajsku
Ziemia 50°16′14″N 22°24′31″E/50,270556 22,408611Na mapach: 50°16′14″N 22°24′31″E/50,270556 22,408611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Bazylika Zwiastowania NMP w Leżajsku – wzniesiona w miejscu, gdzie według tradycji ukazała się w 1590 roku Tomaszowi Michałce Matka Boska. Sprawują nad nią opiekę ojcowie bernardyni.

Pierwotny kościół drewniany został wzniesiony w 1594 r., zaś murowany w 1610. W 1608 do Leżajska sprowadzono bernardynów. Obecny, wczesnobarokowy kościół powstał w latach 1618-1628 z fundacji marszałka nadwornego koronnego Łukasza Opalińskiego.

Organy w bazylice Zwiastowania NMP w Leżajsku
Szczyt bazyliki
Bazylika Zwiastowania NMP w Leżajsku

Wystrój wnętrza kościoła został wykonany głównie przez artystów, którzy byli ojcami bernardynami. Autor planu kościoła właściwie do dziś nie jest znany, wiadomo jedynie, że nad całością budowy czuwał ojciec Zygmunt Niepołomski, choć Adam Miłobędzki na podstawie badań porównawczych przypisuje autorstwo włoskiemu twórcy Antonio Pellaciniemu, który pracował wcześniej w Lublinie. Kościół ma 60 metrów długości, 26 metrów szerokości i 28 metrów wysokości. Może on pomieścić 5 tysięcy ludzi.

W roku 1637 zbudowano ołtarz, a nieco później bogate zdobione stalle oraz ambonę.

W roku 1675 kościół otoczono wysokim murem, aby chronić go przed najazdami tatarskimi. Od 1928 roku bazylika mniejsza. 20 kwietnia 2005 r. zabytek uznano za Pomnik historii[2].

Bazylika stanowi sanktuarium Matki Boskiej Pocieszenia. Przy świątyni istnieje również parafia.

Organy[edytuj | edytuj kod]


Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]