Be-200

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Be-200
Be-200
Dane podstawowe
Państwo  Rosja
Producent Berijew
Typ Łódź latająca
Konstrukcja metalowa
Załoga 2
Historia
Data oblotu 24 września 1998
Dane techniczne
Napęd 2 x Silnik turbowentylatorowy D-436TP
Ciąg 73,56 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość 32,78 m
Długość 32,05 m
Wysokość 8,9 m
Powierzchnia nośna 117,44 m²
Masa
Własna 27 600 kg
Startowa 43 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 750 km/h
Prędkość przelotowa 550 km/h
Prędkość minimalna 155 km/h
Prędkość wznoszenia 17 m/s
Pułap 11 000 m
Zasięg 3 600 km
Rozbieg 1000 m (z wody)
Dobieg 1300 m (z wody)
Dane operacyjne
Użytkownicy
 Rosja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Be-200 (ros. Бе-200) – rosyjska łódź latająca opracowana przez biuro konstrukcyjne Berijewa (Таганрогский авиационный научно-технический комплекс имени Г. М. Бериева), przeznaczona do pełnienia zadań patrolowych, transportowych i przeciwpożarowych. Od 2003 roku obowiązuje nazwa Be-200 Altair.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Be-200 konstrukcyjnie wywodzi się od wcześniejszej maszyny Be-42. W założeniu miał być to tańszy w produkcji i eksploatacji samolot, którego głównym polem działania miał być rynek cywilny. Pod koniec lat 80. ubiegłego wieku rozpoczęto pracę projektowe nad Be-200. Z racji swojego przeznaczenia środki na jego rozwój przeznaczyły ministerstwo gospodarki i spraw wewnętrznych. Kryzys finansowy z początku lat 90. zmusił władzę do powołania w 1991 roku międzynarodowej spółki z kapitałem rosyjsko-ukraińsko-szwajcarskim ZAO Beta Air, której celem było dalsze finansowanie prac nad samolotem. Pierwszy lot zaplanowano na 1995 rok, jednak problemy ze skompletowaniem wyposażenia maszyny opóźniły start. Doszło do niego dopiero 24 września 1998 roku. 10 września 1999 roku samolot wystartował po raz pierwszy z powierzchni wody. Drugi prototyp, oznaczony jako Be-200ES (Бе-200ЧС), wybudowany specjalnie dla Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych (Министерство по чрезвычайным ситуациям - МЧС России) swój dziewiczy lot odbył 27 sierpnia 2002 roku. Ministerstwo zamówiło siedem maszyn, pierwszy seryjny egzemplarz do swojego dziewiczego lotu wzniósł się 17 czerwca 2003 roku. Maszyny przeznaczone są do gaszenia pożarów dużych kompleksów leśnych oraz pełnić funkcję ratownicze na podległych Rosji akwenach morskich. Pierwszy prototyp maszyny ustanowił 24 rekordy świata w czasie wznoszenia na wysokość 3000, 6000 i 9000 metrów bez i z obciążeniem w klasie samolotów S-2 (wodnosamoloty) i S-3 (samoloty amfibie).

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Be-200 jest całkowicie metalowym, wolnonośnym górnopłatem napędzanym dwoma silnikami turbowentylatorowymi. Aby ułatwić ekspansję na rynki zagraniczne przewidziano możliwość zastosowania silników BMW-Rolls Royce BR-715 lub Allison-2000. Skrzydła skośne o trapezowym obrysie. Pod skrzydłami na obu ich końcach zainstalowane są pływaki stabilizujące samolot. U nasady skrzydeł, po obu stronach kadłuba, na pylonach wystających nad kadłub i skrzydła, umieszczone są silniki. Taki sposób ich zamontowania zapobiega dostawaniu się do środka silników wody. Usterzenie klasyczne w kształcie litery T. Podwozie chowane z przednim podparciem, główne do środka pylonów, na których zamontowane są silniki, przednie do wnęki w kadłubie. W wersji przeciwpożarowej Be-200 może zabierać do 12 ton wody lub środków gaśniczych.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Be-200ES - wersja dla Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych.
  • Be-200RR - planowana wersja przystosowana do silników Rolls Royce.
  • Be-210 - projektowana wersja pasażerska.
  • Be-220 - projektowana wersja patrolowa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]