Bearded collie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bearded Collie)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bearded Collie
Bearded collie and a rope.jpg
Bearded Collie
Inne nazwy Beardie, Highland Collie, Hairy Mou ed Collie, Mountain Collie
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Wielka Brytania[1]
Wymiary
Wysokość 53-56 cm (pies),
51-53 cm (suki)[2]
Masa 20-25 kg[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
numer wzorca 271
AKC Herding
ANKC Grupa 5 (Working Dogs)
CKC Grupa 7 - Herding
KC(UK) Pastoral
NZKC Working
UKC Grupa 6 - Herding Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Bearded Collie - jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa ta pochodzi ze Szkocji, gdzie była wykorzystywana do stróżowania i zaganiania stad owiec. Znane są też poglądy, że rasa pochodzi od psów węgierskich[2].

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie występuje różne (płowe, łupkowe, brunatne, piaskowe, błękitne, szare i brązowe), niedopuszczalna jest jedynie przewaga koloru białego.Podszerstek gęsty i wełnisty, szata zewnętrzna prosta, twarda, długa i szorstka.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy są bardzo inteligentne, wesołe, oddane właścicielowi i nieagresywne. Ze względu na ruchliwość psy tej rasy nadają się do uprawiania różnych dyscyplin sportowych takich jak agility czy flyball. Są wrażliwe na hałas oraz dość szczekliwe, źle znoszą samotność.
Ze względu na swoją łagodną naturę bearded collie jest idealnym psem dla tych, którzy mają małe doświadczenie w wychowywaniu psa. Posiada dużą zdolność przystosowawczą dzięki czemu będzie się dobrze czuł zarówno w mieście, jak i na wsi.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

  • Pies pasterski - sprawdza się jako opiekun stad.
  • Pies policyjny - pomaga przy wykrywaniu narkotyków.
  • Pies ratownik - w brygadach ratowniczych, poszukujących ofiar pod gruzami (np. po trzęsieniach ziemi), chwali się jego sprawność fizyczną i inteligencję.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Wymaga wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Sierść szczotkuje się raz na dwa - trzy tygodnie, by uniknąć skołtunienia. Należy unikać bardzo częstego szczotkowania by nie osłabiać włosa. Trzeba również usuwać nadmiar włosów między poduszkami palców i utrzymywać w czystości wnętrze ucha. Rasa ta jest mało podatna na choroby i niewybredna.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 38.
  2. 2,0 2,1 David Taylor: Księga psów. s. 142-143.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 163. ISBN 83-7073-122-8.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.