Bedtime Story

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bedtime Story
Okładka singla
Singel Madonny
z albumu Bedtime Stories
Wydany 13 lutego 1995
Format płyta kompaktowa
płyta gramofonowa
Nagrywany 1994
Gatunek pop
muzyka elektroniczna
Długość 4:52
Wytwórnia Maverick Records
Warner Bros. Records
Produkcja Madonna
Nellee Hooper
Singel po singlu

Bedtime Story - trzeci singel promujący album Madonny pt. Bedtime Stories. Utwór został napisany przez Nellee Hoopera, Björk i Mariusa de Vriesa, a wyprodukowany przez Madonnę i Nellee Hoopera. Singel wypadł bardzo słabo na światowych listach przebojów. W Stanach Zjednoczonych stał się pierwszą piosenką Madonny od 11 lat, która ominęła pierwszą czterdziestkę najlepszych singli.

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

Singel został wydany 13 lutego w Wielkiej Brytanii i dopiero 11 kwietnia 1995 roku w Stanach Zjednoczonych, ponieważ dopiero w lutym (wydany w grudniu) singel Take a Bow dotarł na szczyt zestawienia Billboard Hot 100 i pozostał tam przez następne siedem tygodni.

Oprócz wydania na szóstym albumie studyjnym Bedtime Stories w 1994 roku, piosenka znalazła się na drugiej kompilacji przebojów GHV2 (Greatest Hits Volume 2), wydanej pod koniec 2001 roku.

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Do utworu został zrealizowany teledysk którego reżyserią zajął się Mark Romanek. Powstawał on aż 5 dni (5-10 grudnia 1994) w Universal Studios w Universal City (Kalifornia). Jego premiera odbyła się w specjalnie przygotowanym na tę okazję programie MTV Madonna's Pyjama Party. Wideoklip, nakręcony z ogromnym rozmachem jest jedynym teledyskiem Madonny, w którym można zaobserwować taką mnogość wizerunków piosenkarki. Nakręcenie wypełnionego efektami specjalnymi, oryginalnego wideoklipu kosztowało blisko 5 mln $. Nikt do tej pory nie przeznaczył na nakręcenie teledysku aż tylu pieniędzy. Niestety ogromny wkład jaki włożono w jego produkcję nie został doceniony przez krytykę. Teledysk nie dostał ani jednej nominacji do nagród MTV Video Music Awards.

Oprócz wielu nawiązań do surrealizmu, w teledysku pojawia się również odwołanie do fenomenu świadomego snu, tj. takiego, w którym śniący jest świadomy, że śni (ang. lucid dream). Słowo "lucid" pojawia się na ekranie zaraz po komunikacie "welcome". Badania naukowe nad świadomym snem z udziałem ochotników rozpoczęły się w latach 70. XX wieku i polegały głównie na obserwacji śniących oraz próbach komunikacji, gdy wciąż pozostawali w fazie snu.

Inspiracją dla Madonny była sztuka obrazu. Doceniła wyrażane piękno takich artystów jak Leonora Carrington czy Remediosa Varo.

W drugiej wersji teledysku powstałej kilka lat później, Madonna ma proste włosy, biały kostium i kozaki. Wideo rozpoczyna scena, w której piękny, biały koń pędzi przez pustynię. Królowa Popu na białym tle śpiewa zachowawczo do lustra, a później rzuca się próbując się wydostać z czworokąta.

Inspiracją przy tworzeniu nowej wersji Bedtime Story, był teledysk do Human Nature, ponieważ wykorzystano ten sam pomysł z czworokątem, z którego gwiazda próbuje się wydostać.

Listy sprzedaży[edytuj | edytuj kod]

Kraj Najwyższa
pozycja
Sprzedaż
Australia 5 (3 tygodnie) 35 000
Europa 21 -
Francja 82 10 000
Japonia 14 -
Kanada 17 10 000
Stany Zjednoczone 42 114 000
Wielka Brytania 4 110 000
Włochy 8 -

Występy na żywo[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy Madonna wykonała Bedtime Story na rozdaniu brytyjskich nagród Brit Awards, 20 lutego 1995 roku, czyli kilka dni po wydaniu.

Gwiazda ubrana była w srebrną długą suknie, a jej włosy zostały specjalnie przedłużone, tak aby wyglądały jak anielskie. Podczas występu piosenkarka stała w jednym miejscu, a z każdej strony wiał wiatr. Obok niej oryginalną choreografię wykonywało dwóch tancerzy.

Występ na Brit Awards był jak na razie ostatnim wykonaniem piosenki. Dopiero podczas trasy Re-Invention w 2004 roku, Królowa Popu zdecydowała się umieścić piosenkę w setliście, ale tylko jako wideo interlude (nagranie, oddzielające jedną część show od drugiej). W tym celu wykorzystano remiks Orbital Mix, umieszczony na singlu CD.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Szkielet człowieka i czaszki zwierząt, które pojawiły się w teledysku zostały niedawno sprzedane.
  • Dopiero po kilku latach teledysk został doceniony. Dziś regularnie wyświetla go nowojorskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej.