Beechcraft King Air

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
King Air B200
King Air B200
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Beechcraft
Typ pasażerski
Załoga 1 lub 2 pilotów
Historia
Data oblotu 15 maja 1963
Lata produkcji 1964-trwa
Dane techniczne
Napęd 2 × Pratt & Whitney Canada PT6A-42 turbośmigłowe
Moc 850 KM
Wymiary
Rozpiętość 16,61 m
Długość 13,34 m
Wysokość 4,57 m
Powierzchnia nośna 28,2 m²
Masa
Własna 3520 kg
Startowa 5670 kg
Osiągi
Prędkość maks. 499 km/h
Prędkość wznoszenia 12,5 m/s
Pułap 10 700 m
Zasięg 3338 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
13
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Beechcraft King Air – nazwa rodziny dwusilnikowych pasażerskich samolotów produkowanych przez amerykańską firmę Beechcraft. King Air produkowany jest od 1964 r. i jest to najdłużej seryjnie produkowany cywilny samolot. Jest to jedyny ciągle produkowany turbośmigłowy samolot biznesowy (nie licząc Piaggio Avanti).

Wśród modeli można wyróżnić trzy główne: mały o konwencjonalnym ogonie C90GT, średni o ogonie w kształcie litery T B200 oraz największy również o ogonie "typu T" 350. Ceny nowych maszyn wahają się między 3, a 7 milionami USD.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W maju 1963 r. Beechcraft rozpoczął loty testowe na pierwszym modelu King Air. Już 9 września 1964 r. pierwsza maszyna oznaczona jako Model 90 zeszła z taśmy produkcyjnej. Do końca 1968 dostarczono ponad 400 maszyn wyposażonych w silniki Pratt & Whitney PT-6A o mocy 500 KM.

Beechcraft King Air Model 100

Następnie 23 maja 1969 został zaprezentowany Model 100, który miał większą kabinę niż poprzednik. Później serię 100 poszerzono o modele A100 przeznaczonego dla użytku wojskowego oraz B100 z silnikiem Garrett TFE331 o mocy 715 KM, który wybrano, ponieważ firma Pratt & Whitney nie mogła dostarczyć jednostki napędowej odpowiadającej stawianym wymaganiom. Serię 100 przestano produkować w 1984.

Późniejsze udoskonalanie serii 90 zaowocowało modelami takimi jak: A90, B90, C90, C90-1, C90A, C90B, C90SE, C90GT, E90, F90 i F90-1. Linia "F" posiadała ogon w kształcie litery T, podobnie jak Model 200. Inne różnice były mało znaczące, oprócz silników stosowanych jako jednostki napędowe.

W lipcu 2005 na pokazach lotniczych w Oshkosh Beechcraft zaprezentował C90GT. Jest to mocniejsza wersja C90B, która ją zastąpiła. Samolot używa silników PT6A-135A o mocy 750 KM. Silnik ten charakteryzuje się zwiększoną wydajnością podczas lotów w czasie niskich temperatur, wyższą prędkością przelotu i prędkością wznoszenia. Osiągając 275 węzłów C90GT może konkurować z lekkimi odrzutowcami nowej generacji na krótkich i średnich dystansach, oferując znacznie przestronniejszą i wygodniejszą kabinę.

Popyt na modele o większe niż 90 i 100 spowodował stworzenie Super King Air 200, zarejestrowanego w 1973 z silnikiem PT-6A-41 o mocy 850 KM. W 1980 do produkcji wszedł ulepszony model B200 z silnikiem PT-6A-42 (bardziej wydajnym wariantem wcześniejszego -41), produkuje się go do dzisiaj jako King Air B200 (przydomek "Super" został odrzucony w 1996). Ponieważ B200 jest większy niż serie 90 i 100 otrzymał on ogon w kształcie "T" w celu zwiększenia powierzchni nośnej.

Seria 200 stała się tak popularna, że wkrótce Beechcraft zaczął pracować nad jego następcą. Wstępnie nazwano go Super King Air 300. W stosunku do B200 znacznie poprawiono aerodynamikę oraz wykorzystano w nim znacznie silniejsze silniki niż w poprzedniku (PT-6A-60A o mocy 1050 KM). Loty testowe samolotu rozpoczęły się w 1982. W 1988 rozpoczęto prace nad zastąpieniem tego modelu wskutek czego otrzymano Super King Air 350, który był przede wszystkim dłuższy o niemal metr. Zaprezentowany on został w 1989 i jest sprzedawany do dzisiaj (również bez przydomku "Super").

24 czerwca 1996 z taśmy produkcyjnej zszedł pięciotysięczny King Air.


Air Force One[edytuj | edytuj kod]

VC-6A używany jako Air Force One

Podczas kadencji prezydenta USA Lyndona Johnsona samolot ten, a konkretnie model B90 USAF używało do transportowania Johnsona między Bazą Lotniczą Bergstrom, a rodzinną posiadłością w pobliżu Johnson City (Teksas). Kiedy prezydent znajdował się na pokładzie maszyna otrzymywała kryptonim Air Force One.

Operatorzy wojskowi[edytuj | edytuj kod]

Samoloty z rodziny King Air wchodzą w skład uzbrojenia w armiach wielu państw takich jak:

Algieria, Angola, Arabia Saudyjska, Argentyna, Australia, Boliwia, Chile, Ekwador, Grecja, Gwatemala, Gujana, Hiszpania, Hongkong, Indonezja, Irlandia, Izrael, Jamajka, Japonia, Kolumbia, Korea Południowa, Malezja, Meksyk, Maroko, Nowa Zelandia, Paragwaj, Peru, Sri Lanka, Szwajcaria, Szwecja, Tajlandia, Turcja, Urugwaj, USA (USAF, US Army, US Marine Corps, US Navy), Wielka Brytania (RAF), Wybrzeże Kości Słoniowej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Oficjalna strona Beechcraft