Beechcraft Starship

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Beechcraft 2000 Starship
Beechcraft 2000 Starship
Beechcraft 2000 Starship
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Beechcraft
Konstruktor Burt Rutan
Typ samolot pasażerski
Konstrukcja skorupowa, epoksydowo-węglowa
Załoga 1 pilot + 6 pasażerów
Historia
Data oblotu 15 lutego 1986
Lata produkcji 1987-1995
Egzemplarze 53
Dane techniczne
Napęd 2 x silnik turbinowy Pratt & Whitney Canada PT6A-67A
Moc 2 x 890kW (1200 hp)
Wymiary
Rozpiętość 16,6 m
Długość 14,1 m
Wysokość 3,9 m
Powierzchnia nośna 26,1 m²
Masa
Własna 4 574 kg
Startowa 6 759 kg
Paliwa 1 717 kg
Osiągi
Prędkość maks. 335 kn (620 km/h)
Prędkość przelotowa 307 kn (568 km/h)
Prędkość minimalna 97 kn (180 km/h)
Prędkość wznoszenia 1 450 ft/min (7 m/s)
Pułap 41 000 ft (12 497 m)
Zasięg 1 576 nm (2 536 km)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Beechcraft Starship to dwusilnikowy samolot pasażerski, wyposażony w kabinę ciśnieniową oraz 6 miejsc pasażerskich, produkowany przez wytwórnię Beechcraft.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt Starship rozpoczął się w roku 1979 jako studium samolotu mającego zastąpić samoloty rodziny King Air w roli turbośmigłowego samolotu dyspozycyjnego. 25 sierpnia 1982, firma Beechcraft zakontraktowała z firmą Scaled Composites budowę prototypu w skali 85% oryginału[1]. Pierwszy lot prototypu odbył się w sierpniu 1983 [2]. Samolot był pozbawiony systemu hermetyzacji i certyfikowanej awioniki, prócz tego wykonano go z materiałów odbiegających od tych, jakie planowano zastosować w modelu produkcyjnym[1]. Następnie zbudowano trzy prototypy pełnowymiarowe: NC-1, który służył do testów aerodynamicznych oraz prób w locie, NC-2, na którym testowano awionikę i instalacje pokładowe oraz NC-3, na którym testowano zespoły napędowe[2]. Pierwszy lot NC-1 wykonano 15 lutego 1986[2]. Program opóźniano kilkakrotnie z przyczyn technicznych, pierwszy egzemplarz produkcyjny wzbił się w powietrze 25 kwietnia 1989[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Warto zwrócić uwagę na konstrukcję epoksydowo-węglową, usterzenie w układzie kaczki, brak statecznika pionowego oraz zamontowanie silników w układzie pchającym[4]. Rozważano kilka konfiguracji usterzenia, ostatecznie wybrano układ kaczki. Samolot zachowuje się bardzo poprawnie w zakresie niskich prędkości, ponieważ wysunięty do przodu statecznik ulega przeciągnięciu jako pierwszy co powoduje wytworzenie momentu pochylającego i ponowne rozpędzenie samolotu[5]. Tradycyjnie umiejscowiony statecznik przenosiłby drgania z silników do kabiny powodując zwiększenie hałasu, wobec tego wymaganą sterowność i stateczność kierunkową uzyskano przez przeniesienie steru kierunku na powiększone winglety[6]. Umiejscowienie silników w układzie pchającym powoduje zmniejszenie hałasu poprzez uniknięcie opływu strumienia zaśmigłowego wokół kadłuba samolotu. Kolejnym innowacyjnym rozwiązaniem było zamontowanie awioniki typu Glass cockpit, jako pierwsze tego typu rozwiązanie w samolocie dyspozycyjnym[1]. Dostawcą awioniki była firma Rockwell Collins.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Beechcraft Starship

Sprzedaż[edytuj | edytuj kod]

W ciągu trzech lat od certyfikacji sprzedano tylko 11 egzemplarzy. Tak niską sprzedaż przypisuje się spowolnieniu ekonomicznemu późnych lat 80tych, ostrożnemu podejściu klientów do nowinek technicznych (jaką niewątpliwie był Starship) oraz podatkowi od towarów luksusowych, który obowiązywał wtedy w Stanach Zjednoczonych. W roku 1991 Beechcraft zaczął oferować dwuletnie kontrakty leasingowe na nowe samoloty Starship.[7]

Zakończenie produkcji[edytuj | edytuj kod]

Ostatni Starship, #NC-53, został wyprodukowany w roku 1995. W roku 2003 wytwórnia Beechcraft ogłosiła, że utrzymywanie zaplecza technicznego dla tak małej floty samolotów stało się nieopłacalne i rozpoczęto złomowanie samolotów należących do wytwórni. Jednocześnie wdrożono plan wymiany prywatnych samolotów Starship na odrzutowe samoloty Beechcraft 390 Premier[8]. W roku 2004 producent wyprzedał cały inwentarz części zapasowych właścicielowi jednego z egzemplarzy Starship, za ułamek ceny rynkowej[9]. Firma Rockwell Collins, która jest producentem awioniki, podtrzymuje zaplecze serwisowe dla swoich produktów zabudowanych w samolotach Starship.

Ocalałe egzemplarze[edytuj | edytuj kod]

W styczniu roku 2010, w amerykańskim rejestrze statków powietrznych zapisanych było dziewięć samolotów typu Starship. Trzy zarejestrowane w stanie Oklahoma (NC-29, NC-35 i NC-45), jeden w stanie Waszyngton (NC-50), jeden w stanie Kolorado (NC-51) i cztery zarejestrowane w macierzystej wytwórni w stanie Kansas (prototypowy NC-2, NC-8, NC-19 i NC-24)[10]. W październiku roku 2008, egzemplarz NC-29 został użyty jako samolot obserwacyjny podczas prób ponownego wejścia w atmosferę statku SpaceShipOne.

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]