Befka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dawna, XVII-wieczna postać befki - Paul Gerhardt
współczesna postać befki - Michał Warczyński

Befka – część tradycyjnych szat liturgicznych używanych przez duchownych wielu kościołów chrześcijańskich, głównie kościołach luterańskich, kalwińskich i metodystycznych. Tylko częściowo można uznać ją za protestancki odpowiednik koloratki, ponieważ koloratka jest stosowana także w części kościołów protestanckich i bezpośrednio na nią podczas nabożeństw nakłada się befkę.

Befka ma wydłużony kształt, w kościołach reformowanych oznaczała tablice z dziesięcioma przykazaniami przed rozbiciem ich przez Mojżesza, zaś u luteran jest symbolem tablic Mojżeszowych po rozbiciu. W kościołach unijnych befka zachowuje kształt kompromisowy i jest do połowy złączona, a od połowy rozdzielona.

Oprócz kościołów ewangelickich befkę jako element stroju liturgicznego spotkać można także w części pozostałych kościołów protestanckich. Np. w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego pastorzy zakładają białą niepodzieloną befkę na czarną protestancką togę podczas sprawowania niektórych nabożeństw, w Polsce np. żałobnych.

Wikimedia Commons