Bell XP-52

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bell XP-52
Model samolotu Bell XP-59 zbliżony wyglądem do XP-52
Model samolotu Bell XP-59 zbliżony wyglądem do XP-52
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Bell Aircraft
Typ myśliwiec
Konstrukcja dwubelkowy z silnikiem pchającym
Załoga 1
Dane techniczne
Napęd silnik rzędowy Continental XIV-1430
Moc 1250 KM
Wymiary
Rozpiętość 10,67 m
Długość 10,36 - 10,59 m
Powierzchnia nośna 21,65 m2
Masa
Własna 2939 kg[a]
Startowa 3714 - 3969 kg
Osiągi
Prędkość maks. 648 km/h na wysokości 5944 metrów
Prędkość wznoszenia 6 min 18 sek na wysokość 6096 m
Pułap praktyczny 12.192 m
Zasięg 1545 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka 20 mm, 6 km 12,7 mm

Bell XP-52 (Bell Model 16) - projekt amerykańskiego samolotu myśliwskiego opracowanego przez firmę Bell Aircraft.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Request for Data R-40C.

Samolot powstał na rozpisany w 1939 przez USAAC konkurs Request for Data R-40C na nowoczesny samolot myśliwski o wymaganej prędkość maksymalnej przynajmniej 425 mil na godzinę (683 km/h), a pożądanej przynajmniej 525 mil na godzinę (845 km/h). W odpowiedzi na RfD powstały takie samoloty jak Bell XP-52, Vultee XP-54 Swoose Goose, Curtiss-Wright XP-55 Ascender i Northrop XP-56 Black Bullet.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Jednym z projektów powstałych na RfD był zaprojektowany już wcześniej w zakładach Bella Model 16[1].

Pod koniec 1940 zamówiono prototyp Modelu 16, który otrzymał oznaczenie XP-52, ale 25 listopada 1941 zamówienie zostało anulowane na rzecz bardziej obiecującego Bell XP-59[1] oraz z powodu nie rozpoczęcia produkcji planowanego dlatego samolotu silnika[2].

Opis konstukcji[edytuj | edytuj kod]

Bell Model 16 był jednosilnikowym samolotem myśliwskim z kadłubem dwubelkowym[1][2]. Kabina pilota i silnik w układzie pchającym znajdowały się w centralnej gondoli która znajdowała się pomiędzy podwójną belką ogonową, silnik napędzał dwa trzypłatowe śmigła przeciwbieżne[1][2]. Jednostką napędową samolotu miał być silnik Continental IV-1430, w samolocie po raz pierwszy zastosowano rozwiązanie które przyjęło się dopiero później w samolotach odrzutowych - wlot powietrza do chłodzenia silnika umieszczono w nosie samolotu[1]. Uzbrojenie miało się składać z dwóch działek 20 mm w nosie oraz z sześciu karabinów maszynowych 12,7 mm (po trzy przy nasadzie skrzydeł)[1].

Uwagi

  1. Dane i osiągi są szacowane.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 E. Angellucci: American Fighter. s. 47.
  2. 2,0 2,1 2,2 A. Pelletier: Bell Aircraft. s. 202.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Enzo Angellucci, Peter Bowers: American Fighter: The Definitive Guide to American Fighter Aircraft from 1917 to the Present. Haynes Publishing Group, 1979. ISBN 0-85429-635-2.
  • Walter J. Boyne: Air Warfare: An International Encyclopedia. Santa Barbara, Calif.: ABC-CLIO, 2002. ISBN 1-57607-345-9.
  • Alain J. Pelletier: Bell Aircraft Since 1935. Annapolis: Naval Institute Press, 1992. ISBN 1-55750-056-8.