Belle époque

Belle époque (fr. La Belle Époque – piękna epoka, piękny okres) – nazwa nadana okresowi od zakończenia wojny francusko-pruskiej w 1871 roku do wybuchu I wojny światowej.

Miała miejsce w czasie trwania Trzeciej Republiki Francuskiej i Cesarstwa Niemieckiego i była uważana za okres rozkwitu, postępu i spokoju w Europie. Postęp techniczny sprawiał, że życie stawało się łatwiejsze, a życie kulturalne również osiągnęło niedościgniony poziom. Powstał i rozwijał się kabaret, kino, a w sztuce panowała secesja i impresjonizm.

Ówczesne społeczeństwa wierzyły w postęp i dobrobyt, jakkolwiek jednocześnie pojawił się dekadentyzm, szczególnie związany z pojęciem fin de siècle.

W tym czasie rosła też świadomość własnej siły klasy robotniczej. Powstawały liczne ruchy socjalistyczne i partie rewolucyjne. Ten okres rozkwitu, spokoju i pomyślności został gwałtownie przerwany przez wybuch Wielkiej Wojny, w wyniku której likwidacji uległy trzy wielkie mocarstwa środkowej i wschodniej Europy, a w ich miejsce narodziły się dwa inne: hitlerowskie Niemcy i bolszewicka Rosja.