Bemit
| Bemit | |||
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Inne nazwy | boehmit | ||
| Skład chemiczny | wodorotlenek glinu (γ-AlO(OH)) |
||
| Twardość w skali Mohsa | 3 | ||
| Przełam | nierówny, ziemisty | ||
| Łupliwość | ledwo widoczna, jednokierunkowa | ||
| Układ krystalograficzny | rombowy | ||
| Gęstość minerału | 3,07 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | biały z odcieniem żółtawym, brunatny | ||
| Rysa | biała | ||
| Połysk | szklisty, perłowy | ||
Bemit (także Boehmit) – minerał z gromady wodorotlenków. Główny składnik boksytów. Należy do minerałów rozpowszechnionych tylko w niektórych regionach Ziemi.
Nazwa pochodzi od nazwiska niemiecko-czeskiego chemika Johanna Böhma (1895-1952), a nie od niemieckiego geologa i paleontologa Johannesa Böhma (1857-1938)[1][2].
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Właściwości [edytuj]
Zazwyczaj tworzy niewielkie kryształy o pokroju płytkowym lub tabliczkowym najczęściej w szczelinach lub pustkach. Występuje w skupieniach zbitych, ziemistych, skrytokrystalicznych. Jest kruchy przeświecający. Minerał, produkt rozpadu nefelinu krystalizujący w układzie rombowym podobnie jak diaspor, lecz w odmiennej strukturze. Diasporu i bemitu nie można odróżnić za pomocą prostych metod.
Występowanie [edytuj]
Produkt wietrzenia zachodzącego w klimacie tropikalnym (wilgotnym i gorącym) lub wynik procesów hydrotermalnych. . Pospolity składnik boksytów, w których tworzy płytkowe kryształy o łupliwości według (010) i laterytów. Występuje w utworach pegmatytowych i hydrotermalnych niskich temperatur.
Miejsca występowania: Francja, Włochy, Rosja – Ural, USA, Węgry.
Zastosowanie [edytuj]
- ważne źródło otrzymywania glinu,
- bywa stosowany do otrzymywania materiałów ogniotrwałych.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ J. Böhm. Über Aluminium- und Eisenhydroxyde. I. „Zeitschrift für anorganische und allgemeine Chemie”. 149 (1), s. 203-216, 1925. doi:10.1002/zaac.19251490114 (niem.).
- ↑ Th. G. Sahama, Martti Lehtinen, Pentti Rehtijärvi. Natural Boehmite Single Crystals from Ceylon. „Contributions to Mineralogy and Petrology”. 39 (2), s. 171-174, 1973. doi:10.1007/BF00375738 (ang.).
Bibliografia [edytuj]
- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
- A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE W-wa 1993
- A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa, Wyd. Geologiczne W-wa 1965
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma – Press” 2003 r.