Benchmarking

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Benchmarking (badania porównawcze lub analiza porównawcza) – praktyka stosowana w zarządzaniu, polegająca na porównywaniu procesów i praktyk stosowanych przez własne przedsiębiorstwo, ze stosowanymi w przedsiębiorstwach uważanych za najlepsze w analizowanej dziedzinie. Wynik takiej analizy służy jako podstawa doskonalenia. Jest to praktyczna realizacją przysłowia: "trzeba się uczyć na błędach, ale lepiej uczyć się na cudzych błędach, niż na swoich".

Benchmarking nie jest zwykłym naśladownictwem, nie polega na podpatrzeniu sposobu pracy innych, aby tak samo postępować u siebie. To wykrywanie czynników, które sprawiają, że analizowany proces jest wykonywany efektywnie, a następnie wskazanie podobnych możliwości we własnym przedsiębiorstwie. To uczenie się i twórcze adaptowanie najlepszych praktyk (the best practices). Benchmarking stosuje się także w sferze polityki publicznej.

Za najważniejsze dla skuteczności benchmarkingu uznaje się:

  • posiadanie wiedzy na temat koncepcji benchmarkingu
  • postawa liderów i wsparcie przez kadrę menadżerską
  • udokumentowanie własnych procesów
  • nastawienie do dzielenia się wiedzą wewnątrz i na zewnątrz przedsiębiorstwa

Typowe fazy procesu benchmarkingu

  • wybór zagadnień do porównania
  • opracowanie planu analizy i wybór metod gromadzenia danych
  • określenie firm - wzorców
  • zbieranie danych
  • porównanie danych, analiza, przygotowanie zaleceń
  • opracowanie planu wprowadzenia zmian
  • wprowadzenie zmian
  • uhonorowanie prac
  • powtórzenie tego procesu po uwzględnieniu zmian

Typowe fazy procesu według Brilmana

  • Wybieranie procesu, który zostanie poddany benchmarkingowi
  • Poznanie i szczegółowe opisanie dotychczasowego procesu
  • Utworzenie zespołu składającego się z pracowników włączonych w realizacje danego procesu
  • Wybranie partnera, z którym będzie się dokonywać porównania

Rodzaje benchmarkingu

  1. wewnętrzny – szukanie najlepszego w naszej firmie i wzorowanie się na nim (wydziały, filie)
  2. zewnętrzny – zwany konkurencyjnym (porównywanie z konkurentami we własnej branży, plasowanie się na ich tle) – wadą jest to, że źródła są trudno dostępne
  3. funkcjonalny – szukanie wzorca w innych firmach realizujących tę samą funkcję np. wydział logistyki, księgowości, itp., konieczność dostosowania do własnych potrzeb – zaleta: dużo usprawnień, wada:– potrzeba dużo przeróbek by mógł być stosowany u nas.
  4. ogólny (tylko Amerykanie)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

  • Christopher E. Bogan, Michael J. English, Benchmarking jako klucz do najlepszych praktyk wyd. One Press Exclusive.
  • John Bramham, Benchmarking w zarządzaniu zasobami ludzkimi, wyd. Wolters Kluwer Polska-OFICYNA, 2004.
  • Jean Brilman, Nowoczesne metody i koncepcje zarządzania, Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2002.
  • STRATEGOR. Zarządzanie firmą. Strategie, struktury, decyzje, tożsamość, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1996.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]