Benedykt Biscop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Benedykt Biscop

Benedykt Biscop, właściwie Biscop Baducing (ur. 628, zm. 12 stycznia ok. 690) – święty katolicki, mnich northumbryjski, opat klasztorów w Wearmouth i Jarrow.

Pochodził ze szlacheckiego rodu. W 652 roku po raz kolejny udał się z pielgrzymką do Rzymu przerywając naukę, którą pobierał na dworze królewskim. Kolejne informacje o świętym pochodzą z okresu pobytu w Lerins gdzie otrzymał tonsurę. Prawdopodobnie w tym czasie zmienił imię (ok. 663 roku). Cztery lata po wstąpieniu do zakonu znalazł się w Rzymie i został przewodnikiem Teodora z Tarsu w drodze na stolicę biskupią. W następnych latach będąc już opatem opactwa św. Piotra założył wespół z królem Egfrydem nowe ośrodki w Wearmouth (671) i Jarrow (683-685). Dzięki przywiezionym z kontynentu zbiorom bibliotecznym, zasobom kościelnym i sprowadzeniu przez Benedykta artystów i rzemieślników, stały się one ważnymi ośrodkami ewangelizacyjnymi i odnowy sztuki sakralnej.

Uważa się, że ten skromny nauczyciel Bedy przyczynił się do renesansu karolińskiego.

Jego wspomnienie obchodzone jest 12 stycznia[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Piero Bargellini: San Benedetto Biscop (wł.). [dostęp 2009-08-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 1: A-C. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 398. ISBN 8370972713.