Benedykt Józef Labre
| Święty | |
| Benedykt Józef Labre OFS | |
| Benoît Joseph Labre | |
| wyznawca | |
 Portret św. Benedykta pędzla A. Cavallucci w Museum of Fine Arts w Bostonie. |
|
| Data urodzenia | 26 marca 1748 Amettes |
| Data śmierci | 16 kwietnia 1783 Rzym |
| Kościół/ wyznanie |
katolicki |
| Data beatyfikacji | 1861 (?) przez Piusa IX |
| Data kanonizacji | 8 grudnia 1881 przez Leona XIII |
| Wspomnienie | 16 kwietnia |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Benedykt Józef Labre, wł. Benedetto Giuseppe Labre, właśc. fr. Benoît Joseph Labre (ur. 26 marca 1748 w Amettes we Francji, zm. 16 kwietnia 1783 w Rzymie) – wyznawca, pielgrzym Boży, tercjarz franciszkański, święty Kościoła katolickiego.
Urodził się w wielodzietnej rodzinie, jako syn wieśniaków. Jego rodzice, Anne-Barba Grandsire i Jean-Baptiste Labre, należeli do klasy średniej ale stać ich było na edukację potomstwa. Benedykt był najstarszym z piętnaściorga dzieci. Uczył się najpierw w miejscowej szkole parafialnej. W wieku 12 lat jego dalszą edukacją i wychowaniem zajął się stryj-ksiądz Józef Labre, rektor kościoła w Eri. Benedykt prowadząc życie pełne modlitwy, chciał wstąpić do zakonu. Kolejno odmówili mu kartuzi i trapiści, a cystersi do których wstąpił w 1869, uznali, że jest "zbyt mało święty, a zbyt wiele roztargniony"[1]. W swoich dalszych poszukiwaniach Benedykt udał się do Rzymu (1770). Będąc w Asyżu, wstąpił do III Zakonu św. Franciszka. W trakcie podróży będąc w Chieri, podczas jednej z modlitw usłyszał głos:
- "Twoim powołaniem jest cały świat. Klasztorem twoim ulice i drogi. Masz być pielgrzymem Bożym".
Od tej pory pielgrzymował z Pismem Świętym, brewiarzem, różańcem i książką O naśladowaniu Chrystusa przemierzając wiele krajów (Włochy, Francję, Hiszpanię, Szwajcarię i Niemcy), obierając za główny cel wędrówki sanktuaria maryjne. Dał się przy tym poznać z dobroci, miłości i modlitwy.
W 1777 roku powrócił do Rzymu i zamieszkał w ruinach Koloseum. Znaleziono go wyczerpanego na schodach kościoła Matki Bożej del Monti w Wielką Środę 16 kwietnia 1783 roku. Zmarł w komórce rzeźnika tego samego dnia mając 35 lat. Został pochowany w tymże kościele i tu znajdują się do dzisiejszego dnia jego relikwie.
Biografię Benedykta napisał i opublikował w 1784 roku jego spowiednik ksiądz Marconi, profesor Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie. Zawierała 136 opisów cudownych uzdrowień, które zdarzyły się przy grobie Benedykta w pierwszych miesiącach po jego śmierci.
Został beatyfikowany przez Piusa IX w 1861[2], a kanonizowany w 20 lat później (1881) przez Leona XIII. Obu aktów kościelnych dokonali papieże, będący również tercjarzami franciszkańskimi.
Wspomnienie liturgiczne św. Benedykta Labre obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ św. Benedykt Józef Labre na portalu katolickim adonai.pl (Tekst pochodzi z "Tygodnika" 10 kwietnia 2011 )
- ↑ Podawany jest również rok 1859 lub 1860.
Bibliografia [edytuj]
- Św. Benedykt Józef Labre (1748-1783) na franciszkanie.pl [opublikowano: 2010-04-16 ]
- Święty Benedykt Józef Labre, wyznawca na brewiarz.katolik.pl
- St. Benedict Joseph Labre - Catholic Encyclopedia (ang.)
