Benjamin Oliver Davis (junior)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Benjamin O. Davis, Jr.
Benjamin O. Davis, Jr.
General General
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1912
Waszyngton
Data i miejsce śmierci 4 lipca 2002
Waszyngton
Przebieg służby
Lata służby 1936–1970
Siły zbrojne Seal of the US Air Force.svgUnited States Air Force
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
wojna koreańska
Odznaczenia
Legia Zasługi (USA) Srebrna Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Zaszczytny Krzyż Lotniczy  (Stany Zjednoczone) Army Distinguished Service Medal Air Force Distinguished Service Medal Defense Distinguished Service Medal Air Medal Army Commendation Medal Air Force Commendation Medal

Benjamin Oliver Davis Jr. (ur. 18 grudnia 1912 w Waszyngtonie, zm. 4 lipca 2002 tamże) – amerykański wojskowy, generał United States Air Force, pierwszy Afroamerykanin, który osiągnął stopień generalski w amerykańskich siłach powietrznych, uczestnik II wojny światowej jako dowódca 332. Grupy Myśliwskiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Benjamin O. Davis Jr. był synem Benjamina O. Davisa seniora, oficera United States Army (pierwszego Afroamerykanina, który, w 1940 roku, został awansowany na stopień generalski). W 1929 roku ukończył Central High School w Cleveland. Dwa lata później, dzięki wsparciu Oscara De Priesta (pierwszego i jedynego wówczas afroamerykańskiego kongresmena) otrzymał miejsce w Akademii Wojskowej w West Point. Studia rozpoczął w lipcu 1932 roku. Spotkał się z absolutnym ostracyzmem ze strony białych kadetów: przez cztery lata w Akademii uczył się, wykonywał obowiązki i jadł samotnie. Pomimo wszelkich przeszkód ukończył studia z 32 pozycją na 276 promowanych (lub 35 z 278).

Jeszcze w 1935 roku starał się o przyjęcie do United States Army Air Corps, ale został odrzucony. Przydzielono go do 24. pułku piechoty (Buffalo Soldiers), stacjonującego w Fort Benning w stanie Georgia. Później został wykładowcą taktyki wojskowej w Tuskegee Institute w Alabamie. W 1940 roku, po awansie ojca na stopnień generalski, został przeniesiony do Fortu Riley, gdzie służył jako jego adiutant. W 1941 roku, po podjęciu przez armię decyzji o utworzeniu jednostki lotniczej złożonej wyłącznie z czarnoskórych, powrócił do Tuskegee, w charakterze uczestnika kursu pilotażu na powstałym tam lotnisku oraz przyszłego dowódcy eskadry. Szkolenie lotnicze ukończył jako jeden z pięciu pierwszych murzyńskich pilotów, a w maju 1942 roku został awansowany do stopnia podpułkownika (Lieutenant Colonel) i formalnie mianowany dowódcą 99. Eskadry Pościgowej (99th Pursuit Squadron, przemianowana później na 99th Fighter Squadron).

Po wyposażeniu w myśliwca P-40, Davis i jego piloci zostali w kwietniu 1943 roku zaokrętowani na transportowce, które przewiozły ich do Afryki Północnej. Wzięli udział w walkach nad Tunezją i Morzem Śródziemnym, a następnie Sycylią i Włochami podczas operacji desantowych Husky i Avalanche. W tym czasie Davis powrócił do Stanów Zjednoczonych, by objąć dowodzenie 332. Grupą Myśliwską (składającą się z 100., 301. i 302. eskadr), również murzyńską. W październiku 1943 roku został wezwany do Waszyngtonu, gdzie przed komisją odpierał zarzuty, jakoby jego podwładni byli niezdolni do wykonywania obowiązków pilota myśliwskiego, pozbawieni refleksu i niezdyscyplinowani. Ostatecznie 332. Grupa została wysłana na front włoski w lutym 1944 roku, a Davis awansowany do stopnia pułkownika (Colonel). Od maja tegoż roku, wyposażona w myśliwce P-47 a następnie P-51, rozpoczęła eskortowanie amerykańskich wypraw bombowych nad III Rzeszę i kraje Europy Południowej.

Za osłonę nalotu na Monachium 9 czerwca 1944 roku Davis otrzymał Distinguished Flying Cross. Za operację nad terytorium Austrii został odznaczony Srebrną Gwiazdą. Ogółem odbył 60 lotów bojowych. Po zakończeniu wojny i powrocie do Stanów Zjednoczonych objął dowodzenie 477. Grupą Bombową. W czasie wojny koreańskiej dowodził 51. Skrzydłem Myśliwskim. Następnie obejmował szereg stanowisk, zarówno liniowych jak i sztabowych, w 1954 roku otrzymując tymczasowy awans na stopnień generalski (zatwierdzony przez Kongres sześć lat później). Od 1967 roku dowodził Thirteenth Air Force na Filipinach. Zakończył czynną służbę w lutym 1970 roku, jako zastępca dowódcy United States Strike Command w bazie MacDill na Florydzie, w stopniu trzygwiazdkowego generała (Lieutenant General).

W cywilu pełnił między innymi, w latach 1971–1975, funkcję asystenta Sekretarza Transportu. W 1998 roku został awansowany do stopnia pełnego generała (czterogwiazdkowego). Zmarł 4 lipca 2002 roku w Walter Reed Army Medical Center w Waszyngtonie i został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington, podobnie jak jego ojciec.

Poza Srebrną Gwiazdą i Distinguished Flying Cross, był odznaczony między innymi: trzykrotnie Legią Zasługi, Army Distinguished Service Medal, Air Force Distinguished Service Medal, Defense Distinguished Service Medal, pięciokrotnie Medalem Lotniczym, dwukrotnie Army i trzykrotnie Air Force Commendation Medal.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]