Benzil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Benzil
Benzil Benzil
Benzil
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C14H10O2
Inne wzory (C6H5CO)2, (PhCO)2, C6H5COCOC6H5, PhC(O)-(O)CPh, Bz2
Masa molowa 210,23 g/mol
Wygląd żółty, krystaliczny proszek[4]
Identyfikacja
Numer CAS 134-81-6
PubChem 8651[5]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Benzil (benzyl, dibenzoil) – aromatyczny diketon będący dimerem grupy benzoilowej (PhC(O)•). Używany jako produkt pośredni w syntezie organicznej oraz jako fotoinicjator wolnorodnikowego utwardzania polimerów.

Benzil można przygotować w laboratorium poprzez kondensację benzoinową benzaldehydu i utlenienie otrzymanej benzoiny za pomocą siarczanu miedzi(II)[6]:

PhCOCHOHPh + 2 Cu2+ → PhCOCOPh + 2 H+ + 2 Cu+.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Department of Chemistry, The University of Akron: Benzil (ang.). [dostęp 2012-03-05].
  2. 2,0 2,1 Benzil (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-03-05].
  3. 3,0 3,1 Benzil (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-7.
  5. Benzil – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  6. H. T. Clarke, E. E. Dreger. Benzil. „Organic Syntheses”. 6, s. 6, 1926 (ang.).