Beothukowie
Beothuk (Beothukowie, prawdopodobne znaczenie: ludzie) – rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej zamieszkujący wyspę Nowa Fundlandia.
Język, którym posługiwali się Beothukowie prawdopodobnie należał do grupy języków algonkińskich. Według innych teorii był on pochodną języka innu.
[edytuj] Historia
Plemię przybyło na Nową Fundlandię prawdopodobnie nie wcześniej niż na początku I w. n.e., a jego myśliwsko-zbieracka kultura przechodziła trzy kolejne fazy, trwające po ok. 500 lat. Plemię to zamieszkiwało wybrzeża wyspy, trudniąc się rybołówstwem. Wraz z przybyciem kolonistów brytyjskich Beothukowie zostali zepchnięci w głąb wyspy, przestawiając się na zbieractwo i myślistwo. Plemię wymarło, przetrzebione europejskimi chorobami.
Ze względu na zwyczaj malowania twarzy i ciał ochrą, zwani także byli Czerwonymi Indianami (ang. Red Indian), a nazwę tę zaczęto następnie stosować do wszystkich tubylczych Amerykanów.
Uważa się, że opisani w sagach Wikingów Scraelingowie to właśnie Indianie Beothuk.
[edytuj] Liczebność
Populacja plemienia, szacowana jest różnie (od 1000 do 5000 osób), nigdy prawdopodobnie nie przekraczała liczby 1 500 osób - na spotkaniu z Hugh Palliserem w 1765 r. w Chateau Bay na Labradorze obecnych było ponoć ok. tysiąca Beothuków.
Ostatnim przedstawicielem Beothuków była kobieta o imieniu Shanawdithit, która zmarła na gruźlicę w 1829 w brytyjskiej niewoli (pod opieką), jednak osoby powołujące się na pochodzenie od Beothuków (Metysi) mieszkają do dziś w innych tubylczych społecznościach regionu.
[edytuj] Bibliografia
- Barry M. Pritzkert: A Native American Encyclopedia: History, Culture, and Peoples. Oxford: Oxford University Press, 2000. ISBN 978-0-19-513877-1.
