Beothukowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Demasduwit, zmarła w 1820, jedna z ostatnich przedstawicielek plemienia.

Beothuk (Beothukowie, prawdopodobne znaczenie: ludzie) – rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej zamieszkujący wyspę Nowa Fundlandia.

Język, którym posługiwali się Beothukowie prawdopodobnie należał do grupy języków algonkińskich. Według innych teorii był on pochodną języka innu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Plemię przybyło na Nową Fundlandię prawdopodobnie nie wcześniej niż na początku I w. n.e., a jego myśliwsko-zbieracka kultura przechodziła trzy kolejne fazy, trwające po ok. 500 lat. Plemię to zamieszkiwało wybrzeża wyspy, trudniąc się rybołówstwem. Wraz z przybyciem kolonistów brytyjskich Beothukowie zostali zepchnięci w głąb wyspy, przestawiając się na zbieractwo i myślistwo. Plemię zostało wymordowane przez kolonistów, już wcześniej przetrzebione europejskimi chorobami.[potrzebne źródło]

Ze względu na zwyczaj malowania twarzy i ciał ochrą, zwani także byli Czerwonymi Indianami (ang. Red Indian), a nazwę tę zaczęto następnie stosować do wszystkich tubylczych Amerykanów.

Uważa się, że opisani w sagach wikingów Scraelingowie to właśnie Indianie Beothuk.

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

Populacja plemienia, szacowana jest różnie (od 1000 do 5000 osób), nigdy prawdopodobnie nie przekraczała liczby 1 500 osób - na spotkaniu z Hugh Palliserem w 1765 r. w Chateau Bay na Labradorze obecnych było ponoć ok. tysiąca Beothuków.

Ostatnim przedstawicielem Beothuków była kobieta o imieniu Shanawdithit, która zmarła na gruźlicę w 1829 w brytyjskiej niewoli (pod opieką), jednak osoby powołujące się na pochodzenie od Beothuków (Metysi) mieszkają do dziś w innych tubylczych społecznościach regionu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barry M. Pritzkert: A Native American Encyclopedia: History, Culture, and Peoples. Oxford: Oxford University Press, 2000. ISBN 978-0-19-513877-1.
Wikimedia Commons