Bera Hardy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grusza domowa
Hedrick (1921) - Beurre Hardy.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj grusza
Gatunek grusza pospolita
Kultywar Bera Hardy
Nazwa systematyczna
Pyrus communis L. 'Bera Hardy'
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Grusza 'Bera Hardy' – odmiana uprawna (kultywar) gruszy należąca do grupy grusz zachodnich stara jesienna odmiana francuska, otrzymana jako przypadkowa siewka w 1820 roku przez N.Bonneta w Boulogne-sur-mer. Nazwana na cześć dyrektora Ogrodu Luksemburskiego - M. Hardyego (nazwa francuska Beurre Hardy) oraz poety Gellerta (nazwa niemiecka 'Gellerts Butterbirne'). W Polsce wpisana do Rejestru Odmian Roślin Sadowniczych w 1990 roku[2], obecnie rzadziej uprawiana.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój

Drzewo rośnie bardzo silnie, po wejściu w okres owocowania słabnie. Tworzy koronę wzniesioną, wąskostożkowatą o bardzo mocnej konstrukcji. Początkowo gałęzie rosną pod ostrym kątem, a później układają się poziomo, a końce oraz rozgałęzienia kolejnego rzędu przewisają. Tworzy znaczną ilość krótkopędów.

Owoc

Owoce średnie do dużych, przeważnie wyrównane, jajowatego kształtu, niekiedy kuliste lub stożkowato wydłużone. Skórka zielonkawożółta, szorstka, pokryta złotobrązowym ordzawieniem. Przetchlinki dość liczne. Szypułka krótka , często umieszczona ukośnie. Oba zagłębienia dość płytkie i często pofałdowane. Miąższ kremowobiały, masłowy, bardzo soczysty, winnosłodki o korzennym posmaku, bez komórek kamiennych

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Odmiana deserowa, lecz nadająca się również na przetwory. Odmiana sporadycznie uprawiana. W szkółkarstwie najczęściej stosowana jako mrozoodporna przewodnia oraz jako pośrednia dla odmian źle zrastających się z pigwą.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Kwitnie średnio wcześnie i jest dobrym zapylaczem dla wielu odmian.

Podkładka i stanowisko[edytuj | edytuj kod]

Odmianę zaleca się szczepić jedynie na pigwie, z którą znakomicie się zrasta i plonuje obficie choć przeważnie przemiennie. Szczepiona na siewkach gruszy kaukaskiej późno wchodzi w owocowanie ( w 7-9 roku po posadzeniu).

Zdrowotność[edytuj | edytuj kod]

Kwiaty i drewno wykazują dużą odporność na mróz. Odmiana podatna jest na zarazę ogniową, na parcha mało podatna. Na stanowiskach wilgotnych często zapada na choroby kory i drewna.

Zbiór i przechowywanie[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałość zbiorczą owoce osiągają pod koniec pierwszej dekady września. Owoce łatwo opadają przed zbiorem. Do spożycia jest dobra na przełomie września i października. W przechowalni może pozostawać do 6 tygodni, w chłodni w temperaturze 0 °C i wysokiej wilgotności powietrza (ze względu na ordzawienie skórki owoce łatwo więdną) przez okres 3-5 miesięcy.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-25].
  2. Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych: Lista Odmian Roślin Sadowniczych wpisanych do Krajowego Rejestru w Polsce. [dostęp 2013-04-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Dorota Kruczyńska, Alojzy Czynczyk: Zeszyty Pomologiczne Grusza. Skierniewice: Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa, 2002. ISBN 83-88707-38-8.
  2. Grzegorz Łysiak: Uprawa i odmiany gruszy. Warszawa: Hortpress, 2006. ISBN 83-89211-18-1.
  3. Bolesław Sękowski: Pomologia systematyczna. T. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1993. ISBN 83-01-10859-2.
  4. Ireneusz Sosna: Uprawa gruszy. Kraków: Plantpress, 2007. ISBN 978-83-89874-51-1.