Berengar I z Friulu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Berengar I z Friulu[1], Berengariusz I z Friuli[2] (ur. 850-860, zm. 7 kwietnia 924) - margrabia Friulu, król Włoch od 888, cesarz od 915.

Był synem Eberharda z Friulu i Gizeli, córki cesarza Ludwika Pobożnego.

W 888 został królem Włoch, jednakże już w następnym roku po przegranej bitwą nad Trebbią stracił koronę na rzecz Gwidona ze Spoleto. Po śmierci jego i jego następcy Lamberta w 898[3] odzyskał władzę. Po klęsce z Węgrami w 899 roku jego pozycja znacznie osłabła. W lutym 901 roku papież Benedykt IV koronował na cesarza Ludwika Ślepego, konkurenta Berengara I. W sierpniu 902 roku Berengar I zdołał wygnać nowego cesarza.

We wrześniu 915 roku w Bazylice św. Piotra Berengar został koronowany na cesarza przez papieża Jana X, jednakże mimo to autorytet jego władzy spadał. Ostateczny cios przyniosła klęska[3] w bitwie pod Fiorenzuola d'Arda z wojskami Rudolfa Burgundzkiego króla zachodniofrankijskiego w 923 roku. W konsekwencji Berengar został zamordowany w 924 roku w Weronie[3].

Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była poślubiona około 880 roku Bertila ze Spoleto, drugą nieznanego pochodzenia Anna.

Przypisy

  1. ↑ J. E. Morby, Dynastie świata, s. 163.
  2. ↑ R. P. McBrien, Leksykon papieży, s. 109.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 Praca zbiorowa: Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. T. 7. Mediaset Group SA, 2007, s. 575. ISBN 978-84-9819-814-0.

Bibliografia[edytuj]

Poprzednik
Unroch III		 Margrabia Friuli
874 – 890?		 Następca
Walfred
Poprzednik
Karol Otyły		 Król Włoch
888 – 924		 Następca
Rudolf II Burgundzki
(antykról od 924)
Hugo z Arles
(król od 926)
Poprzednik
Ludwik III Ślepy		 Holy Roman Empire Arms-single head.svg Święty Cesarz Rzymski
915-924		 Holy Roman Empire Arms-single head.svg Następca
Otton I Wielki
p • d • e
Władcy i królowie Włoch między 476 a 963
Bez dynastii
Odoaker (476–493)
Żelazna korona Longobardów
Ostrogoci
Teodoryk (493–526) • Atalaryk (526–534) • Teodahad (534–536) • Witiges (536–540) • Ildibald (540–541) • Eraryk (541) • Totila (541–552) • Teja (552–553)
Bizantyjczycy
Justynian I (jako cesarz) (553–565)
Longobardowie
Alboin (565–572) • Klef (572–574) • bezkrólewie (574–584) • Autaris (584–590) • Agilulf (590–616) • Adaloald (616–626) • Arioald (626–636) • Rotari (636-652) • Rodoald (652–653) • Aripert I (653–661) • Godepert (661–662) • Perctarit (661–662) • Grimoald (662–671) • Garibald (671) • Perctarit (671–688) • Cunipert (688–689) • Alahis (689) • Cunipert (689–700) • Liutpert (700–702) • Raginpert (701) • Aripert II (702–712) • Ansprand (712) • Liutprand (712–744) • Hildeprand (744) • Ratchis (744–749) • Aistulf (749–756) • Dezyderiusz (756–774)
Karolingowie
Karol I (774–814) • Pepin (781–810) • Bernard (810–818) • Ludwik I (818-822) • Lotar I (822–855) • Ludwik II (855–875) • Karol II (875–877) • Karloman (877–879) • Karol III (879–888) • Arnulf (896–899) • Ratold (896)
Tytuł sporny 887–963
Unruochingowie: Berengar I (887–924) • Gwidonowie: Gwido (889–894) • Lambert (891–897) • Welfowie: Rudolf II Burgundzki (924–926) • Bosonidzi: Ludwik III (900–905) • Hugo (926–947) • Lotar II (945–950) • Anscarydzi: Berengar II (950–963) • Adalbert (950–963)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Berengar_I_z_Friulu&oldid=36209716”