Berenika (księżniczka Judei)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Berenika
Królowa Chalkis
Okres panowania od
do 48
Żona Heroda z Chalkis
Królowa Cylicji
Żona Polemona
Dane biograficzne
Urodzona ok. 28
Zmarła ok. 79
Ojciec Herod Agryppa I
Matka Kypros
1. mąż Marek Juliusz Aleksander
2. mąż Herod z Chalkis
3. mąż Polemon
Dzieci z Herodem:
Berenikianus,
Hirkan
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Berenike (ok. 28 – ok. 79) – księżniczka Judei. Córka Heroda Agryppy I, króla Judei, i jego żony - Kypros. Siostra Heroda Agryppy II. Królowa Chalkis i Cylicji. Kochanka cesarza rzymskiego Tytusa.

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Arystobul I      
    2. Herod Agryppa I
5. Berenika        
      1. Berenika
6. Fazael II    
    3. Kypros    
7. Salampsjo      
 

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Berenika była najstarszą z trzech córek Heroda Agryppy. W 40 roku ojciec wydał ją za mąż za Marka Juliusza Aleksandra, syna Aleksandra Lizymacha, albarchy z Aleksandrii. Marek zmarł krótko po zawarciu małżeństwa

Niedługo potem Berenika poślubiła swojego stryja - Heroda, króla Chalkis. Owdowiała w 48 roku. Z tego małżeństwa pochodziło dwóch synów: Berenikianus i Hirkan.

Jak pisze Józef Flawiusz:

Co się tyczy Berenike, to po śmierci Heroda, swojego męża i stryja, przez długi czas żyła we wdowieństwie. Gdy zaczęły krążyć pogłoski, że żyje z bratem, nakłoniła Polemona, króla Cylicji, aby poddał się obrzezaniu i pojął ją za żonę. Sądziła, że w ten sposób dowiedzie, iż podejrzenia są fałszywe[1].

Berenika jednak opuściła Polemona i wróciła do brata, z którym żyła do 60 r., kiedy to do Cezarei przybył Paweł z Tarsu.

Była również kochanką Tytusa Flawiusza - syna cesarza rzymskiego Wespazjana. Poznała go w czasie tzw. wojny żydowskiej i razem z nim pojechała do Rzymu w 75 r. Kiedy Tytus został cesarzem powróciła do swojej ojczyzny.

Przypisy

  1. Józef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, XX, 7, 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dion Kasjusz, Historia rzymska LXVI 75
  • Józef Flawiusz, Wojna żydowska
  • Swetoniusz, Boski Tytus, VII
  • Tacyt, Dzieje, II 81