Owczarek z Bergamo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bergamasco (rasa psa))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bergamasco
Ortensia di Valle Scrivia.jpg
Bergamasco w Alpach Włoskich
Inne nazwy Owczarek z Bergamo,
Cane da pastore Bergamasco
Kraj patronacki Włochy[1]
Wymiary
Wysokość 58 - 62 cm (psy),
54 - 58 cm (suki)
Masa 32 - 38 kg (psy),
26 - 32 kg (suki)[2]
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 194
AKC FSS (Foundation Stock Service)
ANKC Grupa 5 - Working Dogs
KC(UK) Pastoral
UKC Grupa 6 - Herding Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC KC(UK) UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Bergamasco - jedna z ras psów należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających do sekcji psy pasterskie (owczarskie). Włoska nazwa tej rasy Cane de Pastore Bergamasco, oznacza w dosłownym tłumaczeniu "psa pasterza bergamskiego". Typ wilkowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Bergamasco to rasa psów, które wykorzystywano do pilnowania stad zwierząt hodowlanych. Zasięg w jakim pierwotnie występował Bergamasco dotyczył regionu Alp Włoskich, zwłaszcza dolin rejonu Bergamo, gdzie hodowano głównie owce, a gdzie, jak podaje Hans Räber[3], istniały długoletnie tradycje pasterskie, które znalazły potwierdzenie w dokumentach z początków XVI wieku. W surowych warunkach górskich na zasadzie doboru tylko użytkowego, uzyskano typ psa pasterskiego średniej wielkości, pracującego w porze dziennej jak i nocnej, o wysokiej odporności i wytrzymałości.

Pochodzenie owczarka z Bergamo jest jednym z najsłabiej udokumentowanych. Hans Räber przytacza opis szkicu wykonanego przez neapolitańskiego malarza zwierząt Palizziego, który uwiecznił łaciate psy z Abruzzów i Maremmy, posiadające długi i kudłaty włos. Na podstawie tego wizerunku istnieje przypuszczenie, że psy te (choć obecnie różnią się wyglądem) są ze sobą spokrewnione.

Pierwszy owczarek z Bergamo został zarejestrowany w księdze rodowodowej Włoskiego Związku Kynologicznego w roku 1898.

Długi włos okrywowy i gęsty podszerstek u owczarka z Bergamo formuje się w płaskie kosmyki.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Bergamasco jest psem silnym, zwinnym i odpornym.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Obfita szata powoduje, że pies ten wydaje się potężniejszy, niż jest w rzeczywistości. W miarę wzrostu, szata zaczyna formować się w dredy, które u kilkuletniego psa mogą osiągać znaczną długość. Dotyczy to głównie psów wystawowych, gdyż u psów pracujących sierść często się niszczy, tworząc poszarpane kołtuny. W przeciwieństwie do szaty komondora czy puli, u Bergamasco włos jest gruby, płaski i szeroki, a także nie powinien się filcować[4].

Sierść może miewać różne odcienie szarości i koloru płowego. Dopuszczalny jest także kolor matowej czerni, który w słońcu mieni się na rudo. U rasy tej włos z wiekiem się rozjaśnia, w zależności od pory roku zmienia także odcień. Popularna jest maść marmurkowa, która z wiekiem może zmieniać się w jasnopopielatą. Przy maści marmurkowej, tęczówka oka może być częściowo lub nawet całkowicie niebieska.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Są nieufne wobec obcych. Nie okazują jednak bezpodstawnej agresji. Inteligentne, przyzwyczajone do dużej samodzielności, nie są całkowicie podporządkowane i posłuszne.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie najczęściej są hodowane jako psy rodzinne oraz pilnujące domostw.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyczny włos u Bergamasco wymaga znajomości jego odpowiedniej pielęgnacji. Bergamasco nie linieje, jeśli pies nie jest przeznaczony do celów wystawowych korzystne jest odpowiednie przycinanie sierści, co jednocześnie pozwala zachować większą higienę.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce rasa ta jest słabo znana, także w rodzimych Włoszech w niektórych rejonach kraju wiedza o tych psach jest znikoma.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 54.
  2. 2,0 2,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 39.
  3. Hans Räber: Encyklopedia Psów Rasowych. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1999, s. 332-333. ISBN 83-7073-158-9.
  4. Hans Räber: Encyklopedia Psów Rasowych. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1999, s. 338. ISBN 83-7073-158-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003, ISBN 83-7073-372-7
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999, ISBN 83-7073-158-9
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.