Beri-beri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cierpiący na beri-beri mieszkaniec południowo-wschodniej Azji, zdjęcie z początków XX wieku.

Beri-berichoroba, będąca skrajną formą awitaminozy (ściślej – hipowitaminozy) na skutek niedoboru witaminy B1.

Witamina B1 odgrywa istotną rolę w przemianie węglowodanów – umożliwia prawidłowe spalanie glukozy. Przy niedoborze witaminy B1 wskutek niecałkowitego utleniania glukozy gromadzi się w ustroju toksyczny kwas pirogronowy, który powoduje uszkodzenie najwrażliwszych tkanek ustroju: nerwów i śródbłonków włośniczek, porażenia mięśni okoruchowych. W rezultacie dochodzi do zapalenia wielonerwowego (polineuropatia), porażeń, zaników mięśni. Ponadto występują obrzęki kończyn, twarzy i tułowia, brak łaknienia i wybarwienia skóry oraz liczne zaburzenia psychiczne. Dawniej choroba beri-beri występowała u ludzi odżywiających się wyłącznie białym, łuskanym ryżem. Obecnie występuje wyjątkowo rzadko. Leczenie witaminą B1 i dietą wysokowitaminową[1].

Podczas badań nad chorobą beri-beri Kazimierz Funk wykrył i wyodrębnił w 1911 w otrębach ryżowych substancję, której brak wywołuje tę chorobę. Odkrytą substancję nazwał witaminą, tworząc podstawy nauki o witaminach[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mała encyklopedia medycyny, str. 93
  2. Mała encyklopedia medycyny, str. 327

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.