Bernard III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
książę Bernard III

Bernhard III Friedrich Wilhelm Albert Georg (ur. 1 kwietnia 1851 w Meiningen, zm. 16 stycznia 1928 tamże) - ostatni książę panujący w Saksonii-Meiningen i Hildburghausen (od 25 czerwca 1914 do 10 listopada 1918). Pochodził z rodu Wettynów.

Życie i działalność[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako najstarszy syn następcy tronu Saksonii-Meiningen-Hildburghausen księcia Jerzego (od 1866 monarchy panującego jako Jerzy II) i jego pierwszej żony księżnej Szarlotty Fryderyki. W księstwie tym panował wówczas jego dziadek książę Bernard II.

W roku 1867 Bernhard został porucznikiem podporucznika kawalerii w Saksońsko-Meiningijskim Regimencie Piechoty. W 1869 podjął studia w Heidelbergu na kierunku filologia klasyczna. W stopniu oficera ordynansa w 6. Turyngijskim Pułku Piechoty nr 96 oraz w 6. Pułku Kawalerii brał udział w wojnie francusko-niemieckiej, z której powrócił w roku 1871 wspólnie ze swoim ojcem księciem Jerzym II. Następnie kontynuował studia na uniwersytecie w Lipsku. Jego macocha Feodora w wieku 32 lat zmarła również przedwcześnie, tego samego dnia, jak jego rodzona matka – 30 marca 1872 roku. Po ukończeniu studiów w roku 1873, Bernhard w celu uzyskania wykształcenia wojskowego, wstąpił w szeregi armii pruskiej do doborowego pułku fizylierów w Berlinie.

Bernhard interesował się bardzo językiem nowogreckim, był autorem oraz tłumaczem kilku dzieł, w tym Schillera. W latach 1873-1894 odbył liczne podróże do Grecji i Azji Mniejszej, zwiedzając tam wykopaliska oraz nawiązując kontakt ze znanymi archeologami. W tej dziedzinie został mu nadany przez uniwersytet w Atenach tytuł „Filhellenisty”/ Przyjaciela Greków oraz wieniec laurowy, a w roku 1912 doktora honoris causa przez Uniwersytet Wrocławski[1].

Bernhard poślubił w dniu 18 lutego 1878 w Poczdamie pruską księżniczkę Charlottę (1860-1919), najmłodszą siostrę późniejszego cesarza Niemiec Wilhelma II i tym samym został członkiem rodziny cesarskiej. Z tego małżeństwa pochodziła jedna córka: Feodora (1879-1945), zamężna od 1898 z Heinrichem XXX. księciem Reuß zu Köstritz (1864–1939). W 1882 Bernhard został przeniesiony do sztabu generalnego i zamieszkał w pałacu Charlottenburg. W 1889 został mianowany generałem brygady, a w roku 1891 generałem dywizji. Od grudnia 1893 stałą siedzibą następcy tronu Bernharda oraz jego małżonki następczyni tronu księżniczki Charlotte został Wielki Pałac (Pałac następcy tronu) w Meiningen.

Po śmierci swego ojca, który zmarł w dniu 25 czerwca 1914 roku w wieku 88 lat i po 48 latach panowania, na kilka dni przed zamachem w Sarajewie (28 czerwca 1914), przejął rządy w państwie mianując się Bernhardem III., „wiecznym” spadkobiercą, mając wtedy 63 lata. Reprezentując konserwatywno-pruskie przekonania stał się z czasem mało popularny w tym będącym aż do dzisiaj liberalnym kraju. Po rozpoczęciu I wojny światowej Bernhard przekazał zarząd nad państwem swej małżonce Charlotte, która teraz sprawowała rządy nad krajem jako księżna, a sam udał się na front, aby nadzorować oddziały wojskowe z Meiningen, jak też fortyfikacje wojskowe.

Po klęsce Cesarstwa w I wojnie światowej i wybuchu rewolucji listopadowej w 1918 podobnie jak wszyscy niemieccy monarchowie został zmuszony do abdykacji.

Przypisy

  1. Erck, Schneider: Bernhard III. von Sachsen-Meiningen in „Meininger Heimatklänge”, Ausgabe 1/2009

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]