Bernard z Menthon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Bernard
Colpetitsaintbernard02.jpg
Figura św. Bernarda z Menthon na Małej Przełęczy Świętego Bernarda
Data urodzenia ok. 996
Menthon lub okręg Aosty
Data śmierci 15 czerwca 1081 lub 1086
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data kanonizacji 1681
przez Innocentego XI
Wspomnienie 15 czerwca
Patron alpinistów i mieszkańców Alp, turystów, narciarzy i ratowników górskich
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Bernard z Menthon, Bernard z Aosty, Bernard z Mont-Joux (ur. ok. 996 w Menthon k. Annecy lub w okręgu Aosty[1], zm. 15 czerwca 1081[2],[3] lub 1086[2]) – święty katolicki, założyciel schroniska dla wędrowców na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda, pierwszego punktu ratownictwa górskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bernard urodził się w Menthon[2],[3] nad jeziorem Annecy w Sabaudii. Pochodził z rodziny szlacheckiej i był krewnym burgundzkiej królowej Ermengardy. Studiował w Paryżu filozofię i prawo. Był wędrownym kaznodzieją w dolinie Aosty i diecezji Novara. Inne źródła podają[4], że pochodził z okręgu Aosty w północnych Włoszech, gdzie był archidiakonem zaangażowanym w działalność charytatywną.

Ok. 1050 r. założył schronisko dla wędrowców na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda[2]; i być może, również na Małej Przełęczy Świętego Bernarda. Przyczyną założenia schroniska był fakt, że przejście przez Alpy koło Mont Joux między Wallis a doliną Aosty było niebezpieczne, a wśród podróżujących było wielu pielgrzymów.

Sławę zawdzięczał Bernard również nazwanej od jego imienia rasie psów – bernardynów. Szkolone psy pomagały mnichom, a od połowy XVII w. stały się osobną rasą.

W kwietniu 1081 r. w Pawii Bernard usiłował odwieść cesarza Henryka IV od walki z papieżem Grzegorzem VII. W drodze powrotnej z Pawii zmarł w Novarze. Jego grób znajduje się w tamtejszej katedrze.

Hagiografia[edytuj | edytuj kod]

Wg starszych przekazów hagiograficznych, reprezentowanych przez tradycję włoską, święty Bernard pochodził z okręgu Aosty (płn. Włochy). Tam też był potem archidiakonem i rozwijał działalność charytatywną[1].

Inne źródła podają, że Bernard żył prawie 100 lat wcześniej[3],[5]; w latach 923-1008. Jego ojciec, Ryszard z Menthon, chciał go zaręczyć. Bernard się na to nie zgodził, więc został uwięziony w wieży rodzinnego zamku, z którego wkrótce uciekł do Aosty. Tam przyjął go archidiakon Piotr, udzielił mu święceń kapłańskich i mianował swoim następcą. W cudownej ucieczce przez okno miał mu pomóc św. Mikołaj z Miry.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Bernard z Menthon już w XII w. był czczony w całym Piemoncie jako święty. W 1123 r. biskup Ryszard z Novary ogłosił go świętym. Oficjalnie został wpisany do martyrologium rzymskiego dopiero przez papieża Innocentego XI w 1681.

Patronat[edytuj | edytuj kod]

Święty Bernard jest patronem alpinistów i mieszkańców Alp. Patronuje również turystom, narciarzom i ratownikom górskim[1].

Papież Pius XI w 1923 r. ogłosił Bernarda z Menthon patronem mieszkańców Alp i alpinistów, a 20 sierpnia 1923 r. wysłał posłanie apostolskie do biskupa Annency o kulcie św. Bernarda:

Quote-alpha.png
W celu rozszerzenia kultu tak wielkiego człowieka, który wśród mieszkańców Alp trwa nieprzerwanie do dziś, pragniemy mocą władzy apostolskiej ogłosić św. Bernarda z Menthon niebieskim patronem nie tylko dla mieszkańców Alp, lecz także dla wszystkich, którzy uprawiają turystykę górską. Zaprawdę, ze wszystkich czynności, w których poszukuje się godnej rozrywki, nie ma bardziej dobroczynnej dla duchowego i cielesnego zdrowia niż ta, trzeba tylko ograniczyć ryzyko. Po ciężkiej pracy i trudach wchodzi się bowiem w górę, gdzie powietrze jest rzadsze i czystsze – z jednej strony odnawia się i wzmacnia w ten sposób siły, z drugiej – człowiek staje się wytrzymalszy także w najtrudniejszych obowiązkach życiowych, ponieważ uczy się odważnie spoglądać na wszystkie niebezpieczeństwa. Podczas oglądania nieskończoności i piękna co rusz otwierających się zaczarowanych widoków nasza dusza unosi się ku Bogu, stwórcy i panu natury.

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne św. Bernarda z Menthon w Kościele katolickim obchodzono w różnych dniach: 16 i 28 maja, 1 listopada. Obecnie Kościół wspomina świętego 15 czerwca[1],[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Św. Bernard z Aosty - Duszpasterstwo Turystyczne Archidiecezji Krakowskiej
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bernhard von Aosta w "Historisches Lexikon der Schweiz"
  3. 3,0 3,1 3,2 Bernhard von Menthon w Heiligenlexikon
  4. Henryk Fros, Franciszek Sowa, "Twoje imię. Przewodnik onomastyczno-hagiograficzny", WAM, Kraków 2000, ISBN: 83-7097-704-9
  5. Bernhard von Menthon w Biographisch-Bibliographischen Kirchenlexikon
  6. Święty Bernard, zakonnik na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 27.05.2010]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fros H., Wegner H., Bernard z Aosty, [w:] Encyklopedia katolicka, t.2, Lublin 1985, kolumny 299-300.
  • K. Hofmann, Bernhard v. Menthon, [w:] Lexikon für Theologie und Kirche, Bd. 2, Freiburg im Breisgau 1931, kolumny 205-206.
  • Fros Henryk SJ, Sowa Franciszek, Twoje imię. Przewodnik onomastyczno-hagiograficzny, WAM, Kraków 2000, ISBN 83-7097-704-9
  • "Wielka encyklopedia Oxfordu", Oxford Educational, Poznań 2008