Bernd von Freytag-Loringhoven

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bernd von Freytag-Loringhoven
generał
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1914 roku
Kuressaare
Data i miejsce śmierci 27 lutego 2007 roku
Monachium
Przebieg służby
Lata służby 1933-1973
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Bernd von Freytag-Loringhoven (ur. 6 lutego 1914 w Kuressaare - zm. 27 lutego 2007 w Monachium), oficer w armii niemieckiej podczas II wojny światowej, oficer Bundeswehry.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Arensburg (Kuressaare) Pochodzi ze starożytnej i sławnej rodziny. Pierwszy tytuł szlachecki w jego rodzinie pochodzi z XII w. (Baron: Inflant, Kurlandii 1198; mistrz krzyżacki 1485, Gotha 1896, 1934 1942). ). Po pierwszym roku studiów prawniczych na Uniwersytecie w Królewcu w 1933 roku wstąpił do Reichswehry.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w bitwie stalingradzkiej. Od lipca 1944 do kwietnia 1945 roku służył jako adiutant Heinza Guderiana i Hansa Krebsa. Podczas zamachu z 20 lipca brał udział w dostarczeniu materiałów przeznaczonych do zabicia Adolfa Hitlera. Dzięki wsparciu Heinza Guderiana udało mu się uniknąć aresztowania.

Berlin 1945[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1945 roku został oficerem personelu odpowiedzialnego za przygotowanie raportów dla Adolfa Hitlera. Ta praca wymagała stałej obecności w otoczeniu Hitlera. Po 23 kwietnia 1945, kiedy łączność z bunkrem Hitlera zaczęła szwankować, musiał improwizować i opierał swoje raporty wywiadu o informacje, jakie udało się zebrać z agencji Reuters i BBC. Wieczorem 29 kwietnia, opuścił bunkier Hitlera z Gerhardtem Boldtem i podpułkownikiem Rudolfem Weissem. Wcześniej tego samego dnia rano zapytał Krebsa, czy on i Boldt mogą opuścić Berlin. Krebs rozmawiał z Burgdorfem, aby uzyskać jego zgodę. Burgdorf zgodził się, ale wskazał, że powinien ją podejmować asystent Weissa. W południe Hitler zgodził się na opuszczenie Berlina.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Przy próbie opuszczenia Berlina został aresztowany przez wojska brytyjskie. Po aresztowaniu był przez dwa lata jeńcem wojennym. Nie został uznany za zbrodniarza wojennego. Po zwolnieniu z niewoli w 1947 roku, zamieszkał w Monachium, gdzie pracował jako wydawca. Następnie wstąpił Bundeswehry. W 1956 roku i osiągnął stopień generała. Później został mianowany zastępcą Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. W 1973 r odszedł z wojska. W chwili śmierci był jednym z trzech ostatnich świadków wydarzeń w bunkrze Hitlera pod koniec II wojny światowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernd Freytag von Loringhoven i François d 'Alançon: Dans le de bunkrze Hitlera: 23 juillet 1944 / 29 avril 1945 , Paryż 2005, ISBN 2-262-02285-2
  • Bernd Freytag von Loringhoven i François d 'Alançon: W bunkrze z Hitlerem: Świadek Ostatnio mówi, London 2006, ISBN 0-297-84555-1
  • Beevor, Antony. Berlin: The Downfall 1945, Penguin Books, 2002, ISBN 0-670-88695-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]