Bernhard Grzimek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tablica ku czci Bernharda Grzimka w Nysie

Bernhard Klemens Maria Grzimek (ur. 24 kwietnia 1909 w Nysie, zm. 13 marca 1987 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki zoolog, założyciel Narodowego Parku Serengeti, wyróżniony w 1959 roku Oscarem za film dokumentalny o Serengeti. Był to pierwszy niemiecki film, który uzyskał tę nagrodę. Odbył liczne podróże przyrodnicze, głównie do Australii i Afryki.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Ojciec, adwokat i notariusz, osierocił go w wieku trzech lat i wychowała go matka Margarete. Ukończył w 1928 nyskie liceum, po czym podjął studia weterynaryjne w Lipsku, kontynuując je w Berlinie, gdzie uzyskał doktorat w 1933. Po studiach pracował w swoim zawodzie w ministerstwie rolnictwa i innych ministerstwach związanych z rolnictwem. Prowadził także badania nad zoopsychologią. W czasie II wojny światowej służył w Wehrmachcie, nie pełniąc wszak służby frontowej. Od 1 V 1945 dyrektor ogrodu zoologicznego we Frankfurcie nad Menem, które odbudował ze zniszczeń wojennych. Zoo tym kierował do 1974. Jednocześnie prowadził szeroką działalność popularyzatorską i skierowaną na ochronę przyrody. Napisał kilkadziesiąt książek o tej tematyce, zrealizował kilka filmów i prowadził stały program telewizyjny. Książki jego miały szereg wydań w obcych językach.

Był silnie zaangażowany w ochronę parku narodowego w Serengeti, pełnił też funkcje kuratora parków narodowych w Ugandzie i Tanzanii. Jest ojcem Michaela Grzimka.

Odznaczony Wielkim Niemieckim Krzyżem Zasług, doktor honoris causa Uniwersytetu Berlińskiego. Uhonorowany znaczkiem wydanym przez Pocztę Niemiecką w 2009.

Znaczek ku czci Bernharda Grzimka
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z zoologa

Dzieła Grzimka[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • 1956: Kein Platz für wilde Tiere
  • 1959: Serengeti darf nicht sterben Serengeti nie może umrzeć (film nagrodzony Oskarem)
  • 1956–1980: Ein Platz für Tiere (Fernsehreihe der ARD; bis 1987 gekürzte Neubearbeitungen)

Książki i inne publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1933: Das Arteriensystem des Halses und Kopfes, der Vorder- und Hintergliedmaße von Gallus domesticus. Doktorat, Humboldt-Universität Berlin.
  • 1933: Das kleine Geflügelbuch. Deutscher Verlag, Berlin.
  • 1933: Geflügel richtig füttern
  • 1934: Das Eierbuch
  • 1936: Handbuch für Geflügelkrankheiten, später als Neuauflage unter dem Titel: Krankes Geflügel
  • 1941: Wir Tiere sind ja gar nicht so! Franckh’sche Verlagshandlung
  • 1943: Unsere Brüder mit den Krallen
  • 1943: Wolf Dschingis: Neue Erlebnisse, Erkenntnisse und Versuche mit Tieren. Franckh’sche Verlagshandlung.
  • 1949: Die Elefantenschule
  • 1951: Affen im Haus und andere Tierberichte, Franckh’sche Verlagshandlung
  • 1952: Flug ins Schimpansenland: Reise durch ein Stück Afrika von heute, Franckh’sche Verlagshandlung
  • 1954: Kein Platz für wilde Tiere
  • 1956: 20 Tiere und ein Mensch
  • 1956: Thulo aus Frankfurt Rund um die Giraffe, Franckh’sche Verlagshandlung
  • 1959: Serengeti darf nicht sterben (über die Arbeit am Film)
  • 1962: Auch Nashörner gehören allen Menschen
  • 1962: Das Tierhaus in den Bergen, Jugendbuch
  • 1963: Wir lebten mit den Baule. Flug ins Schimpansenland, Ullstein Taschenbuch (Neuausgabe des Buches von 1952)
  • 1965: Wildes Tier, weißer Mann
  • 1966: Mit Grzimek durch Australien
  • 1967: Grzimeks Tierleben
  • 1969: Grzimek unter Afrikas Tieren: Erlebnisse, Beobachtungen, Forschungsergebnisse
  • 1974: Auf den Mensch gekommen: Erfahrungen mit Leuten
  • 1975: 20 Tiere und ein Mensch (DDR Lizenzausgabe erschienen beim Henschelverlag Berlin)
  • 1977: Und immer wieder Pferde. Kindler
  • 1979: Vom Grizzlybär zur Brillenschlange: Ein Naturschützer berichtet aus vier Erdteilen, Kindler
  • 1980: Einsatz für Afrika: Neue Erlebnisse mit Wildtieren, Kindler
  • 1984: Tiere, mein Leben: Erlebnisse und Forschungen aus fünf Jahrzehnten, Harnack
  • 1987-89: Grzimeks Enzyklopädie der Säugetiere (Herausgeber)
  • 2009: Mein Leben.

Prace Grzimka wydane w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Nie ma miejsca dla dzikich zwierząt, Warszawa 1964
  • Serengeti nie może umrzeć: 367000 zwierząt szuka swego państwa, Nasza Księgarnia, Warszawa 1968
  • Dwadzieścia zwierząt i jeden człowiek, Wiedza Powszechna, Warszawa 1965
  • Z kamerą przez Australię, Wiedza Powszechna, Warszawa 1970
  • Tropiliśmy słonia Tiemoco, Nasza Księgarnia, Warszawa 1972

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Snoch: Górnośląski Leksykon Biograficzny. Suplement do wydania drugiego. Katowice: Muzeum Śląskie, 2006, s. 47. ISBN 83-60353-11-5.
  • Mirosław Syniawa, 2007: Bernhard Grzimek. Przyroda Górnego Śląska, nr 47, s. 14-15.

Przypisy