Bernhard Pankok
| Bernhard Pankok | |
Portret Bernharda Pankoka, Emil Orlik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 16 maja 1872 Münster |
| Data i miejsce śmierci | 5 kwietnia 1943 Baierbrunn |
| Dziedzina sztuki | Architektura |
| Styl | Secesja |
Bernhard Wilhelm Maria Pankok (ur. 16 maja 1872 w Münsterze, zm. 5 kwietnia 1943 w Baierbrunn) – niemiecki malarz, grafik i architekt, tworzący w stylu secesji.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Po zdobyciu zawodu dekoratora wnętrz i restauratora (1886–1889), Pankok studiował malarstwo w Düsseldorfie (1889–1891) i w Berlinie (1891–1892)[1]. Od 1892 pracował jako samodzielny artysta malarz i grafik w Monachium, malując głównie portrety[1]. Od 1900 pracował jako ilustrator dla wielu pism i magazynów, m.in. „Pan", „Münchener Illustrierte", „Wochenschrift für Kunst und Leben“ czy „Jugend“[1].
W Monachium utrzymywał kontakty z Richardem Riemerschmidem, Bruno Paulem i Hermannem Obristem[1]. W 1897 był jednym z założycieli organizacji Vereinigte Werkstätten für Kunst und Handwerk (pol. Zjednoczone Warsztaty na rzecz Sztuki i Rzemiosła[2])[1]. W 1900 Pankok otrzymał pierwsze zlecenie architektoniczne – budowy willi historyka sztuki Konrada Langego w Tybindze[1]. Pankok zajmował się również projektowaniem wnętrz i wzornictwem przemysłowym, sporządzając projekty mebli[1].
W 1903 Pankok przeniósł się do Stuttgartu, gdzie objął kierownictwo Kgl. Lehr- und Versuchstätten a w 1913 został dyrektorem tamtejszej Szkoły Rzemiosła, którą kierował do 1937[1].
Wybrane dzieła [edytuj]
- 1900 – katalog Rzeszy Niemieckiej na wystawę światową w Paryżu[1]
- 1904 – projekt pokoju do muzykowania na wystawę światową w St. Louis[1] (zniszczony)
- 1906–1910 – projekt wnętrz własnego domku letniskowego[1]
- 1908–1909 i 1913 – projekty wnętrz parostatków na Jeziorze Bodeńskim[1]
- 1911–1919 – projekt wnętrz kabiny pasażerskiej sterowców firmy Zeppelina[1]
- 1908–1913 – Szkoła Rzemiosła Artystycznego w Stuttgarcie[1]
- 1909–1912 – Haus Rosenfeld w Stuttgarcie[1]
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- M. Wallis: Secesja. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1974.