Bernhard Schmidt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bernhard Schmidt
Aberration de sphéricité d'un miroir sphérique concave.svg
Przykład systemu optycznego z użyciem zwierciadła sferycznego (u góry) oraz zwierciadła sferycznego w połączeniu z płytą korekcyjną wynalezioną przez Schmidta (na dole).

Bernhard Schmidt (ur. 30 marca 1879 na wyspie Naissaar, leżącej u wybrzeży Estonii, zm. 1 grudnia 1935 w Bergedorf) – optyk i astronom estońskiego pochodzenia, pracujący w latach 20. i 30. XX wieku w Hamburgu[1].

W wieku jedenastu lat stracił prawą rękę. Potem zainteresował się naturą światła. Polerowanie soczewek było jego hobby. Kiedy dorósł, opuścił Wyspę kobiet (Nais Saar oznacza „Wyspa kobiet”). Na przełomie wieków osiadł w niemieckim mieście Mittweida, gdzie założył warsztat w opuszczonej kręgielni. Szlifował tam zwierciadła astronomom amatorom i żył z „groszy”, które otrzymywał za swoje usługi. W pierwszych latach powojennych praca Schmidta zwróciła uwagę profesjonalnych astronomów niemieckich, Profesor Richard Schorr, dyrektor Obserwatorium Astronomicznego w Hamburgu, zdołał nakłonić Schmidta do opuszczenia kręgielni i przeniesienia się do Oddziału Obserwatorium w Bergedorf pod Hamburgiem. [2]

W 1929 został wydelegowany z astronomem Walterem Baade do sfotografowania zaćmienia Słońca nad Pacyfikiem. Jednak zaćmienie było częściowo przykryte chmurami, które uniemożliwiły przeprowadzenie zaplanowanych obserwacji.

W 1931 opracował nowy typ teleskopu, którego charakterystyczną cechą było zastosowanie wynalezionej przez Schmidta płyty korekcyjnej[3], służącej do skorygowania aberracji sferycznej.

Został pochowany na cmentarzu Neuer Friedhof w Bergedorf.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Michael Hoskin (red.): Historia astronomii. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2007, s. 286. ISBN 978-83-235-0293-7.
  2. Richard Preston: Pierwsze światło. W poszukiwaniu krawędzi wszechświata. Warszawa: Wydawnictwo Philip Wilson, 1999, s. 138-145. ISBN 83-7236-026-X.
  3. Stefan Piotrowski (red.): Astronomia popularna. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990, s. 472. ISBN 83-214-0504-5.