Bersalierzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bersalierzy w czasie jednej z bitew wojny krymskiej, sierpień 1855
Bersalierzy z rowerami i w charakterystycznym nakryciu głowy
Pomnik bersaliera w Genewie

Bersalierzy (wł. Bersaglieri) – formacja włoskiej lekkiej piechoty zmechanizowanej[1], której początki sięgają 1836 roku. Pomysłodawcą i twórcą bersalierów był generał Alessandro La Marmora.

Historia bersalierów[edytuj | edytuj kod]

Pierwowzorem tej formacji byli strzelcy z Piemontu (wł. Cacciatori) oraz pierwsze jednostki francuskich strzelców alpejskich.

W 1831 r. Alessandro La Marmora wysunął pierwszy pomysł stworzenia lekkich, mobilnych oddziałów wojska, mogących działać w trudnych i nietypowych warunkach wojennych. Rozwijając ten projekt, w 1835 r. przedstawił królowi Karolowi Albertowi projekt sformowania pierwszej kompanii bersalierów jako jednostki wysoce autonomicznej, przeznaczonej do działania głównie w terenach górskich. 18 czerwca 1836 r. powstał pierwszy korpus bersalierów w armii Królestwa Sardynii. Pierwsza prezentacja publiczna nowej jednostki miała miejsce 1 lipca tegoż roku: kompania bersalierów wzięła udział w defiladzie w Turynie, zadziwiając widzów tempem marszu (130 kroków na minutę!). Podczas rekonwalescencji, w czasie której leczył ranę odniesioną w 1848 r. w bitwie pod Goito, La Marmora opracował regulamin i instrukcje dla korpusu bersalierów.

Bersalierzy brali udział w wojnie krymskiej oraz w obu wojnach światowych. Do 1883 sformowano 12 pułków bersalierów. Podczas I wojny światowej ich liczba wzrosła do 21.

W czasie II wojny światowej pułki te zasilały zarówno dywizje piechoty, dywizje pancerne jak i brygady pancerne.

W latach 1975-1991 istniały samodzielne bataliony bersalierów. Później przywrócono strukturę pułkową, jednak pułki te mają teraz faktycznie siłę batalionową.

Bersalierzy nadal są wysyłani w "zapalne miejsca" – na Bałkany, do Somalii a nawet do Iraku. Aktualnie w armii włoskiej istnieje 6 pułków tej formacji:

Przypisy

  1. Nie mylić z piechotą zmotoryzowaną.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Laurent Mirouze: Infanteristen des Ersten Weltkriegs. Verlag Karl-Heinz Dissberger, Düsseldorf 1990, ISBN 3-924753-28-8.
  • Laurent Mirouze: Infanteristen des Zweiten Weltkriegs. Verlag Karl-Heinz Dissberger, Düsseldorf 1990, ISBN 3-924753-27-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]