beta Virginis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Współrzędne: Astronomia 11h50m41,71824s; +01°45'52,991"

beta Virginis
β Virginis
Zdjęcie gwiazdy
Zdjęcie gwiazdy
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Panna
Rektascensja 11h 50m 41,71824s[1]
Deklinacja +01° 45' 52,9910"[1]
Odległość 35,65 ± 0,09 ly
10,93 ± 0,03 pc
Wielkość obserwowana 3,59[2]m
Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy żółto-biały karzeł
Typ widmowy F9 V[2]
Masa 1,36[2] M
Promień 1,681 ± 0,008[3] R
Metaliczność [Fe/H] 0,11[3]
Wielkość absolutna 3,572 ± 0,052[3]m
Wiek 3,3 ± 0,1 mld lat[3]
Temperatura 6132 ± 26[3] K
Alternatywne oznaczenia

beta Virginis (inne nazwy: Zavijava, Zavijah) – jedna z najjaśniejszych gwiazd w gwiazdozbiorze Panny.

Położenie na niebie[edytuj | edytuj kod]

Beta Virginis w konstelacji Panny oznaczona symbolem β

Gwiazda na niebie znajduje się blisko zachodniej krawędzi gwiazdozbioru Panny, na północny zachód od Porrimy (gamma Virginis) i Zaniah (eta Virginis), na południowy zachód od Vindemiatrix (epsilon Virginis) i na południe od Deneboli (beta Leonis)[4]. Gwiazda ma dwóch optycznych sąsiadów: IDS 11454N0219A i IDS 11454N0219B[5]. Często używa się alternatywnej nazwy gwiazdy – Zavijava wywodzącej się z języka arabskiego (الزاوية), która oznacza dosłownie „krawędź, kąt Szczekającego Psa” lub „Wyjącego Psa”, gdyż taką nazwę nosił gwiazdozbiór, w którym znajdowała się Zavijava[4][6].

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Beta Virginis znajduje się w odległości ponad 35 lat świetlnych od Słońca. Znajduje się w zaawansowanym stadium cyklu życia gwiazdy, a jej wodorowe jądro jest bliskie wypalenia się, na co wskazuje m.in. wysoki poziom metaliczności[4]. Jej wiek szacuje się na ok. 3,3 mld lat.

Wielkość gwiazdowa beta Virginis wynosi +3,59m, a jasność absolutna 3,57m.

Zavijava należy do typu widmowego F9 V (zob. diagram Hertzsprunga-Russella), obserwuje się jej żółtawą barwę[4]. Temperatura powierzchni przekracza 6100 K. Jest gwiazdą 1,36 razy masywniejszą od Słońca i ma 1,681 razy większy promień. Prędkość obrotu wokół własnej osi wynosi 4,71 km/s[1]. Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni gwiazdy wynosi log g = 4,25 ± 0,1[7].

Planety[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z badaniami z 1997 roku gwieździe mogą towarzyszyć 2 albo 3 planety o charakterze gazowych olbrzymów[8]. Ewentualność tę potwierdzono również w 2004 roku[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Beta Virginis w bazie SIMBAD (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Robert A. Wittenmyer, Michael Endl, William D. Cochran: Detection limits from the McDonald Observatory planet search program (ang.). arxiv.org, 2004-06-22. [dostęp 2014-05-22].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Tabetha S. Boyajian, Harold A. McAlister, Gerard van Belle, Douglas R. Gies, Theo A. ten Brummelaar, Kaspar von Braun, Chris Farrington, P.J. Goldfinger, David O’Brien, J. Robert Parks, Noel D. Richardson, Stephen Ridgway, Gail Schaefer, Laszlo Sturmann, Judit Sturmann, Yamina Touhami, Nils H. Turner, Russel White: Stellar Diameters and Temperatures, I. Main Sequence A, F, & G Stars (ang.). arXiv, 2011-12-14. [dostęp 2014-05-22].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Zavijava (Beta Virginis) (ang.). solstation.com. [dostęp 2014-05-22].
  5. Helmut A. Abt, Saul G. Levy. Multiplicity among solar-type stars. „The Astronomical Journal Supplement Series wolumin= 30”, s. 273-306, 1975-06-13 (ang.). [dostęp 2014-05-20]. 
  6. Jim Kaler: Zavijava (ang.). W: STARS [on-line]. [dostęp 2014-05-22].
  7. T. Gehren. On The Cmical Composition and Age of β Vir. „Astronomy and Astrophysics”. 65, s. 427-433, 1977-10-17 (ang.). [dostęp 2014-05-22]. 
  8. A. F. Nelson, J. R. P. Angel. The Range of Masses and Periods Explored by Radial Velocity Searches for Planetary Companions. „The Astrophysical Journal”. 500 (2), s. 940-957, 1988-06-20. The American Astronomical Society. doi:10.1086/305741.