Betlejemici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Betlejemici właśc. Wspólnota monastyczna od Betlejem, od Wniebowzięcia NMP i od św. Brunonakatolicki zakon męski i żeński oparty na regule kartuzów, założony 1 listopada 1950 roku na Placu św. Piotra po ogłoszeniu dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny z inicjatywy grupy francuskich pielgrzymów. Zakon został zatwierdzony w roku 1993 przez Jana Pawła II[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

W zakonie obowiązują surowe zasady zachowywania; milczenia, modlitwy, postu, pracy i przebywania w samotności przez większą część dnia.

Habit taki sam zarówno dla kobiet jak i mężczyzn składa się z tuniki przepasanej pasem z różańcem oraz z długiego szkaplerza z kapturem. Przód i tył szkaplerza są połączone ze sobą po bokach za pomocą dwóch pasów materiału, które stanowią znak ślubów zakonnych[2].

Obecność na świecie[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wspólnota sióstr powstała w 1951 roku, natomiast braci w 1976. Zakon liczy obecnie ponad 500 członków.

Klasztory braci znajdują się we Francji, Włoszech oraz dwa w Izraelu Siostry posiadają 31 klasztorów m. in. w Hiszpanii, Francji, Niemczech, Litwie, Włoszech, Argentynie i Izraelu.

Betlejemici w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W roku 1998 powstał na terenie archidiecezji gdańskiej monaster sióstr betlejemitek[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons