Beton siarkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Beton siarkowy – specjalny gatunek betonu, odporny na działanie kwasów. Materiał ten otrzymuje się przez stapianie w temperaturze 130–140 °C kruszywa z siarką stanowiącą lepiszcze (12–22%); może zawierać też plastyfikatory (5%)[1]. Można go otrzymywać z odpadów przemysłowych zawierających siarkę[2].

Wiązanie betonu siarkowego następuje szybko po schłodzeniu mieszaniny jako wynik - krzepnięcia siarki[1][2] i kończy się po ok. 24 h[3]. Jest to proces fizyczny, w przeciwieństwie do wiązania zwykłego betonu, będącym praktycznie nieodwracalną przemianą chemiczną[1][3]. Zadaniem plastyfikatorów jest zapobieganie spękaniom związanym z przejściem fazowym siarki jednoskośnej w rombową w temperaturze ok 96 °C[1]. Materiał po wykorzystaniu może zostać stopiony i użyty ponownie[3].

Charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie kwasów i soli, dobrymi własnościami mechanicznymi i niską przepuszczalnością dla wody. Górna granica temperaturowa stosowalności to 120 °C[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 R. N. Grugel, H. Toutanji. Sulfur "concrete" for lunar applications - Sublimation concerns. „Advances in Space Research”. 41 (1), s. 103-112, 2008. DOI: 10.1016/j.asr.2007.08.018 (ang.). 
  2. 2,0 2,1 D. G. Abraha, D. C. Sego, K. W. Biggar, R. Donahue. Sulfur concrete for haul road construction at Suncor oil sands mines. „Canadian Geotechnical Journal”. 44 (5), s. 564-578, 2007. DOI: 10.1139/T07-003 (ang.). 
  3. 3,0 3,1 3,2 Andrzej Mazurek. Wykorzystanie nowych technologii i rozwiązań w budownictwie ogólnym i drogownictwie. Konferencja - Ustroń 2003. „Magazyn autostrady”, s. 19-21, 2003.