Beijnes 3G
| Beijnes 3G | |
 Beijnes 3G w Poznaniu |
|
| Dane ogólne | |
| Dane techniczne | |
| Liczba członów | 3 |
| Długość | 23400 mm |
| Masa | 29200 kg |
| Liczba i moc silników | 4 × 50 kW |
| Wnętrze | |
| Liczba miejsc siedzących | 50 |
| Liczba miejsc stojących | 195 |
Beijnes 3G (Beynes 3G) (pol. pot. Holender) – typ tramwaju produkowanego od roku 1961 przez holenderską firmę Beijnes Waggonfabrik. Wagony typu 3G występują w jednakowej wersji. Jest to kontynuacja produkcji pojazdów 1G, oraz 2G powiększonych o środkowy człon w celu zwiększenia możliwości przewozowych dla GVB Amsterdam (Gemeentevervoerbedrijf Amsterdam)
Spis treści |
[edytuj] Historia
W 1957 dostarczono do Amsterdamu pierwsze dwuczłonowe wagony 1G. W kolejnych latach konstrukcję unowocześniano oznaczając kolejne wagony symbolem 2G. W związku z niewystarczającą pojemnością ww. wagonów dołożono do nich środkowy człon. Od 1961 firma Beijnes produkowała już tylko trójczłonowe pojazdy oznaczane 3G. W latach 90. zużyte już tramwaje postanowiono przekazać jednemu ze wschodnioeuropejskich miast. Początkowo próbowano sprzedać je Pradze. Brak zainteresowania ze strony Czechów spowodował, iż większość z nich trafiła do Poznania uzupełniając tym samym braki taborowe.
[edytuj] Konstrukcja
Beijnes 3G to jednokierunkowy, jednostronny, trójczłonowy nierozłączalny zespół wagonowy, wyposażony w pięć par drzwi. Jest osadzony na 4 wózkach skrętnych, z których 2 są napędowe, a 2 toczne. Charakterystyczny wygląd zewnętrzny zawdzięcza umieszczonej na dachu nad kabiną motorniczego nieproporcjonalnie dużej tablicy z numerem linii i kierunkiem oraz obłym kształtom. Ciekawą pozostałością jest system graficznego przedstawiania kierunku linii, wykorzystujący różne kombinacje kolorów. Wewnątrz wagonu jest ciasno ze względu na dominujące podwójne siedzenia. Przedział motorniczego podobnie jak w niemieckich wagonach GT8 i GT6 oddzielony jest plastikową kabiną. Tramwaje ze względu na bardzo niewydolną wentylację latem stają się utrapieniem dla pasażerów. Również drzwi tramwaju są bardzo wąskie, przez co kłopoty mają osoby podróżujące z dzieckiem w wózku. Pojazd wyposażono w hamulec elektromagnetyczny szynowy, tarczowy elektryczny (postojowy) i ręczny.
[edytuj] Beijnes 3G w Poznaniu
Borykające się z niedoborem taborowym Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne (MPK) w Poznaniu w latach 1991-1995 otrzymało w darze wagony 1G i 2G[1] . Łącznie sprowadzono 20 sztuk z czego do służby liniowej trafiło 17. W 2003 dokupiono 11 wagonów 3G zastępując nimi wyeksploatowane 1G oraz 2G. Tramwaje obsługują głównie linie 7, 9, 11 i 18. Tramwaje do 28 grudnia 2010 stacjonowały w zajezdni przy ul. Gajowej na Jeżycach, a obecnie stacjonują w zajezdni przy ulicy Madalińskiego, w której stacjonują także poznańskie Duewagi GT6 oraz Duewagi GT8, potocznie zwane Helmutami. 4 czerwca 2011[2] roku Poznań oficjalnie pożegnał Beijnesy. Wysłużone tramwaje zostaną zastąpione przez nowocześniejszy tabor. W Poznaniu pozostanie jedna sztuka Beijensa 3G jako zabytek (#805), druga trafi do miłośników komunikacji w Amsterdamie (miasta w którym zakupiono te tramwaje).
Przypisy
- ↑ Poznański Portal Komunikacyjny - KM-Poznan.pl Strona Główna
- ↑ Pożegnanie wagonów holenderskich. „PRZYSTANEK kultowe darmopismo miłośników komunikacji miejskiej”, 4 czerwca 2011. ISSN 1730-6388 (pol.).
