Beijnes 3G

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Beynes 3G)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Beijnes 3G
Beijnes 3G na ulicy Gwarnej w Poznaniu
Beijnes 3G na ulicy Gwarnej w Poznaniu
Dane ogólne
Producent Beijnes
Premiera 1959 r.
Okres produkcji 1959 - 1961
Miejsce produkcji Holandia, Beverwijk
Dane techniczne
Liczba członów 3
Długość 23 400 mm
Szerokość 2 250 mm
Wysokość 3 100 mm
Wysokość podłogi 885 mm
Niskopodłogowość 0%
Masa 27 000 (pusty) kg
Prędkość maksymalna 50 km/h
Wnętrze
Liczba miejsc siedzących 62
Liczba miejsc stojących 82 (4/m²)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Portal Portal Tramwaje

Beijnes 3G (pol. pot. Holender) – typ tramwaju produkowanego od roku 1959 przez holenderską firmę Beijnes Waggonfabrik. Wagony typu 3G występują w jednakowej wersji. Jest to kontynuacja produkcji pojazdów 1G, oraz 2G powiększonych o środkowy człon w celu zwiększenia możliwości przewozowych dla GVB Amsterdam (Gemeentevervoerbedrijf Amsterdam)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Beijnes 3G #622 na skrzyżowaniu Ceintuurbaan / Ferdinand Bolstraat w Amsterdamie.

W 1957 dostarczono do Amsterdamu pierwsze dwuczłonowe wagony 1G. W kolejnych latach konstrukcję unowocześniano, oznaczając kolejne wagony symbolem 2G. W związku z niewystarczającą pojemnością wagonów serii 1G i 2G, zdecydowano się, podobnie jak w wagonach Düwag GT6, na dołożenie środkowego członu, dzięki czemu tramwaj stał się dłuższy. Jako prototyp wykorzystano wagon #551 serii 1G, któremu nadano numer #601. Konstrukcja była na tyle udana, że GVB Amsterdam zdecydowało się zamówić 33 takie pojazdy, które były produkowane od 1959 do 1961 roku. Wagony otrzymały numerację z zakresu #602 - #634. Po 44 latach użytkowania zdecydowano o wycofaniu serii 3G z eksploatacji. Na początku 2004 roku wagon o numerze #629 wyjechał po raz ostatni na linię numer 25. Po tym wydarzeniu wagon #609 został oddany straży pożarnej do symulowania pożaru tramwaju, a wagon #602 trafił do muzeum. Resztę wagonów, które nie zostały skasowane, postanowiono przekazać jednemu ze wschodnioeuropejskich miast. Początkowo próbowano sprzedać je Pradze. Brak zainteresowania ze strony Czechów spowodował, że trafiły do Poznania, uzupełniając tym samym braki taborowe. Przetransportowano wagony: #615, #619, #621, #622, #605, #610, #613, #623, #624, #626, #627 i #630. Wagony #624 i #630 były sprowadzone tylko w celu pozyskania części zamiennych. 4 czerwca 2011 roku MPK Poznań zdecydowało się na wycofanie serii 3G z eksploatacji, dzięki temu można było ściągnąć do muzeum w Amsterdamie wagon #615 (w Poznaniu numer #800), który pozostanie w barwach zakładowych MPK Poznań.[1]

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Beijnes 3G to jednokierunkowy, jednostronny, trójczłonowy tramwaj wyposażony w sześć pojedynczych drzwi. Jest osadzony na 4 wózkach skrętnych, z których 2 są napędowe, a 2 toczne. Charakterystyczny wygląd zewnętrzny zawdzięcza umieszczonej na dachu nad kabiną motorniczego nieproporcjonalnie dużej tablicy z numerem linii i kierunkiem oraz obłym kształtom. Ciekawą pozostałością jest system graficznego przedstawiania kierunku linii, wykorzystujący różne kombinacje kolorów, stosowany w związku z tym, iż w Amsterdamie był duży odsetek osób z analfabetyzmem, dlatego właśnie zdecydowano się na połączenie numeru linii i kolorem. Wewnątrz wagonu jest ciasno ze względu na dominujące podwójne siedzenia. Przedział motorniczego, podobnie jak w niemieckich wagonach GT8 i GT6, fabrycznie nie był oddzielony od przedziału pasażerskiego; w Polsce konieczne było oddzielenie go plastikową kabiną. Tramwaje ze względu na bardzo niewydolną wentylację i bardzo wąskie uchylne okna, których było zdecydowanie za mało, w okresie letnim stawały się utrapieniem dla pasażerów ze względu na panującą w środku pojazdu wysoką temperaturę (dlatego latem 2010 roku MPK Poznań odstawiło wagony). Również drzwi tramwaju są bardzo wąskie, przez co osoby podróżujące z dzieckiem w wózku nie miały możliwości wejścia do pojazdu. W drzwiach zastosowano ostatni stopień ruchomy, który w momencie, gdy nikt nie wsiadał/wysiadał, zamykał drzwi po ok 4s. Pojazd wyposażono w hamulec elektromagnetyczny szynowy, tarczowy elektryczny (postojowy).

Beijnes 3G w Poznaniu[edytuj | edytuj kod]

Borykające się z niedoborem taborowym MPK Poznań w latach 1991-1995 otrzymało w darze wagony 1G i 2G[2] . Łącznie sprowadzono 20 sztuk z czego do służby liniowej trafiło 17. W 2003 dokupiono 12 wagonów 3G zastępując nimi wyeksploatowane 1G oraz 2G. Tramwaje obsługiwały głównie linie 3,7,9,11,18. Tramwaje do 28 grudnia 2010 stacjonowały w zajezdni przy ul. Gajowej na Jeżycach, a w momencie zamknięcia tej zajezdni przeniesiono je do zajezdni tramwajowej przy ulicy Madalińskiego, w której stacjonują także poznańskie Düwagi GT6 oraz Düwagi GT8. 4 czerwca 2011[3] roku Poznań oficjalnie pożegnał Beijnesy. Wysłużone tramwaje zostaną zastąpione przez nowocześniejszy tabor (Moderus Beta). W Poznaniu pozostał jeden tramwaj Beijnes 3G. 29 stycznia 2013 roku został przekwalifikowany na tramwaj zabytkowy (#805).[4]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Beynes 1G 2G.jpg
Beijnes 3G Głogowska RB1.JPG
Beijnes 3G Głogowska RB3.JPG
Beijnes 3G RB1.JPG
Beijnes 3G #624 (obecnie #808) na ulicy 28 Czerwca 1956 roku w Poznaniu, 2005 Wnętrze Pulpit motorniczego Beijnes 3G #806 w Poznaniu

Przypisy

  1. tramlijn30: Poolse tram in Amsterdam | Flickr - Photo Sharing!. 2011-06-08. [dostęp 2013-04-17].
  2. Poznański Portal Komunikacyjny - KM-Poznan.pl Strona Główna
  3. Pożegnanie wagonów holenderskich. „PRZYSTANEK kultowe darmopismo miłośników komunikacji miejskiej”, 4 czerwca 2011. ISSN 1730-6388 (pol.). 
  4. Nowinki z Pyrogrodu. „PRZYSTANEK kultowe darmopismo miłośników komunikacji miejskiej”, 11 kwietnia 2013. ISSN 1730-6388 (pol.).