Bezpartyjny Blok Wspierania Reform

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bezpartyjny Blok Wspierania Reform
Skrót BBWR
Lider Zbigniew Religa (1994), Jerzy Gwiżdż (1994–1996), Stanisław Kowolik (1996–1997)
Data założenia 30 listopada 1993
Data rozwiązania listopad 1997
Deklarowana
ideologia polityczna
chrześcijańska demokracja

Bezpartyjny Blok Wspierania Reform (BBWR) – polski komitet wyborczy, którego powstanie zapowiedział Lech Wałęsa 1 czerwca 1993 podczas konferencji prasowej w ogrodach Belwederu. Miał on odnosić się do tradycji piłsudczykowskiego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

BBWR został zarejestrowany sądownie 30 listopada 1993 jako stowarzyszenie[2].

W 7 stycznia 1994 podczas posiedzenia założycieli funkcję przewodniczącego powierzono Zbigniewowi Relidze. Funkcję przewodniczącego pełnił do czasu zwołania zjazdu stowarzyszenia. W listopadzie tego samego roku ustąpił i odszedł z BBWR, a na funkcji szefa stowarzyszenia zastąpił go Jerzy Gwiżdż[2].

Bezpartyjny Blok Wspierania Reform był formacją polityczną mającą stworzyć w nowym parlamencie zaplecze Prezydenta RP, który liczył na uzyskanie przez swoje ugrupowanie co najmniej 25% głosów. W momencie powstania sondaż Demoskopu dawał stowarzyszeniu poparcie 18% ankietowanych[1].

W wyniku wyborów parlamentarnych, które odbyły się 19 września 1993, BBWR uzyskał 746 653 głosy, tj. 5,41% poparcia, co przełożyło się na 18 mandatów parlamentarnych (16 sejmowych i 2 senackie)[3]. Już wówczas Lech Wałęsa zaczął się dystansować od swojej nowej formacji.

W wyborach prezydenckich w 1995 ugrupowanie działało na rzecz reelekcji Lecha Wałęsy. Po przegranych wyborach w ugrupowaniu nastąpił rozłam.

W lutym 1996 Jerzy Gwiżdż został zawieszony, a w marcu odwołany i wykluczony przez nadzwyczajny zjazd. Następnie zrezygnował z członkostwa w BBWR[2]. Następcą Jerzego Gwiżdża został Stanisław Kowolik.

W trakcie trwania II kadencji Sejmu RP w latach 1993–1997 Klub Parlamentarny BBWR okazał się najbardziej skłóconym klubem. Na koniec kadencji jego posłowie byli podzieleni na kilka grup:

(nazwa ugrupowania, ilość posłów z listy BBWR, lider)

W efekcie były prezydent zaapelował do polityków BBWR o wycofanie swoich kandydatur w kolejnych wyborach parlamentarnych, czego jednak zdecydowana większość nie uczyniła. W wyborach tych BBWR otrzymał 1,36% głosów i nie uzyskał mandatów w parlamencie. W listopadzie tego samego roku działacze BBWR podjęli decyzję o przekształceniu stowarzyszenia w partię polityczną Blok dla Polski[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Antoni Dudek: Historia Polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 281. ISBN 978-83-240-2130-7.
  2. 2,0 2,1 2,2 Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 14. ISBN 8322924933.
  3. Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 13. ISBN 8322924933.
  4. Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 16. ISBN 8322924933.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 13–16. ISBN 8322924933.