Bezpośrednia synteza cyfrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bezpośrednia synteza cyfrowa, DDS (ang. Direct Digital Synthesis) – jest całkowicie cyfrową metodą generowania sygnałów o dowolnych kształtach i częstotliwościach bez udziału elementów analogowych w układzie generatora.

Podstawowy układ DDS zawiera kontroler (procesor sterujący), pamięć RAM, wzorzec częstotliwości (oparty zwykle na rezonatorze kwarcowym), licznik i przetwornik cyfrowo-analogowy (z ang. Digital to Analog Converter, DAC). Aby urządzenie zadziałało należy je najpierw zaprogramować, a następnie uruchomić. Programowanie polega na wypełnieniu pamięci danymi, które później w fazie pracy kontroler odczytuje i kieruje do przetwornika cyfrowo-analogowego, na którego wyjściu pojawia się sygnał analogowy. Sygnał ten jest ostatecznie filtrowany w analogowym filtrze dolnoprzepustowym.

DDS znajduje zastosowanie w generatorach sygnałowych, generatorach funkcji, generatorach lokalnych w systemach komunikacyjnych, mieszaczach i modulatorach[1]. Współczesne układy DDS wytwarzają przebiegi o częstotliwościach do 3,5 GHz i rozdzielczości do 14 bitów[2]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. DDS Controls Waveforms in Test, Measurement, and Communications.. Analog Devices Corporation. [dostęp 2010-02-03].
  2. Direct Digital Synthesis (DDS). Analog Devices Corporation. [dostęp 2010-02-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]